Trommels bij de haven, houtskoolrook op de markt en applaus voor de ondergaande zon. Zuid-Afrika is een land dat je niet alleen ziet, maar ook hoort, ruikt, proeft en voelt. Content creator Bianca Serraarens en fotograaf Ruben Drenth maken een roadtrip door Zuid-Afrika: van Kaapstad via de Kaapse wijnlanden en de Panoramaroute naar het Krugerpark.
Met hun zintuigen op scherp beginnen ze aan de kust.
Door Bianca Serraarens
Content creator ANWB
Een roadtrip door Zuid-Afrika voert je van Kaapstad via de Kaapse wijnlanden naar de Panoramaroute en het Krugerpark. Het stuk Kaapstad–Johannesburg vlieg je. Ga in Kaapstad de Tafelberg op, spot Afrikaanse pinguïns op Boulders Beach en rijd de 114 bochten van Chapman’s Peak Drive. Proef wijn in Stellenbosch. Bekijk in Mpumalanga de Blyde River Canyon en ga op safari in het Krugerpark. Je rijdt links, bij voorkeur overdag.
Camps Bay bij Kaapstad ligt ingeklemd tussen de oceaan en de uitlopers van het Tafelbergmassief, de Twaalf Apostelen. Er ligt net zo’n wolkenkleed als op de Tafelberg. De wolken zijn steeds in beweging, maar blijven sinds een uur of tien vanochtend netjes op de bergtoppen hangen. Boven zee is de lucht strakblauw.
Goed geregeld, want Camps Bay is een hotspot voor wie van zonsondergangen houdt. Het strand en een dijkje van afgeplatte rotsen stromen vol zonaanbidders. Kleedjes, picknickmanden, alles gaat mee voor een paar magische uurtjes. Zodra de zon verdwijnt, klinkt gejuich en applaus, zoals bij de toegift van een concert.
‘Boem, tak-ka-tak, dum, boem.’ Als vanzelf trekt het ritme van de trommels ons naar Victoria & Alfred Waterfront, het historische hart van de haven van Kaapstad. Een dans- en muziekgroep treedt op. Ze zijn kleurrijk gekleed en zingen in een taal die we niet verstaan, maar dit klinkt zó onmiskenbaar Zuid-Afrika, met de Tafelberg op de achtergrond ook.
‘Daar wil ik ook heen’, wijs ik fotograaf Ruben aan.
Zodra de deuren van de kabelbaan sluiten, horen we ‘wie last heeft van hoogtevrees is nu te laat’. Niet iedereen kan lachen om de grap, maar al snel geniet iedereen van het uitzicht in de draaiende cabine. We wandelen boven op de platte berg van drie kilometer breed en ruim een kilometer hoog. De Khoikhoi en San, twee van de oudste bevolkingsgroepen van zuidelijk Afrika, noemden deze berg ooit Hoerikwaggo: ‘de berg die uit zee oprijst’.
Zo voelt het voor ons ook; of je ’m nu vanuit Kaapstad bekijkt of erbovenop staat en uitkijkt over de oceaan.
De gekleurde huizen van de wijk Bo-Kaap vallen meteen op. Het schijnt dat deze vroeger wit waren. Toen bewoners hun eigen huizen konden bezitten, schilderden ze die in felle kleuren. Als symbool van vrijheid en eigen identiteit.
In deze wijk komen de Kaap-Maleise tradities samen en dat proef je aan het eten. Bobotie, curry’s en samosa’s staan overal op de menukaart.
Zoet, hartig en een tikkie pittig. Zo smaakt dit Zuid-Afrikaanse ovengerecht met de bijzondere naam bobotie. Het bestaat uit gehakt met kruiden en als zoete touch rozijnen, abrikozen of soms een vruchtenchutney. Een custardachtig laagje melk en ei geven de gouden finish.
Op de Oranjezicht City Farm Market van Kaapstad komen de geuren je van alle kanten tegemoet. Ik ruik versgebrande koffie, houtskoolrook, warm brood en exotische gerechten. Overal zijn eetstalletjes met sissende pannen. We kopen biltong, aan de lucht gedroogd vlees van rund, kudu (antiloopsoort) of struisvogel.
Al struinend over de levendige markt scharrelen we ons maal bij elkaar en vinden plek aan een lange houten tafel. Het is druk, een bonte boel van mensen en iedereen kletst met iedereen. Een Zuid-Afrikaans stel geeft ons tips.
‘Hebben jullie de pinguïns al bezocht?’, vragen ze.
Media niet beschikbaar
Natuurlijk kennen we de foto's. Maar pinguïns op een Afrikaans strand, dat willen we met eigen ogen zien. Een uur rijden voorbij Kaapstad komen we bij Boulders Beach in Simon’s Town. Hier leeft een kolonie Afrikaanse pinguïns, de Jackass penguin. Langs de houten wandelvlonders nestelen ze in holtes en zand. Je ruikt ze meteen, maar leuker is kijken naar hoe deze schattige dieren in en uit het water hupsen. Of bewegingsloos stilstaan, lijken te keuvelen of ruziemaken.
Ze schijnen ook wel eens op de parkeerplaats onder je auto te zitten, zo zien we op een verkeersbord.
We rijden verder zuidwaarts, over het Kaapse Schiereiland naar Kaap de Goede Hoop. Naar het bijna zuidelijkste punt van het continent. Hier voelen we echt de kracht van de natuur. Gigantisch brede stranden en witschuimende golven die met veel geweld en metershoge spetters het strand op beuken.
Het landschap is ruig en leeg, het ziet er windgegeseld uit. We kunnen ons voorstellen dat het hier flink kan spoken en dat schepen vroeger letterlijk op de klippen liepen. Langs de weg lopen volstruise, zoals Afrikaanstalige mensen de struisvogels noemen. We stoppen voor een foto.
‘Nie vlieg nie’, zegt een toerist.
Hij grijnst er breed bij.
Chapman's Peak Drive behoort volgens reismedia tot de mooiste kustwegen ter wereld. Het is alsof de weg tegen de rotswand is aangeplakt. De route kronkelt negen kilometer tussen Hout Bay en Noordhoek. Je tuft langs steile kliffen, met achter elk van de 114 bochten een nieuw uitzicht op de Atlantische Oceaan. Op een paar plekken kun je stoppen.
Dan schiet ik vol.
Media niet beschikbaar
Niet zo gek: hier reiken de bergen tot aan de zee. Overweldigend mooi.
Onze lunchstop is Noordhoek Farm Village. Het lijkt een boerderij, waarvan de stallen en het woonhuis zijn omgebouwd tot horeca en winkels. Als een dorpsplein met een ontspannen en landelijk sfeertje. Prima plek voor een pitstop tijdens een dagje roadtrippen rondom Kaapstad.
We zijn in Stellenbosch, het bekendste wijngebied van Zuid-Afrika. Het dorp heeft iets gezelligs, met Kaap-Hollandse gebouwen. Uit koffiebars klinkt geroezemoes en uit de open deuren van restaurants komt de geur van vlees, kruiden en specerijen ons tegemoet. In een restaurant wil de bediening niet alleen weten wat ik eet, maar ook waar ik vandaan kom. En wat ik tot nu toe van Zuid-Afrika vind. Die oprechte belangstelling komen we de hele reis tegen.
In Oom Samie se Winkel is nostalgie troef. Het voelt meer als een museum dan als een echte winkel. De winkel is er sinds 1904 en was het vaste adres voor alles van suiker tot spijkers.
Honderden wijnboerderijen tussen groene heuvels, eikenlanen en bergketens als Simonsberg en Helderberg omringen Stellenbosch. Die combinatie van bergen, vruchtbare bodem en de zeewind zijn ideaal voor wijnbouw. Op bezoek bij een van de oudste wijnboerderijen van het land: Estate Neethlingshof.
We rijden over de monumentale oprijlaan met bomen die aan beide zijden pronken in vol groen. Aan het eind van die avenue stappen we uit op een plein met een Kaap-Hollands huis.
Ik kan me niet bedwingen en doe een vreugdedansje.
Wat mooi is dit, de statigheid, het groen en oké, ja, ook de kans op een goede slok wijn. ‘Dis ’n baie lekker wyn’, zegt onze gastheer lachend. Kan ik alleen maar ‘ja’ op knikken en nee, ik spuug ’m niet uit. Na de proeverij krijgen we een rondleiding door de wijngaarden.
Het liefst rijden we nog door naar Franschhoek, de culinaire hoofdstad van de Kaapse wijnlanden. Maar het wordt al laat. De zon gaat onder en ik nip, tevreden over de dag, aan een glas wijn. De smaak is vol, fruitig en heeft iets aards.
‘Ik zit hier even prima’, roep ik naar Ruben die de laatste zonnestralen staat te vangen met zijn drone.
Media niet beschikbaar
Van Kaapstad vliegen we naar Johannesburg. Daar stappen we weer in de auto, noordoostwaarts de provincie Mpumalanga in. De hele Panoramaroute slingert langs de rand van de Drakensberg en is 200 kilometer. Wij kiezen de hoogtepunten: 80 kilometer, goed voor een lange, geweldige dag. Pats, boem: nog zo'n mooie autoroute, zomaar in één reis.
Media niet beschikbaar
In Mandela House in Soweto, woonden niet alleen Nelson en Winnie Mandela, maar groeiden ook hun dochters Zenani en Zindzi op. Terwijl Nelson gevangen zat, werd het huis een symbool voor de strijd tegen apartheid. Tegenwoordig is het ingericht als museum. Tijdens de rondleiding word je je bewust van de gevolgen van apartheid in het dagelijks leven.
‘Nee! Niet nu!’, roept Ruben. Net op het moment dat hij de iconische rotsformaties Drie Rondavels fotografeert, schuift een enorme wolk voor de zon. Bij de Blyde River Canyon slingert ver onder ons de rivier.
Je moet je hoofd van volledig links naar volledig rechts draaien om het hele panorama op je netvlies te krijgen.
De lokale overlevering noemt de drie rondavels Magabolie, Mogoladikwe en Maseroto; namen van de drie vrouwen van opperhoofd Mapjaneng. En met een knipoog: de platte, kale berg daarachter is die van het opperhoofd.
Naast humor zit er ook drama in de namen van dit landschap. Zo komen de rivieren Blyde en Treur samen en van blijdschap óf treurnis slepen ze een doolhof van diepe rotspoelen en kolkgaten uit het gesteente. Bourke’s Luck Potholes heet dit gebied, je ziet dat natuurgeweld van dichtbij.
Als het geregend heeft heb je geluk. Dan kolkt en klotst het water met veel herrie onder de bruggen door.
Uitslapen in het Krugerpark is onmogelijk; zodra de vogels beginnen te kwetteren ben je wakker. Rond onze safarihut fluiten, krijsen en zingen honderden vogels door elkaar. Eerst klinkt het alsof elke vogel zijn eigen lied zingt. Maar al snel vormt het één groot ochtendconcert. Totdat een savanneneushoornvogel zich ermee bemoeit. Met zijn gekras klinkt het alsof hij een stevige verkoudheid heeft.
Een haan is er niets bij.
In elk geval zijn we goed wakker voor onze safari. In een open jeep rijden we over hobbelige paden, speurend naar wilde dieren. Eerst lijkt het landschap kaal en leeg en even later weer groen en heuvelachtig. De ranger is geduldig en belooft ons in elk geval giraffen, antilopen en olifanten. Ik zie voorlopig alleen maar olifantenpoep. En struiken.
De ranger kreeg gelijk. Score van de dag: hyena, buffels met kalfjes, wildebeesten, een moeder neushoorn met haar kalf en gigaveel olifanten. Wat zijn deze dieren prachtig en wat zijn ze dichtbij. Indrukwekkend groot, zelfs de jonkies. Als ze rennen flapperen die oren zo grappig. Zebra’s zijn fascinerend, elk met een unieke streepjescode.
We zien talloze soorten antilopen, maar de verrassing vind ik de variëteit aan vogelsoorten. En waar ze zitten: niet op een tak, maar tussen de oren van een giraf. Een ossenpikker pikt er driftig insecten uit de vacht.
Op het terras van mijn safarihut, na een dag vol avontuur, voel ik de bries die de warmte van de ondergaande zon van mijn huid koelt. Op dat moment besef ik waarom deze reis en dit land zo bijzonder voelen.
114 bochten langs de oceaan, wijn onder de eikenlanen, een vogel tussen de oren van een giraf. En een Zuid-Afrikaans stel dat je zomaar de weg wijst naar de pinguïns. Zuid-Afrika raakt al je zintuigen. En voor je het weet ook je hart.
Beste reistijd: de seizoenen zijn omgekeerd. In het Krugerpark is het van mei tot en met september droog en zonnig. Rond Kaapstad valt dan juist de meeste regen, van half mei tot half augustus. Wij reisden in februari en hadden overal goed weer.
Links rijden: je Nederlandse rijbewijs is geldig. Een internationaal rijbewijs is aan te raden, want sommige verhuurbedrijven vragen erom.
Overdag rijden: verlichting en wegdek laten soms te wensen over, en je komt mensen en loslopend vee langs de weg tegen.
Lees meer over verkeer en veiligheid en de beste reistijd per regio in Zuid-Afrika.
Content creator ANWB
Bianca Serraarens (57) is content creator ANWB. Vroeger maakte ze met partner en gezin verre reizen. Nu vindt ze net zo goed vakantiegeluk in een tentje of tijdens lange meerdaagse tochten op racefiets of gewone fiets. Voor dit artikel ging ze op reis met fotograaf, videomaker en dronepiloot Ruben Drenth.
"Wat mij zo verraste aan Zuid-Afrika, is hoeveel verschillende werelden je er in één land tegenkomt. Van het hippe Kaapstad en de ruige kustlijn tot het groene binnenland met bossen en heuvels. En dan het Krugerpark: het ene moment rijd je door savannes en groene grasvlaktes, even later langs open rivieroevers en dicht struikgewas. Ook de rijkdom aan vogels was voor mij een grote verrassing.
Het zijn ook de mensen die indruk maken. Ondanks een beladen geschiedenis voel je je welkom. Hun openheid en veerkracht maken Zuid-Afrika een bestemming die nog lang bijblijft".
Ruben Drenth
20 oktober 2026
ANWB Homepage