Roadtrippen van Kaap tot Kruger

Camps Bay bij Kaapstad ligt ingeklemd tussen de oceaan en de uitlopers van het Tafelbergmassief, de Twaalf Apostelen. Er ligt net zo’n wolkenkleed als op de Tafelberg. De wolken zijn steeds in beweging, maar blijven sinds een uur of tien vanochtend netjes op de bergtoppen hangen. Boven zee is de lucht strakblauw. 

Goed geregeld, want Camps Bay is een hotspot voor wie van zonsondergangen houdt. Het strand en een dijkje van afgeplatte rotsen stromen vol zonaanbidders. Kleedjes, picknickmanden, alles gaat mee voor een paar magische uurtjes. Zodra de zon verdwijnt, klinkt gejuich en applaus, zoals bij de toegift van een concert. 

‘Boem, tak-ka-tak, dum, boem.’ Als vanzelf trekt het ritme van de trommels ons naar Victoria & Alfred Waterfront, het historische hart van de haven van Kaapstad. Een dans- en muziekgroep treedt op. Ze zijn kleurrijk gekleed en zingen in een taal die we niet verstaan, maar dit klinkt zó onmiskenbaar Zuid-Afrika, met de Tafelberg op de achtergrond ook.  

‘Daar wil ik ook heen’, wijs ik fotograaf Ruben aan. 

Zodra de deuren van de kabelbaan sluiten, horen we ‘wie last heeft van hoogtevrees is nu te laat’. Niet iedereen kan lachen om de grap, maar al snel geniet iedereen van het uitzicht in de draaiende cabine. We wandelen boven op de platte berg van drie kilometer breed en ruim een kilometer hoog. De Khoikhoi en San, twee van de oudste bevolkingsgroepen van zuidelijk Afrika, noemden deze berg ooit Hoerikwaggo: ‘de berg die uit zee oprijst’.   

Zo voelt het voor ons ook; of je ’m nu vanuit Kaapstad bekijkt of erbovenop staat en uitkijkt over de oceaan. 

Natuurlijk kennen we de foto's. Maar pinguïns op een Afrikaans strand, dat willen we met eigen ogen zien. Een uur rijden voorbij Kaapstad komen we bij Boulders Beach in Simon’s Town. Hier leeft een kolonie Afrikaanse pinguïns, de Jackass penguin. Langs de houten wandelvlonders nestelen ze in holtes en zand. Je ruikt ze meteen, maar leuker is kijken naar hoe deze schattige dieren in en uit het water hupsen. Of bewegingsloos stilstaan, lijken te keuvelen of ruziemaken.  

Ze schijnen ook wel eens op de parkeerplaats onder je auto te zitten, zo zien we op een verkeersbord.

We rijden verder zuidwaarts, over het Kaapse Schiereiland naar Kaap de Goede Hoop. Naar het bijna zuidelijkste punt van het continent. Hier voelen we echt de kracht van de natuur. Gigantisch brede stranden en witschuimende golven die met veel geweld en metershoge spetters het strand op beuken.  

Het landschap is ruig en leeg, het ziet er windgegeseld uit. We kunnen ons voorstellen dat het hier flink kan spoken en dat schepen vroeger letterlijk op de klippen liepen. Langs de weg lopen  volstruise , zoals Afrikaanstalige mensen de struisvogels noemen. We stoppen voor een foto.  

‘Nie vlieg nie’, zegt een toerist.  

Hij grijnst er breed bij.  

Uitslapen in het Krugerpark is onmogelijk; zodra de vogels beginnen te kwetteren ben je wakker. Rond onze safarihut fluiten, krijsen en zingen honderden vogels door elkaar. Eerst klinkt het alsof elke vogel zijn eigen lied zingt. Maar al snel vormt het één groot ochtendconcert. Totdat een savanneneushoornvogel zich ermee bemoeit. Met zijn gekras klinkt het alsof hij een stevige verkoudheid heeft.  

Een haan is er niets bij. 

In elk geval zijn we goed wakker voor onze safari. In een open jeep rijden we over hobbelige paden, speurend naar wilde dieren. Eerst lijkt het landschap kaal en leeg en even later weer groen en heuvelachtig. De ranger is geduldig en belooft ons in elk geval giraffen, antilopen en olifanten. Ik zie voorlopig alleen maar olifantenpoep. En struiken.