Reis mee met Leon: deze 5 hoogtepunten van Vietnam wil je zien

Rustig een zesbaansweg oversteken op een fiets? In Hanoi kan het. Niet zonder klamme oksels en lichte doodsangst, maar het kan.

Voorwaarde: je moet je overgeven aan het ritme van toeterende scooters, zigzaggende voetgangers, families op één brommer en een gids die met een grote glimlach zegt dat het goedkomt.

Hanoi zelf is een paradox. In smalle straatjes wemelt het van marktkramen, verkeerschaos en serene tempels. Alles bestaat naast elkaar, door elkaar, en twee keer per dag rijdt er zelfs een trein dwars door een woonstraat. Geen hekken, geen paniek: mensen schuiven gewoon hun stoeltje opzij en drinken verder.

Onze gids, altijd opgewekt, zelfs in 36 graden, wijst op de vlaggetjes die overal hangen. ‘Het is een teken van trots,’ zegt hij. ‘Na alles: bestaan we nog.’

Hij verwijst naar de vele bezettingen: eerst de Chinezen, daarna de Fransen, en als laatst de Vietnamoorlog, die hier logischerwijs de Amerika-oorlog wordt genoemd. 

De volgende ochtend verlaten we de baai en trekken verder landinwaarts. Buiten de steden wordt alles groener. In Ninh Binh fietsen we op onverharde paden langs eindeloze rijstvelden, onderbroken door kalkstenen rotsen die eruitzien alsof iemand ze met een liniaal getekend heeft.

Tussen het groen beweegt af en toe een typische Non La-hoed, als een bewegende komma in een strak geordende zin. De lucht ruikt naar rijst en natte aarde.

Vanuit Ninh Binh nemen we de nachttrein naar Hoi An. ’s Ochtends schuiven we de gordijnen open en zien hoe de kust ons tegemoetkomt: blauwe zee, palmbomen, lucht die plots tropisch aanvoelt.

Op het perron wacht geen routine, maar een feest. Vijftig jaar hereniging van Noord- en Zuid-Vietnam. Vrolijke jonge mannen in uniform zwaaien met vlaggetjes alsof elke reiziger persoonlijk wordt onthaald.

Gele gevels, duizenden lampionnen, en kleermakers die je alles aanmeten behalve haast. De stad ademt nog steeds de tijd van handelaren: midden in het centrum staat de Japanse brug als stille getuige van eeuwen handel over zee.

Toch voelt Hoi An op een bepaalde manier verrassend modern.

Hippe koffietentjes, creatieve menukaarten, meer buitenlandse restaurants dan we tot nu toe in heel Vietnam zagen. Een stad die balanceert tussen erfgoed en Instagram, in eeuwenoude charme zonder zwaar te worden.