Tandemtrappers Chris en Daniel

Daniel: 'Op de terugweg van vakantie reden we een stukje door Parijs en zag ik de Eiffeltoren. Daar wilde ik graag eens naartoe. Toen bedacht ik: wat als we dat nou eens op de fiets gaan doen?’

Chris: ‘Ik zei dat het wel kon, maar dat het heel lang zou duren.’

Daniel: ‘Hem ompraten ging vrij gemakkelijk: gewoon door te zeggen dat het een leuke ervaring zou zijn.’

Chris: ‘Ja, dit zou natuurlijk een fantastisch avontuur zijn. En het was ook nog eens een realiseerbaar idee. Toen kwam Daniel met een aanvullende wens…’

Daniel: ‘Een tandem. Je zit dicht bij elkaar, gaat even hard, kunt elkaar beter horen en het is gezellig.’

Daniel: ‘Met ChatGPT had ik berekend dat we tachtig kilometer per dag moesten afleggen om er een week over te doen. We hadden een accu-tandem gehuurd, anders vonden we het toch iets te heftig.’

Chris: ‘Op die afstanden zochten we vooraf onze slaapplekken uit en vervolgens gebruikten we de Komoot-app als routeplanner daarnaartoe.’

Daniel: ‘Per dag waren we, met pauzes erbij, zo’n zes uur onderweg. Mijn vader wilde de hele tijd pauzeren, maar ik zei: we gaan effe door, want we zitten nu in een ritme. Uiteindelijk luisterde hij.’

Chris: ‘Daniel was heel spartaans, hij wilde door.’

Daniel: ‘Zeker. We hebben het zelfs over het heelal gehad. Maar ik had ook weleens muziek op staan. Vooral tijdens de lange stukken die we langs kanalen fietsten.’

Chris: ‘Dan vroeg hij: “Vind je het goed als ik even muziek ga luisteren?” en waren we een half uurtje stil. Ik keek dan om me heen en luisterde naar de geluiden van de natuur. Heel prettig.’

Daniel: ‘Het was fijn om soms lange stiltes te hebben, dan kon je in je eigen hoofd zijn.’

Chris: ‘We hebben ook veel gelachen samen.’

Daniel: ‘Ja, dan riepen we naar elkaar: “We can it!”. Dat was heel grappig.’ 

Daniel: ‘Op een ochtend fietsten we in België over een schommelend bospad langs een riviertje. Ineens stak er vlak voor ons een hert over. Dat was heel gaaf.’

Chris: ‘In Frankrijk fietsten we door eindeloze heuvellandschappen. Als we heuvelafwaarts gingen, spreidde jij je armen alsof je aan het vliegen was. Je voelde je echt heel vrij.’

Daniel: ‘Wat ik ook leuk vond, was toen we precies op de helft waren. Op een landweggetje ergens in Frankrijk stapten we juichend af en gaven we elkaar een knuffel.’

Daniel: ‘Nou… op de tweede dag begon het voorwiel hard te kraken en piepen. We draaiden het wiel aan, maar niets hielp.’

Chris: ‘We belden met de verhuurder, die ons heel lief nog wilde komen helpen in België. Gelukkig was het niet nodig: ineens was het over. Tot we Parijs binnenreden; toen leek de fiets uit elkaar te gaan vallen. Maar goed dat we met de trein terug gingen. Mijn neef kwam de fiets ophalen met een aanhanger.’

Daniel: ‘En dan was er nog dat noodweer op de derde dag.’

Chris: ‘We droegen gympjes en waren te laat met het aantrekken van ons regenpak. In een mum van tijd waren we tot op het bot doorweekt. Maar Daniel klaagde niet, toen bleek maar weer dat er een supergoede kop op zit.’

Daniel: ‘Uiteindelijk deden we bij mij droge sokken aan, met daaroverheen plastic tasjes en zo ging ik in mijn schoenen. Het was helemaal niet fijn, maar opgeven was geen optie.’

Chris: ‘Daar hadden we het vaak over gehad: vanaf wanneer we de Eiffeltoren zouden zien. Dat was ons ultieme doel, de heilige graal. We fietsten nog over industrieterreinen toen in de verte ineens de skyline van Parijs opdoemde. We stapten af en tuurden tussen de bouwkranen door…’

Daniel: ‘... en zagen ineens de Eiffeltoren! We juichten, voor ons gevoel hadden we het al gehaald. De reis was heel snel gegaan.’

Chris: ‘Vlak voor we de toren bereikten, namen we een selfie. We hadden het gered, we zijn gewoon naar de Eiffeltoren gefietst. Hoe gaaf is dat!’

Daniel: ‘Onder de Eiffeltoren stonden mijn moeder en zus ons op te wachten met champagne. Dat was een heel bijzonder moment.’