WiLL Vi

Rubriek:LEDENVERHALEN

Trots op mijn voertuig

Sommige vervoermiddelen zitten in het hart van hun eigenaar gebeiteld. Omdat ze altijd trouw klaarstaan, onderdeel waren van belangrijke levensgebeurtenissen, of in het geval van deze WiLL Vi: omdat het een zeldzaam exemplaar is.

Ruim een jaar geleden kocht ANWB-autoredacteur Frank Buma (45) zijn WiLL Vi, een Japanse auto waar er maar weinig van zijn gemaakt. Hij vindt ’m zelf prachtig, maar niet iedereen deelt deze mening.

‘Niemand wil de WiLL.’

Voertuig: WiLL Vi
Bouwjaar: 2000
In bezit sinds: 2024
Kenmerkend: zijn achterruit staat achterstevoren

Frank was direct weg van dit Japanse autootje, omdat het hem deed denken aan de eerste auto van zijn ouders, een Citroën Ami. ‘Die auto kreeg als bijnaam De Pet, omdat het dak een andere kleur had. Nu rijd ik in De Pet 2.0, want ook de WiLL Vi heeft twee kleuren – die van mij is auberginekleurig met een wit dakje.’

WiLL is een zustermerk van Toyota. Het merk werd in 2000 bedacht voor jonge Japanse vrouwen voor korte ritjes door de stad en kreeg om deze reden een warm en kleurrijk uiterlijk. Het was geen doorslaand succes en in 2002 was het alweer klaar met de WiLL.

Frank: ‘Ik was laatst voor mijn werk in Japan en zelfs daar is de WiLL zeldzaam. Ik heb er niet één gezien. Er zijn er in totaal maar 4.000 van gemaakt en daarvan rijden er vier in Nederland rond.

‘In Nederland rijden er maar vier rond’

Op slag verliefd

Zo’n anderhalf jaar geleden zag Frank bij Louwman’s Toyota World een WiLL Vi staan. ‘Ik was op slag verliefd. Een collega vertelde dat er een te koop stond in het Westland, dus heb ik direct contact opgenomen met deze meneer die handelt in gekke Japanse spullen. Daarna ging het snel en de WiLL Vi werd van mij.’

Frank gebruikt zijn WiLL vooral voor zijn werk, voor gezinsuitjes heeft hij een andere auto. ‘In het verleden heb ik veel klassieke auto’s gehad, maar dat wordt wel snel duur. Ik zocht weer iets bijzonders, dat toch bruikbaar is in weer en wind. Dat heb ik gevonden in deze WiLL.’

Een thuis op wielen

De WiLL Vi oogt klein, maar is van binnen verrassend ruim. ‘Ik ben 1.93 meter en ik pas er heel goed in. Ik zit als een vorst. Het is heel grappig: er zit een bankje in plaats van twee stoelen voorin.

Het stuur zit rechts, maar gelukkig kan ik heel makkelijk naar links om bijvoorbeeld een kaartje uit de automaat te trekken in de parkeergarage. Er zit geen middentunnel in, dus ik schuif zo heen en weer.’

Naast ruim en praktisch is de WiLL Vi ook nog eens erg mooi, vindt Frank. ‘De deuren zijn aan de binnenkant deels bekleed; het aubergine van buiten komt terug in het interieur. Daarnaast heeft hij verschillende bruin- en crèmetinten. Het is een heel warme auto om in te zitten, het geeft een huiselijk gevoel.’

Zijn er ook nadelen? ‘Onderdelen zijn moeilijk te krijgen, dus ik moet niet tegen een paaltje rijden. Een nieuwe bumper zou weleens een probleem kunnen worden.’

ANWB-wegenwacht Tymon over de Japanse, zeldzame WiLL Vi

‘Ik ben groot liefhebber van Toyota, maar had nog nooit van een WiLL Vi gehoord! De kans dat een Toyota met pech staat is al niet groot, laat staan een exotisch submerk als deze. Temeer omdat hij gebouwd is op de basis van een Yaris. En die auto staat bij de Wegenwacht bekend als praktisch onverwoestbaar.

Ze zijn alleen als automaat geleverd. Wat heel soms voorkomt, is dat de gerobotiseerde versnellingsbak in storing gaat. Het is feitelijk een handgeschakelde versnellingsbak die met behulp van elektromotoren en hydrauliek het koppelen en schakelen voor je doet. Onderweg kunnen we je hier vaak wel mee helpen; de garage mag dan nog wel een definitieve reparatie doen.’

Een vraag over jouw automaat? Stel 'm aan de ANWB Experts

Tymon Kanters

Wegenwacht sinds 2009

Een smaakgevoelig ding

Niet iedereen deelt Franks enthousiasme over de WiLL. ‘Veruit de meeste mensen die ’m zien, vinden deze auto uitgesproken lelijk. Dat komen ze me dan ook vertellen. Ik vraag nooit door wat ze dan zo lelijk vinden, maar ik denk dat het koetsachtige uiterlijk niet bij iedereen in de smaak valt. Ik heb er een dikke huid door gekregen, want het is ook gewoon een smaakgevoelig ding.

Ik vind ’m geweldig, maar verder: niemand wil de WiLL.’

Lelijk of niet, Frank blijft zelf voorlopig nog wel even rondtoeren in zijn WiLL. ‘Ik ben al een paar keer naar de ledendag van vereniging Elk Merk Waardig geweest. Daar komen auto-eigenaren samen met auto’s die niet goed worden begrepen. Ik voel me er helemaal thuis, tussen al die gelijkgestemden. Daar vinden mensen mijn WiLL wél leuk, dat is ook weleens fijn.’