Een week wandelen op de StauSeeSteig

We klimmen Langerwehe uit terwijl de dag nog moet beginnen. Al snel naderen we de Wehebachtalsperre. Het stuwmeer ligt verscholen achter bomen, alsof het water zich niet wil laten zien. In het beruchte Hürtgenwald lopen we langs bunkers en betonnen drakentanden – stille herinneringen aan een verleden dat onderhuids blijft meereizen. Tegen het einde van de middag dalen we af naar Obermaubach, waar het kalme water van het stuwmeer op ons wacht.

De ochtend begint nevelig langs het water van Obermaubach. Even later breekt de zon door. We hoeven amper op de kaart te kijken: het pad wijst zichzelf. Bij het uitlopen van het bos eten we een broodje op een bankje met weids uitzicht op de plaats Schmidt. Bij Zerkall houdt het uitzicht ons even vast: we kijken uit over de Roer, die in sierlijke bochten door het dal glijdt.

What goes up must come down. De stevige afdaling brengt ons tot het water van de Rursee. De imposante Jugendstil-krachtcentrale aan de rand van Heimbach voelt bijna onwerkelijk in dit landschap. Hoog boven ons trekken luid trompetterende kraanvogels naar het zuiden.

Een korte, maar indrukwekkende dag. Vanaf de Urfttalsperre herkennen we in de verte Vogelsang IP, het voormalige opleidingskamp van de NSDAP met zijn beladen geschiedenis. Het besef van wat hier ooit gebeurde blijft even hangen, ook terwijl we uitrusten op het terras, met een kop koffie en een stuk taart.

Via een nieuw aangelegd pad lopen we al vroeg Rurberg in. Om de middag te vullen reserveren we een rondvaart over de Rursee. Terwijl de herfstzon schittert op het water, zien wij varend waar we eerder die dag liepen.

Op deze miezerige ochtend brengt de bus ons terug naar Lammersdorf. We pakken de route weer op. We lopen in de bossen regelmatig tussen manshoge varens en knalgroen mos dat veert onder onze schoenen.

Het hoogste punt van de route ligt in deze etappe; we tikken de 600 meter nét niet aan.

De ondergrond is een enkele keer rotsig, maar meestal kleddernat en zompig. Het stuwmeer, Dreilägerbach-Talsperre, is vanaf het pad onbereikbaar en zien we alleen door de bomen ver beneden ons. Als het zonnetje doorbreekt prijzen we ons gelukkig.

Omdat we vroeg aankomen bij het eindpunt van deze etappe, wandelen we door naar het centrum van Roetgen. In een kantoorboekhandel spreken we met de 81-jarige eigenaresse die haar winkel 51 jaar geleden is begonnen. Ze is nog niet van plan om te stoppen.

Na een goed ontbijt lopen we Roetgen uit en klimmen België binnen. Al snel bevinden we ons midden in de Hoge Venen. Boomwortels, modder en zompige stukken maken het pad avontuurlijk, maar juist daardoor vliegen de hoogtemeters ongemerkt voorbij.

Na de lunch dalen we langzaam af richting Eupen. De Wesertalsperre blijft verborgen achter de bomen, maar de beekjes langs het pad begeleiden ons een groot deel van de dag. Op een paar spetters na blijft het droog en ’s middags breekt zelfs de zon door.

Vlak voor Eupen schiet een eekhoorntje tussen de bomen door.