Hiken op Madeira

Van alle wandeltochten die je kunt maken op het Madeira, is de PR-1 zonder twijfel de meest gevreesde: veertien kilometer lang, met 850 hoogtemeters enkele reis stijgen, honderden - zo niet duizenden - traptreden langs bergkloven waar je U tegen zegt.

De route start op bijna tweeduizend meter hoogte, op de bergpiek van Pico do Arieiro. Het startpunt bij het radarstation met kenmerkende witte bol van ‘Estação de Radar n.° 4’ is bij helder weer van kilometers afstand te bewonderen. Het radarstation is onderdeel van het Portugese luchtverdedigingssysteem.

Een indrukwekkend startpunt. En dan moet de rest van de route nog volgen.

Niet lang na het begin van de tocht passeer je ‘Ninho da Manta’, vrij vertaald: het buizerdnest. Dit uitzichtpunt is als een nest op de bergtop, met 360 graden uitzicht over de vallei van Fajã da Nogueira. De perfecte plek om tijdens het broedseizoen freiras te zien: een zeldzame stormvogel die alleen hier op Madeira voorkomt.

Op donkere voorjaarsavonden kun je samen met een gids de freiras gaan spotten. Bereid je voor op het zien van schichtige witte schimmen, die onheilspellende geluiden maken, echoënd als hulpkreten door de valleien. Geen wonder dat de lokale inwoners vroeger dachten dat het de geesten van dolende herders waren.

Naast duizelingwekkende hoogtepunten kent hiken op Madeira ook ‘dieptepunten’. Eén daarvan is wat mij betreft de ‘stairway to heaven’, die ik graag omdoop tot ‘stairway to hell’.

Steile treden van steen, urenlang klimmen en dalen langs smalle kloven en steile bergwanden, loodrechte afdalingen, klauteren door donkere tunneltjes en langs afgronden waar je spontaan hoogtevrees van krijgt.

Wandelpaden van amper een meter breed, aan beide kanten honderden meters diepe valleien, met tegemoetkomende wandelaars en slechts één ijzerdraad om je aan vast te houden. Of een wollen draad, daar waar het ‘sterke’ ijzerdraad het heeft begeven.

Je hebt er stalen zenuwen voor nodig. En bij voorkeur niet al te klamme zweethanden.

De omstreden stairway heeft mijn kuitspieren verzuurd, mijn handen trillen. De wind op ruim tweeduizend meter hoogte suist hier onheilspellend. Op het moment dat ik besluit mijn benen een moment van rust te bieden, kijk ik nietsvermoedend recht het ravijn in.

Dat had ik beter niet kunnen doen.

Kleine steentjes donderen als een lawine de diepte in, om nooit meer teruggezien te worden. De hoogtevrees gaat in mijn benen zitten: ik durf letterlijk geen stap meer te zetten. Mijn voeten voelen aan als blokken lood, kilo’s zwaarder dan een minuut geleden. Druppels angstzweet bouwen zich op in mijn handen, mijn knieën voelen als slappe rietjes.

Dit gaat niet goed.

Zittend op één van de onderste traptreden van deze vervloekte stairway kom ik na een paar minuten weer tot rust. Diep ademhalen helpt. Net als een paar bemoedigende woorden van mijn lieftallige wederhelft, dextro’s, cola en een goed belegde boterham.

En niet te vergeten: vooral niet naar beneden kijken.