Hartverwarmende vrijwilligers

Izaäc: ‘In 2018 maakten we een groepskampeerreis met ANWB langs de Donau. Als er iets gedaan moest worden, pakten we dat als vanzelf op. Aan het eind van die reis vroeg de leiding: “Is dat niet iets voor jullie, reisbegeleider worden?” Toevallig hadden wij dezelfde gedachte!’ 

Maria: ‘Een paar jaar begeleidden we zelf kampeerreizen, later werden we ook voor andere vrijwilligersfuncties gevraagd. 

Nu zijn we reisbegeleiders op riviercruises, inspecteren we ANWB-campings en werken we voor het Kinderfietsenplan: Izaäc haalt gebruikte fietsen op die mensen doneren aan kinderen zonder fiets, ik coördineer die ritten in de regio Zuid-Holland.’ 

Maria: ‘Inmiddels zijn we met pensioen. We hebben kinderen en kleinkinderen, voor wie we  altijd klaarstaan, maar we houden genoeg tijd over. 

Ook toen we nog werkten – Izaäc in de bouwsector, ik in het onderwijs – deden we altijd vrijwilligerswerk. Zo waren we allebei jarenlang actief als jeugdwerker bij de kerk.’ 

Izaäc: ‘We rolden als het ware vanzelf in allerlei vrijwiligersfuncties. Meestal gericht op mensen die het moeilijker hadden, bijvoorbeeld vanwege sociaal-emotionele problemen of een lichamelijke beperking.’

Maria: ‘We zijn doeners en helpen anderen graag. Kamperen vinden we ook heerlijk, maar als dat alles is, voelt dat leeg. We willen ook betekenisvol bezig zijn, dat is onze diepste drijfveer. Je bent nooit klaar zolang je mensen om je heen hebt.’ 

Izaäc: ‘Als anderen kunnen genieten, geniet ik net zo hard mee. Daarbij geeft het voldoening om praktische dingen op te lossen.’ 

Maria: ‘Ja, dat is ook fijn om te doen. Izaäc gaat graag technische uitdagingen aan: achteruit rijden met een aanhanger in een drukke stad? Geen probleem voor hem. Ik heb dat met coördineren.’ 

Izaäc: ‘Meestal staat de fiets die ik kom ophalen voor het Kinderfietsenplan al buiten klaar om in te laden. Op een dag zat er een reep chocolade op de bagagedrager met een briefje: “Wat fijn dat je dit doet”. 

Zó’n lief gebaar. 

De krant staat vol met slecht nieuws, maar er zijn gelukkig ook veel mensen met een warm hart.’ 

Maria: ‘Wat mij raakte was het echtpaar van 90 dat meeging op een cruise, ter ere van hun 60-jarige huwelijk. Saampjes zaten ze te genieten. Halverwege de week werd meneer niet lekker; ik ging even bij ze langs met een kopje koffie. Ze waren zo dankbaar, alleen omdat ik even naar ze omkeek. 

Het kost niets om aardig te zijn.’ 

Izaäc: 'We doen dit zolang we elkaar kennen en zijn nu 50 jaar getrouwd. We weten niet beter dan dat we dit samen doen.’ 

Maria: ‘Doordat we allebei dezelfde intentie hebben, begrijpen we elkaar. We krijgen er allebei energie van om het anderen naar de zin te maken en dat doet onze relatie zeker goed.’