Ommetje met Tom

Josephine: ‘We kiezen één plek in de stad uit waar we het over willen gaan hebben, dat kan van alles zijn: van een gek bruggetje in de Jordaan tot een openbaar kunstwerk. Daarna laten we ons leiden door de stad.’

Tom: ‘We kunnen vijf keer naar dezelfde plek gaan en telkens iets nieuws ontdekken. Dan kijken we goed om ons heen en omhoog, speurend naar nieuwe details. Soms zijn we twee uur verder en hebben we nog maar tweehonderd meter gelopen.’

Josephine: ‘Beide. We zijn geen historici, maar hele enthousiaste stadsobservanten. Bij elk verhaal dat we vertellen, zorgen we wel dat er nú nog iets te bekijken valt op de plek waar het plaatsvond.’

Tom: ‘Neem de spiegeltjes die bevestigd zijn aan veel ramen in de Jordaan. Via deze ‘spionnetjes’ konden bewoners zien wie er aan de deur stond. Mensen die dit weten, zullen deze spiegeltjes koesteren.’

Josephine: ‘Amsterdam is een stad in ontwikkeling, dat is juist goed en leuk. Wel denk ik dat verhalen uit het verleden het heden verklaren. Bij het Meester Visserplein mondt een - voor Amsterdamse begrippen - grote weg uit, die abrupt stopt. Ooit was het plan om hier een snelweg door te trekken. Als Amsterdammers hier niet tegen hadden geprotesteerd, zag de binnenstad er nu compleet anders uit.’

Tom: ‘De verbinding die we tot stand brengen met onze volgers, onderling, maar ook met hun omgeving. Wij openen mensen de ogen voor al het moois dat de stad te bieden heeft.’

Josephine: ‘Het valt me op dat veel mensen vooral op zichzelf en hun telefoon gefocust zijn. Wij brengen graag wat meer ontspanning en bewustzijn, door mensen om zich heen te laten kijken. De verhalen die we vertellen zijn niet van ons, wij brengen ze tot leven en geven ze door.’