DaktentDuo

Jeroen: 'We gaan graag naar Scandinavië en kamperen het liefst in het wild. Tijdens vakanties zagen we reizigers met een daktent voorbij komen. Ideaal: niet iedere ondergrond is geschikt voor een tent, maar de auto kan wel bijna overal staan. We zagen trouwens zelfs een Fiat Panda met een daktent, dan moest er ook wel een op onze Nissan Pulsar passen.’

Mariska: 'Daarnaast houden we ervan om rond te trekken. We blijven maximaal twee dagen op dezelfde plek. Hiervoor hadden we een grote vierpersoonstent, die we bijna dagelijks moesten opzetten en weer afbreken. Een daktent klap je open, je doet er een paar stokjes in en klaar ben je. Drie jaar geleden besloten we er een te kopen. Geen moment spijt van gehad.’

Jeroen: ‘Gezellig! ‘s Avonds hangen we een lampje op en we hebben met z’n tweeën genoeg ruimte. Er past een matras van 1 meter 40 in.’

Mariska: ‘We hebben een isolerende binnentent, die we er gemakkelijk in en uit kunnen halen. In sommige gebieden vriest het en hebben we die echt nodig. Binnen blijft het dan lekker comfortabel. Doordat we al hoog boven de grond liggen, hebben we het trouwens al relatief warmer. Er zitten ook luikjes met horren in de tent, om te ventileren wanneer het juist heel warm is.’

Jeroen: ‘We hebben een kleine luifel die we aan de auto kunnen zetten om onder te schuilen. Maar als het koud is, kleden we ons daar liever op en gaan we alsnog graag naar buiten. Eén keer hebben we een middag in de auto doorgebracht, met slecht weer op de Noordkaap. Dat was heel knus, we hebben een filmpje gekeken.’

Mariska: ‘In de auto is altijd plek over. Ondanks dat we veel meenemen: een kleine Weber barbecue, visspullen, SUP-planken, een gaspitje, kookspullen, etcetera. Het scheelt qua ruimte dat de tent op het dak van de auto staat.’

Mariska: ‘Iedere zomer gaan we vier weken kamperen ergens in Europa. Afgelopen zomer gingen we naar Tsjechië, Slowakije en Oostenrijk. Maar het liefst gaan we toch naar de fjorden in Noorwegen.’

Jeroen: ‘Je mag daar wildkamperen in de natuur. Twee jaar terug vonden we een parel van een plek in de eilandengroep Sommarøy. Pal aan een wit kiezelstrand met azuurblauw, kraakhelder water vol grote zeesterren. In de verte torenden de bergen boven de zee uit. Prachtig.’

Mariska: ‘Toen we in Slowakije na een dag wandelen de daktent open deden, zagen we een grote vlek tussen het tentdoek en het buitenzeil, die wild begon te fladderen. Ik rende gillend weg.’

Jeroen: ‘Ik maakte een deel van de tent los en tikte tegen het doek, na een kwartier vond het beest eindelijk de uitgang en vloog weg. Het bleek een vleermuis. Je zult het niet geloven, maar diezelfde avond zette ik buiten koffie en zag ik de varens verderop bewegen. Toen ik dichterbij stapte, keek ik recht in de ogen van een beer. Op maar drie meter van onze plek. Hij leek niet onder de indruk en liep rustig verder.’

Mariska: ‘Ik zag ‘m nog net in de verte. Toen we het bij de receptie meldden – dit keer zaten we op een camping – zeiden ze doodleuk: ‘O ja, we kennen ‘m.’

Mariska: ‘De komende zomer gaan we weer vier weken richting Scandinavië. We willen sowieso richting Noorwegen, maar de precieze route bepalen we van dag tot dag. Afhankelijk van het weer kijken we of we in het zuiden blijven, of toch richting de Noordkaap rijden.’

Jeroen: ‘Het noorden trekt veel meer, het is er ruiger qua natuur, wat een enorm gevoel van vrijheid geeft. We kunnen overal de auto neerzetten en de daktent opengooien. Heerlijk.’