Otje

In de jaren 80 backpackten Gert en zijn vrouw door Griekenland, waar ze een stel met een gloednieuwe Citroën HY ontmoetten. ‘Ze hadden ’m in hippiekleuren geschilderd en er zelf een camper van gemaakt met bankjes en tafels achterin. Toen ik ze de achterklep open zag gooien om te dineren met uitzicht op zee, was ik verliefd. Zo’n bus wilde ik ooit ook.’

Het leven ging door – er kwamen twee dochters, een baan, andere hobby's –, maar in 2001 vond Gert dan eindelijk een HY op een oprit in Limburg. De bus en 1200 klinkende guldens wisselden van eigenaar.

‘Al was die zo rot dat onderweg de stukken blik en motoronderdelen op straat vielen. Van buitenaf kon ik mijn hand door de zijwand steken en binnen een paar muizennesten weghalen.’

In 2004 werd Otje – vernoemd naar het boekpersonage van Annie M.G. Schmidt, dat met haar vader Tos op reis ging in een Citroën HY – apk-afgekeurd. ‘Ik kocht een lasapparaat en haakse slijper en ging zonder enige kluservaring aan de slag. Voor onderdelen en technische praatjes klopte ik bij het magazijn van het Citröen HY Team Holland aan, waar ik inmiddels jarenlang vrijwilliger ben.’

Het opknappen was een flinke kluif. ‘Hele stukken plaatmateriaal waren rot, die heb ik er met de slijper uitgehaald en daar plaatstukken uit oude donorauto's in gelast. De HY was door de vorige eigenaar al omgebouwd tot camper, maar met spartaans sprokkelhout. Het hele interieur heb ik gestript en opnieuw erin getimmerd met tweedehands materialen. Alles zit erin: een keukentje met fornuis en koelkast, twee bankjes en een tafel die we gemakkelijk kunnen ombouwen tot bed.’

Na vijf jaar was Otje volledig gerestaureerd. ‘Sindsdien gebruik ik de bus wekelijks. Ik heb mijn dochters erin verhuisd, vervoer er spullen in en mijn vrouw en ik gaan ermee op vakantie. Een weekendje zee hier, een weekje Ardennen daar; fietsen achterop en we zijn weg. Tijdens onze laatste vakantie in Zuid-Spanje gooiden we de achterklep open en keken we vanuit ons bed naar de maan boven de bergen. Genieten!’

‘Toegegeven: twee keer werd Otje vanuit Frankrijk door de ANWB naar huis gebracht, maar pech onderweg spoort me juist aan om de auto nóg beter te maken. Otje mag pas verkocht worden nadat ze mij naar m'n begrafenis heeft gereden.’