ANWB HomepageAuto Review Alfa Romeo 4c I
Door de geluidsbarrière
Alfa Romeo - 4C Spider
Conclusie
De Alfa Romeo 4C Spider is oogverblindend, maar helaas ook oorverdovend: met het dak open kun je door de bulderende wind zijn spectaculaire uitlaatgeluid niet meer horen. De sportwagen is te duur om het dakje er dan maar op te laten zitten, hoewel de 4C ook met open dak nog altijd een bereikbare jongensdroom mag worden genoemd.Type auto en prijs
Een goede sportwagen komt nooit alleen. Nadat het origineel is verschenen, staat er binnen afzienbare tijd een cabrioversie in de showroom. Het mag dus geen verrassing heten dat Alfa Romeo de zaag heeft gezet in zijn ranke 4C. De open uitvoering is echter geen volwaardige cabriolet, maar een targa: alleen het deel van het dak dat zich direct boven je hoofd bevindt, is uitneembaar. De Italianen grijpen de introductie van de open versie aan om een lichte modificatie door te voeren: voortaan liggen de koplampen achter glas, ook die van de gesloten variant. De vanafprijs van de Spider ligt met € 81.550 zo’n tien mille boven die van de Coupé. Een boel geld, maar afgaand op het spectaculaire uiterlijk van de Alfa zou je een hoger prijskaartje verwachten. Het is een jongensdroom die daadwerkelijk uit zou kunnen komen. Zulke auto’s zijn er maar weinig: als we een alternatief moeten noemen, is dat de Lotus Elise. Die kost niet alleen (ongeveer) hetzelfde, maar biedt ook een soortgelijke, pure rijbeleving. Bovendien kan daar ook het dak(je) van af.Hoe rijdt de Alfa Romeo 4C Spider
Hét verkoopargument voor de open versie van een sportwagen is het feit dat je zo het uitlaatgeluid beter kunt horen. De 4C Spider vormt een uitzondering op die regel. In de eerste plaats hoor je dat uitlaatgeluid toch wel: onder onze testuitvoering zat een sportuitlaat gemonteerd die de buurt deed uit lopen. Maar de gekozen targa-vorm zorgt eerder dat je minder van dat intimiderende geluid hoort dan méér. Boven de 100 kilometer per uur komt de wind namelijk met zo’n donderend geraas de cabine binnen vallen, dat de brul uit de uitlaat erbij verstomt. Dat laat onverlet dat er tot die snelheid meer dan genoeg van de soundtrack van de 4C te genieten valt. Wanneer je hem écht op zijn donder geeft, klinkt de motor als die uit een Formule 1-auto: boosaardig schel, alsof je iets hebt wakker gemaakt dat je beter had kunnen laten slapen. En dan hebben we het alleen nog maar over het geluid; de versnelling die ermee gepaard gaat, is al net zo verslavend. De vederlichte Alfa (opgetrokken uit koolstofvezel en aluminium weegt de Spider nog geen 1.000 kilo) gaat fel tot beestachtig van zijn plek; jij hebt je handen er vol aan. In de Alfa zit je bijkans met je kont op de straat en het sportstuurtje werkt onbekrachtigd, waardoor je flink aan de bak moet. Rijd je door de stad, dan kweek je spierballen. Zit je op de snelweg, dan zal je continu moeten corrigeren om de budget-Ferrari in zijn rijbaan te houden. Gelukkig neemt de Alfa je het schakelen uit handen; dat kun je overlaten aan de automatische versnellingsbak, die je desgewenst zelf met de flippers aan het stuur kunt bedienen. Onder normale omstandigheden heeft de 4C een voorspelbaar rijgedrag. Juist omdat je zo laag bij de grond zit, komt elke oneffenheid glashelder het interieur binnen. De cabine is bovendien dusdanig krap, dat je jouw armen nergens anders kunt laten dan aan het stuur. Veilig, maar ook vermoeiend. Datzelfde geldt voor het motorgeluid. Hoewel dat een van de hoofdattracties van deze auto is, gaat het op kruissnelheid irriteren. Zeker wanneer je niet aan het stuur zit, maar als passagiers wordt vervoerd. De 240 pk sterke viercilinder benzinemotor ligt pal achter je oor en laat bij 120 kilometer per uur een sonore brom horen die zo indringend is als een mug in je slaapkamer. Het zicht rondom is bedenkelijk. Weliswaar biedt de Spider door zijn rechtopstaande achterruit een beter zicht naar achteren dan de Coupé, maar over je rechterschouder zie je nog altijd niets. De buitenspiegels bieden geen soelaas: hoe je ze ook afstelt, je zit altijd in de luchtinlaten te kijken.De Alfa Romeo 4C Spider van binnen
Om extra gewicht te besparen, is de 4C spartaans uitgevoerd. Het interieur is sober: het binnenste van de sportwagen staat daarmee in schril contrast tot de spectaculaire buitenkant. Passagiers zijn in de Alfa een noodzakelijk kwaad; de bijrijdersstoel is niet te verstellen en er is geeneens genoeg bagageruimte voor één persoon. Laat staan wanneer je het dak van de Spider haalt, want dat moet dan ook nog eens mee. De kapconstructie werkt op zijn Italiaans: ter hoogte van de binnenspiegel draai je eerst twee palletjes los om vervolgens – met de deuren of ramen open – de klemmen in te drukken waarmee het dakje aan de zijkant vastzit. Het past wel precies achterin. Hoewel je zou verwachten dat jouw spullen voorin moeten worden opgeborgen, gaat de bagage toch echt achterin. Achter de motor is speciaal een vak vrijgehouden. De motorkap/kofferklep is knap zwaar voor zo’n lichtgewicht sportauto. Het deksel blijft niet vanzelf open staan; je moet hem stutten met een stangetje. Word je in de Spider overvallen door een regenbui, dan is het dus te hopen dat je met zijn tweeën bent. Met het dak er af is de instap overigens een stuk eenvoudiger dan in de Coupé.De Alfa Romeo 4C Spider en het milieu
Je hoeft niet uit een bepaald milieu te komen om de 4C aan te kunnen schaffen, maar zijn schadelijke uitstoot is minder bescheiden. De Spider stoot 161 gram CO2 per kilometer uit en krijgt daarmee hetzelfde ongunstige energielabel opgeplakt als een dikke ruimtewagen of middenklasser. De Italianen geven voor de open sportwagen een gemiddeld verbruik op van 1 op 14,5. Wij hebben niet de moeite genomen om het na te meten; het verbruik is bij dit soort auto’s doorgaans geen aankoopargument.We hebben nog veel meer getest…
Naast nieuwe auto’s en occasions testen we ook allerlei producten. Van autobanden tot autostoeltjes en van dakkoffers tot dashcams.
