Romy's Volkswagen T3 Caravelle

Geen douche, geen koelkast; voor Romy geen poespas in haar Volkswagenbusje. Aanvankelijk zette ze er wel wat ‘luxe’ items in: een minikoelkast en een beamer om een bioscoopje te creëren bijvoorbeeld. Maar inmiddels brengt ze haar etenswaren naar de koeling van buurcampers, ‘wel zo gezellig, zo maak je meteen een praatje’ en kijkt ze haar series net zo lief op haar iPad.

‘Ja, alles wat luxe is, daar stap ik uiteindelijk toch vanaf. Ik hou van basic, lekker, een beetje primitief.’

Als presentatrice, videomaker en professioneel avonturier zocht Romy drie jaar geleden een camperbusje om de wereld mee over te reizen en haar Instagram- en TikTokvolgers (@romyruitenbeek) mee op pad te nemen. Via Marktplaats vond ze deze Volkswagen T3. ‘Het busje heeft veel karakter. Sommige mensen vinden het een koekblik; ik hou wel van koekblikken!’

De Caravelle verkeert nog in originele staat. Zelfs de stickers die de lak op kwetsbare plekken – zoals achter de wielkasten – moeten beschermen tegen opspattende steentjes zitten er nog op. De luxe díe de bus kent, is origineel: stuurbekrachtiging en zelfs een automaat. En een speler voor cassettebandjes, al moet er nog gespaard worden om die weer aan de praat te laten krijgen.

‘Het laatste wat ik wilde, was boren in deze bus, omdat alles nog origineel is. Bovendien ben ik eerder creatief dan handig.’ Op Marktplaats kocht Romy een paar rotan kastjes, die ze met spinnen vast haakte aan de stoelen en zijkanten van de bus. Tussen die kastjes ingeklemd staat een losse porta potti. Douchen doet ze in de open lucht met anderhalve liter waterflessen.

De bank kan worden uitgeklapt tot bed. Op de bulten die dan ongemakkelijk in haar heup prikten, vond Romy een creatieve oplossing: drie topmatrassen erbovenop. Dat slaapt zo lekker, dat ze vaak kiest voor haar knusse bed, ondanks dat ze het slapen in haar daktent nóg avontuurlijker vindt.

‘Leuk toch, dat een ombouw zo makkelijk kan zijn?’

Dat Romy basic reist, betekent niet dat ze onvoorbereid op pad gaat. ‘Ik wil wel veilig zijn onderweg. Van tevoren checkte ik of mijn paspoort nog geldig was, sloot ik het hoogste pakket verzekeringen af bij ANWB en regelde ik een powerstation met zonnepanelen, om nooit zonder stroom te staan. Ook neem ik een elektrische fiets mee achterop. Mocht ik stranden in the middle of nowhere, dan kan ik altijd nog ergens naartoe fietsen.’   

Romy’s eerste trip ging naar Spanje en gaf haar het zelfvertrouwen om nog wat kilometers verder te reizen: vijf maanden reisde ze door Marokko en Portugal. Maar net zo lief tuft ze met haar busje door Nederland. ‘Na mijn roadtrips door Noord-Holland en Friesland besefte ik hoe mooi Nederland is. Nu wil ik alle provincies af gaan.’

‘Waar ik ook uitstap; daar is mijn achtertuin. Dat vind ik zo fijn aan het leven in m’n bus, dat ik veel buiten ben. En dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Als het ergens slecht weer is, kan ik verder naar het zuiden rijden. Slapen doe ik vaak in het wild; via de app park4night zoek ik plekken waar ook andere busjes staan. Ook verblijf ik vaak op campings en in homestays; in de tuin van mensen. Zo kom ik op de meest verrassende plekken.’ 

Inmiddels heeft de Caravelle alle proeven doorstaan. Zoals de slechte wegen vol gaten in Portugal en Marokko. De ultieme test, zowel voor Romy als voor haar bus, was dwars door het Atlasgebied heen rijden. ‘Ik wilde het gewoon ervaren, ik kon toch altijd omdraaien en terugrijden? Op een steile weg rook ik mijn gloeiende remschijven. Daarom pauzeerde ik af en toe een kwartiertje. Het ging goed! Trots dacht ik: ik rijd hier toch maar mooi door het Atlasgebied met mijn Volkswagen T3. Als deze bus hier doorheen kan rijden, kan elke bus het.’

‘Het landschap onderweg zien veranderen was onbeschrijflijk: van groen groen groen naar ineens woestijn.’ Het spannendste moment? Dat was de rit naar haar overnachtingsplek dwars door het Saharazand… na een zandstorm. ‘Ik voelde de wielen slippen en moest plankgas geven om door het zand te komen. Het is gelukt! Nog steeds kom ik overal in mijn bus Saharazand tegen.’

‘Ik geloof dat mijn ouders en oma mijn reis spannender vonden dan ik. Ik denk altijd: iedereen kan deze bus nog maken, er zijn overal nog onderdelen voorhanden. En mocht het niet lukken, dan ga ik terug naar huis en laat ik ’m in Nederland maken.’