Marianne's favoriete fietsroutes

‘Dit is mijn eerste échte trainingsrondje. Rondje Aalst noemden we dat. Een rondje over heel veel dijken en dijkjes. We reden meestal direct richting de Maas, daar de brug over en dan verder aan de andere kant van de dijk, tot je weer een brug over kon.

In het Land van Heusden en Altena, aan de noordkant van Noord-Brabant, is het water nooit ver weg. De Merwede, meerdere stromen van de Maas, de Biesbosch en het Heusdensch Kanaal; ze lopen er allemaal. En dus rijd je eigenlijk altijd van brug naar brug.

In het rondje dat wij normaal gesproken reden, zat altijd Aalst. Vandaar dat we dat zo noemden. In mijn jeugd reed ik deze route best vaak. Laatst nog, toen ik tijdens het ziekbed van mijn vader weer in de omgeving van Wijk en Aalburg sliep, heb ik dat rondje nog eens gereden. 

Ik zou deze route bij wijze van spreken met mijn ogen dicht kunnen rijden. Zeker als er iets minder wind staat en de zon schijnt, is het er echt prachtig. Waait het stevig, dan kan het een pittig, slopend rondje zijn. Maar, ook aan die dagen heb ik heel mooie herinneringen.’

‘Ik ben opgegroeid in het Land van Heusden en Altena, waar het water dus altijd in de buurt is. Toen ik met mijn vriendin Moniek Tenniglo in Borne ging wonen, leerde ik een heel ander deel van Nederland kennen.

In Twente heb je nauwelijks dijkjes en waait het minder. Het landschap is gevarieerder en heuvelachtiger dan de polders die ik uit mijn jeugd kende. Dankzij Moniek heb ik al snel mooie routes in de regio ontdekt.

Deze route begint in Deurningen en voert tot over de grens, naar Bad Bentheim. Het zijn eigenlijk vier lusjes die aan elkaar zijn verbonden. Samen zijn ze een kleine 100 kilometer.

Als je in de omgeving van Bad Bentheim fietst, kan je ervoor kiezen om her en der wat kasseienweggetjes te rijden. Maar die heb ik juist in deze route eruit gelaten, omdat dat tijdens een training wel zo prettig is.  

Het is een mooie, kronkelende route en er is veel te zien. Het landschap is nooit saai.’

‘Vanuit Borne kan je letterlijk alle kanten op. Deze route gaat naar het noordwesten, richting Nijverdal en Ommen. Overijssel, en het Salland meer specifiek, is echt een mooi gebied om te fietsen.

Tijdens deze route kan je je klimbenen behoorlijk testen. De Sallandse Heuvelrug is een stuwwal die ontstaan is in de voorlaatste ijstijd, het Saalien. De glooiende fietspaden en vergezichten maken het een geweldig recreatiegebied.

Ook de Luttenberg en Lemelerberg zijn trouwens stuwwallen. Als je die drie klimmetjes hebt gehad, dan zit je voor Nederlandse begrippen aardig aan je hoogtemeters.’ 

‘Tuurlijk, er zijn weleens dagen dat de training niet lekker loopt, en dat ik de schoonheid van de omgeving ook wat minder opmerk. Maar meestal geniet ik met volle teugen op de fiets. Ook tijdens deze route van Hengelo naar Haaksbergen.

De route is een beetje draaien en keren, maar er zitten heel weinig kruispunten in, waardoor je lekker door kunt trappen. Ook zit er een hele mooie passage in deze route, bij de watermolen in Haaksbergen. Die omgeving is prachtig.

Ik maak mijn routes met de verschillende apps, sites en GPX-bestanden die je online vindt. Ook rijd ik weleens stukjes van toertochten. Zo ontdek je toch weer nieuwe paden, of blijkt een klimmetje ook vanaf de andere kant heel erg leuk om te doen.’ 

‘Dit is de langste route, bijna 200 kilometer. Naar de Veluwe en weer terug. De Veluwe is natuurlijk prachtig, zeker op de fiets. Voor deze tocht hebben Moniek en ik wat routes met elkaar gecombineerd.

Er zitten mooie slingerende wegen in, wat maakt dat de route ondanks de lengte allesbehalve recht-toe-recht-aan is en dat het nooit saai wordt. Mijn advies is om wel even te kijken hoe de wind staat. Als die uit het zuidwesten komt, heb je ’m op de terugweg mee en dat is wel zo prettig.

In de zomer gaat er bij Deventer een pontje en zou je de route kunnen inkorten. Maar als je de tijd hebt, is dit wel een leuke uitdaging. Het pittigst is de combinatie van klimmetjes op de Veluwe. Zelf vind ik de lus met daarin de Droefakkers, Emmapiramide en Posbank zeker de moeite waard.

Heb je de tijd, dan kan je nog wat extra lusjes maken. Maar wil je ook weer helemaal terug naar Twente, dan is het misschien verstandig om na één beklimming van de Posbank gewoon weer verder te rijden.’