Stormjagers

Paul: ‘Als kind wist ik niet hoe snel ik binnen moest komen als het buiten begon te rommelen. Maar eenmaal veilig thuis achter het raam keek ik gefascineerd naar de lucht. Later ben ik de wolken gaan vastleggen met een pocketcameraatje.’

Gijs: ‘Van kinds af aan had ik dezelfde kick. Ik ben de derde generatie docent aardrijkskunde binnen de familie. De kracht van de natuur heeft me altijd geboeid.’

Gijs: ‘Via internetfora leerde ik andere extreemweerliefhebbers kennen. Vooral onweerfans, in Nederland waren er nog niet veel stormchasers. Daarom zette ik in 2013 zelf een team van chasers op.’

Paul: ‘Ik kwam Gijs tegen op een meeting van weerfanaten. Hij vroeg mij toe te treden tot zijn team, wat ik natuurlijk een hele eer vond. In de zomer van 2015 gingen we voor het eerst samen chasen. Gijs deed de meteorologie, ik reed. We reden een stukje Duitsland in en scoorden daar een paar leuke buitjes.’

Gijs: ‘Dikke zomerse buiencomplexen, mooie wolkenstructuren, bliksem, zware windstoten, de illustere tornado; alle fenomenen die ontstaan bij warme, vochtige luchtmassa’s. Het chasen is daarom vooral een bezigheid in de lente en zomer. De stormen en stormachtige situaties die we in Nederland in de herfst en winter kennen bevatten veel wind en regen, maar weinig fotogenieks.’

Paul: ‘We zijn echt bezig met de Amerikaanse definitie van ‘stormchasen’, waarbij zware onweersbuien gevolgd worden. Deze zijn een stuk indrukwekkender, met imposante wolkenstructuren die door bliksemflitsen worden opgelicht.’

Gijs: ‘Voor een fotogenieke bliksem kun je me wakker maken. Beter gezegd: als die eraan zit te komen, ga ik niet eens slapen.’

Paul: ‘Een supercell is wel de hoofdprijs: een onweersbui met daarin een krachtig stijgende kolom lucht die rond z’n as draait. Daarbij zie je de mooiste wolkenstructuren. We rijden er graag voor de grens over, naar Frankrijk, Zwitserland of Italië. In Nederland komen ze minder vaak voor, met geluk krijg je er één per jaar voor je lens. Hieronder zie je een mooi exemplaar: dit was begin september 2022 boven de Westerschelde.’

Gijs: ‘We werken met dezelfde specialistische weerdata als meteorologen. Met radarbeelden oriënteren we ons op buien. Als we een beetje op tijd vertrekken, kunnen we de volgende dag gewoon weer aan het werk. Dan drink ik maar wat bakjes koffie extra voor de klas.’

Paul: ‘In vakantieperiodes zijn we bereid om tot duizend kilometer te rijden bij veelbelovende meerdaagse voorspellingen. We gaan met minimaal twee mensen op pad: de een rijdt, de ander let constant op de navigatie en radar, en je moet elkaar over kunnen nemen om scherp te blijven.’

Gijs: ‘Eenmaal dicht bij het onweer – maar op veilige afstand – pakken we onze camera’s en ik mijn drone en dan is het genieten van het spektakel.’

Paul: ‘We bouwen overigens altijd escaperoutes in en zorgen dat er een tankstation met overkapping in de buurt is, zodat we eventueel kunnen schuilen.’

Paul: ‘Zeker, gedurende de chase kan de locatie wel tien keer veranderen. Dat vraagt om flexibiliteit en stressbestendigheid, zeker met het drukke verkeer in Europa. Wij zijn wel twee rustige chasers, we blijven goed gefocust.’

Gijs: ‘Sommige mensen raken ontmoedigd als ze een bui niet bij kunnen houden of als die tegenvalt. Zo’n vijftig procent van onze chases pakt goed uit. Juist dat stukje competitie en de investering die het vergt, geven de kick.’