Testrapport* Jaguar Xf-Serie I (X250) 1e facelift

Jaguar waagt zich op onbekend terrein en biedt de XF nu ook als stationwagon (Sportbrake) aan. Het interieur is van een hoog niveau en voorzien van een hoeveelheid luxe, zoals we dat van een Jaguar gewend zijn. Qua techniek is de auto een en al extravagantie, alhoewel dit wel ten koste gaat van de bedienbaarheid. Voor het instellen van de meest eenvoudige functies (zoals de stoelverwarming) moet je eerst allerlei menu’s doorworstelen. Verder kun je je door alle luxe alleen maar laten verwennen en is het een en al genieten, als je ergens moet stoppen en de viercilinder dieselmotor dankzij het start-/stopsysteem automatisch afslaat. Als de motor in werking is, past hij met zijn keurige, maar niet bepaald verfijnde motorloop slechts in beperkte mate bij het verdere aanbod aan luxe. Een motor met zes cilinders zou dan ook beter passen. Wat het rijcomfort aangaat is het onderstel eerder sportief stug, dan meer op luxe gericht afgestemd, wat eigenlijk helemaal niet zo bij de XF past. De achttraps automatische transmissie schakelt soepel, maar bijna onophoudelijk door de extreem lange overbrengingsverhoudingen van de hoge versnellingen en de extreme overgevoeligheid. Om aan de verwachtingen van de gemiddelde Jaguar-rijder te voldoen, had enige fijnafstemming ook bij de stationuitvoering van de XF geen kwaad gekund.