Testrapport* Hyundai Ioniq I

Wie kiest voor een Ioniq heeft het er maar moeilijk mee: hij kan kiezen uit liefst drie aandrijfconcepten - met of zonder verbrandingsmotor. Wie kiest voor lokale emissievrijheid, zal dit uit overtuiging doen, aangezien men dan wel een aanzienlijke meerprijs op de koop toe moet nemen. In de geteste gemiddelde uitvoeringsvariant bedraagt deze meer dan 6.000 euro, wanneer men een eventuele aankoopsubsidie niet meerekent. Hyundai vraagt 33.000 voor de elektrische middenklasser. In de Elektro-Ioniq is een 28 kWh accu ingebouwd, waarmee op basis van het testverbruik een actieradius van ca. 210 km mogelijk is. Ter vergelijking: De Ampera-e komt ongeveer 340 km ver. De elektromotor met een vermogen van 88 kW en een koppel van maximaal 295 Nm biedt behoorlijke rijprestaties. Praktisch in het woonwerkverkeer zijn de viertraps tuimelschakelaars op het stuur. Op niveau nul beschikt de Ioniq over een soort cruise-functie en rijdt hij heel lang uit - dat bespaart bij een anticiperende rijstijl energie. Op niveau drie is de recuperatie (het terugwinnen van energie bij het loslaten van het "gaspedaal") zo krachtig, dat de vertraging in de verkeersstroom absoluut voldoende is en men de mechanische rem slechts hoeft in te trappen voor stoppen of bij krachtige remacties. Deze oplossing betaalt zich in het woonwerkverkeer terug en heeft zowel op het rijgedrag als op het energieverbruik positieve effecten. Deze ligt in de test samen met het ladingverlies op een lage 14,7 kWh/100 km. Volledig opgeladen is een lege accu op het stopcontact echter pas na twaalf uur. Het gaat sneller via een wallbox (4,5 tot ca. 6 uur), of op snellaadstations. Bij een vermogen van 50 kW is de accu dan na ca. 30 min. voor 80% opgeladen. Over de gehele linie levert de Hyundai een geslaagd beeld en presenteert zichzelf daardoor als een serieus te nemen concurrent.