Testrapport* Volkswagen Arteon I

Al op het eerste gezicht laat de Arteon niets aan de verbeelding over: dit is niet alleen maar een Passat met verlengde wielbasis. Want zijn design is voor VW-begrippen zeer progressief, van elegant en innemend in de standaard trim tot ronduit agressief in de R-Line-uitvoering. De portieren met de sponningloze ramen maken de auto bijzonder, praktisch wordt hij door de grote achterklep en de royale bagageruimte. Zo nieuw zijn uiterlijk overkomt, zo vertrouwd oogt het interieur - in grote trekken doet hij denken aan de Passat, met al zijn voor- en nadelen. Aantrekkelijk zijn de ergonomie en het uitgekiende bedieningsgemak, alsmede de goede afwerking en de fraaie materialen - de kans om de Arteon van binnen werkelijk verfijnd te maken, heeft VW echter laten liggen. De wagen komt niet in de buurt van het niveau van Audi en Co. Maar onderweg ervaart men wel de zeer geslaagde fijne afstemming binnen de mogelijkheden die de wagen in zich heeft. Het bij topdiesels seriematig adaptieve chassis veert ondanks zijn onvoordelige (maar fraaie) 20-inch wielen welwillend. Dit zorgt voor prima rijcomfort en tegelijk indrukwekkend wendbaar rijgedrag, niet in de laatste plaats in de uitwijktest, waar hij zijn hoge veiligheidsreserves laat zien. De dieselmotor moet het doen met vier cilinders maar schudt dankzij twee turbocompressors echter 176KW/240 PK en een koppel van 500 Nm uit zijn mouw. Dit gebeurt op een geraffineerde wijze alleen klinkt hij wat knorrig, wat niet echt past bij de uitstraling van een Arteon. Vierwieluitvoering en automaat zijn natuurlijke vijanden van zuinig rijden, de auto scoort hier dan ook niet hoog - maar relatief schoon is hij wel, dankzij SCR-katalysator met AdBlue-inspuiting. Over het geheel genomen is de Arteon een geslaagde en fraaie auto waarvoor wel een flink bedrag moet worden neergelegd.