Testrapport* MINI Mini IV (F56) 2e facelift

Het klinkt bijna ongelooflijk, maar de huidige derde generatie van de 'nieuwe' Mini is al sinds 2014 op de markt - en een opvolger is niet in zicht. In 2019 kwam er een bewerkte versie van de kleine Brit op de markt en dit jaar kwam daar nog een facelift overheen. De veranderingen vallen echter bescheiden uit. De Mini kreeg nieuwe bumpers, de led-koplampen en de achterlichten in Union Jack-design zijn nu standaard. Ook het interieur werd aangepakt, al is men hier behoedzaam te werk gegaan. Nieuw is dat het 8,8 inch grote centrale display nu seriematig aanwezig is; tot nu toe was het deels digitale instrumentenpaneel voorbehouden aan de elektrische Mini.

De benzinemotoren werden geschikt gemaakt voor de huidige emissienorm Euro 6d, aan de prestatiegegevens is echter niets veranderd. Ook een 'mild hybrid'-systeem, dat de efficiëntie zou kunnen verhogen, kwam er niet. Toch is het testverbruik in orde. In de test komt de Mini Cooper op 6,0 l/100 km en weet met vier sterren een prima resultaat binnen te halen dankzij de geringe uitstoot van schadelijke stoffen. Bovendien zorgt de 100 KW (136 PK) sterke driecilinder turbobenzinemotor voor vlotte rijprestaties, de optionele zeventrapstransmissie met dubbele koppeling werkt comfortabel en kalm.

Het chassis stelt daarentegen ietwat teleur. Ondanks de adaptieve dempers van de testauto is het veercomfort gering. Tegelijkertijd kan de vijfdeurs auto de rijdynamiek die men van een Mini verwacht niet helemaal waarmaken. Bij een sportieve rijstijl heeft de Mini te snel de neiging om te ondersturen, en met ruim 38 m bij 100 km/h is de remweg te lang. Wat niet is veranderd is de voor de klasse van kleine auto's voorbeeldige kwaliteit van afwerking en materiaal en het goede zicht rondom; hetzelfde geldt helaas ook voor het hoge geluidsniveau binnen en de forse prijs.