Auto Review Ford Edge I (SBF)

Voor op je verlanglijst

Ford - Edge 2.0 TDCi Bi-Turbo

De Ford Edge moet het in ons land opnemen tegen dure, Duitse alternatieven met een prijskaartje dat daar niet veel van afwijkt. Dat lijkt voor zo’n opzichtige Amerikaan een onmogelijke opgave. Maar wie het laatst lacht…

Conclusie

Hij heeft de uitstraling van een Amerikaan en biedt het rijplezier van een personenwagen van deze kant van de plas. Een hele prestatie, maar de nieuwprijs die voor de Ford Edge moet worden betaald, ligt te hoog. Tweedehands is dit echter een familieauto om te onthouden.

Type auto en prijs

Na de Mustang haalt Ford nu ook de Edge naar Europa. De Amerikanen voeren tegenwoordig een modellenpolitiek waarbij elke auto die het bedrijf maakt, wereldwijd wordt verkocht. Bijzonder kostenefficiënt, maar de Edge is een crossover en daarvan bood Ford er hier al eentje aan (namelijk de Kuga). De Edge wordt nu bóven die semi-terreinwagen gepositioneerd en dat betekent dat de auto in het speelveld terecht komt van luxe alternatieven als een Mercedes GLC of BMW X3. Met een vanafprijs van € 56.165 is de uitsluitend als diesel aangeboden Ford nog een van de duurdere SUV’s ook. Voor dat geld is hij dan wel zo’n 15 centimeter langer dan de concurrentie. Bovendien wordt de Edge standaard geleverd met vierwielaandrijving; een voorwielaangedreven uitvoering maakt geen deel uit van het Europese leveringsprogramma.

Hoe rijdt de Ford Edge 2.0 TDCi Bi-Turbo

Zijn afmetingen en afkomst scheppen een bepaald verwachtingspatroon voor deze Edge, maar die vooroordelen blijken onterecht. De crossover staat namelijk op hetzelfde platform als de Mondeo en de S-Max; modellen die in hun klasse tot de best rijdende exemplaren mogen worden gerekend. Ook deze Ford rijdt goed. De Edge stuurt weliswaar zwaar, maar ook direct. Hij is stevig geveerd, zonder oncomfortabel te worden. Je kunt er dus net zo goed een paar scherpe bochten mee aaneen rijgen als je gezin naar jullie vakantiebestemming brengen. Wij kregen van de importeur het vlaggenschip van de reeks mee, voorzien van een 210 pk sterke dieselmotor met twee turbo’s. Het blok is alleen verkrijgbaar in combinatie met een zestraps automaat, die overigens prima op zijn taak is berekend. Met onze testauto mag je een aanhanger trekken van maximaal 2.000 kilogram. Voor zo’n zware diesel is het opmerkelijk stil aan boord. Volgens Ford komt dat door het gebruik van zogenaamde ‘ruisonderdrukkingstechnologie’. In het interieur bevinden zich 3 microfoons die de hoeveelheid motorgeluid meten en daar de juiste hoeveelheid anti-geluid tegenover stellen. Het werkt een beetje zoals zo’n dure koptelefoon in het vliegtuig. Helaas overstemmen die geluidsgolven niet het dreunen van de 20-inch wielen waarvan onze testauto was voorzien. V erder ervoeren wij de priegelige lay-out van de snelheidsmeter als hinderlijk. De cijfers zijn klein, de streepjes geven vreemde snelheden aan (een klein streepje voor 100-, een grote voor 110 km/h) en de snelheidsmeter is het soort blauw dat wegvalt tegen de wijzerplaat. De Edge is standaard voorzien van een behoorlijke veiligheidsuitrusting. Zo zitten een actieve rijstrookassistent, verkeersbordherkenning en een zelfstandig remsysteem bij stadssnelheden bij de vanafprijs inbegrepen. Een achteruitrijcamera wordt eveneens meegeleverd en da’s wel nodig ook, want de semi-terreinwagen valt slecht te overzien. De koets is hoog en het glasoppervlak beperkt. Met name over je rechterschouder ontstaat op die manier een lelijke dode hoek. Op de optielijst treffen we verder dode hoek signalering, een waarschuwingssysteem bij kruisend verkeer en airbags in de gordels achterin aan. Die gordels zijn van stugger materiaal dan de exemplaren die we gewend zijn: omdoen kost meer moeite. Jonge kinderen zal je daarbij moeten helpen.

De Ford Edge 2.0 TDCi Bi-Turbo van binnen

Zijn forsere omvang werpt aan de binnenzijde zijn vruchten af; de kofferbak van de Edge is vele liters groter dan die van de concurrentie. Met de achterbank op zijn plek kun je 602 liter aan bagage kwijt. Klap je de bank neer, dan slikt de Ford maar liefst 2.080 liter aan spullen. Een vlakke laadvloer zit er niet in, maar de kofferbak heeft wel een - bescheiden - dubbele bodem: aan weerszijden van het reservewiel kun je nog wat dingen kwijt. De achterklep ligt diep; je moet jouw boodschappen nadrukkelijk over de achterbumper heen tillen. Voor wie niet zo groot is, kan dat vervelend zijn. Achterin kunnen volwassenen probleemloos zitten. De beenruimte is riant, de hoofdruimte voldoet. De zittingen van de achterbank ondersteunen ook lange onderbenen, de rugleuning kun je apart verstellen. Elke achterpassagier heeft zijn eigen stroompunt. Eentje daarvan is zelfs een heus stopcontact. Jammer alleen dat het om een Amerikaans (!) exemplaar gaat. Het dashboard oogt weliswaar als dat van een Europese Ford, maar in een Mondeo of S-Max horen we de interieurdelen niet zo vaak kraken als in deze Edge het geval was. Bovendien laat de ergonomie van de middenconsole te wensen over. De weinige knoppen die er op zitten, bevinden zich niet op een logische plek.

De Ford Edge 2.0 TDCi Bi-Turbo en het milieu

Ford levert de Edge in Europa enkel met dieselmotoren. Behalve de door ons gereden versie kun je ook kiezen voor een lichter gemotoriseerde zelfontbrander. Die krachtbron levert 180 pk. Een start/stop-systeem behoort tot de standaarduitrusting. Met onze testauto – inclusief automaat - scoorden wij een praktijkverbruik van 1 op 12,3. Ford heeft het in de folder over 1 op 16,9.