Auto Review Volvo XC90 I 1e facelift

Deze generatie Volvo XC90 was de eerste SUV van het Zweedse merk, die nu als occasion nog steeds redelijk gewild is. De lange looptijd van het model is alleen mogelijk geweest door het vrijwel constant aanhoudende verkoopsucces. Dat betekent heel veel keuze!

In een periode waarin allerhande merken ineens met een SUV op de markt kwamen, greep ook Volvo deze mogelijkheid aan. Een verschil tussen de XC90 en diverse concurrenten was van meet af aan dat dit een èchte Volvo was. Dat gold zelfs zo sterk dat het verbazend is dat Volvo niet eerder met zo’n model op de proppen was gekomen. We kunnen de XC90 ook zien als de logische evolutie van de grote Volvo stationwagons, die al vele jaren heel populair waren en nog steeds zijn. Met slechts bescheiden uiterlijke wijzigingen is deze XC90 dertien jaar in productie geweest. Dat zien we in de huidige tijd nog slechts zelden, maar dat zegt achteraf ook dat het wel een heel erg sterk ontwerp is geweest.

De XC90 heeft in 2006 en 2011 een milde facelift gehad, met uiterlijk uitsluitend wat detailverschillen. Technisch is er ook niet zoveel veranderd, maar de diverse motoren zijn in al die jaren wel verder geëvolueerd. De XC90-lijn startte met de 2.5 liter vijfcilinder benzinemotor met turbo (2.5T: 154 kW/210 pk) en een 2.9 liter zescilinder lijnmotor met twee turbo’s (T6, 200 kW/272 pk), plus de D5 2.4 liter vijfcilinder turbodiesel (120 kW/163 pk). Opmerkelijk is dat de zescilinder er uitsluitend is met een viertraps automaat, terwijl de andere motoren een zes versnellingsbak hebben, of een vijftraps automaat. In 2005 wordt het programma naar boven uitgebreid met een door Yamaha ontwikkelde 4.4 liter V8 benzinemotor (232 kW/315 pk), met een zestraps automaat. Tegelijk wordt het dieselaanbod verdeeld in de 2.4 D (ook vijfcilinder, 120 kW/163 pk) en de D5 gaat dan naar 136 kW/185 pk. Bij de wijzigingen in 2006 wordt de zescilinder vergroot tot 3.2 liter (175 kW/238 pk), die is gekoppeld aan een moderne zestraps automaat, die nu ook op de D5 wordt geleverd. De 2.4 D vervalt nu weer en ook de 2.5T verdwijnt uit het leveringsprogramma. In 2010 is er opnieuw wat verschuiving. De 3.2 liter is weer iets gewijzigd en levert nu 179 kW/243 pk. Er komt opnieuw een 2.4 liter vijfcilinder diesel met 120 kW/163 pk, die nu D3 heet en de D5 wordt verder opgewaardeerd tot 147 kW/200 pk. Bij de kleine facelift in 2011 verdwijnt de V8 en de handgeschakelde versies zijn niet langer leverbaar. Een jaar later, 2012, valt het doek ook voor de enige resterende benzinemotor, de 3.2 zescilinder. De D3 wordt dan vervangen door de D4, maar dat is exact dezelfde motor, met hetzelfde vermogen. In Nederland is de XC90 uitsluitend geleverd als zevenpersoons. In andere landen bestonden ook vijfpersoons versies, die kunnen via grijze of tweedehands import ook in ons land voorkomen. De lijn met in compleetheid oplopende uitvoeringen heet aanvankelijk Elan, Kinetic, Elite, Momentum, Exclusive en Summum. De eerste, derde en vijfde in die lijn zijn in 2006 vervallen. De uitvoeringen Sport en R-Design zijn wat sportiever getint zijn er vanaf 2006 tot 2008 en R-Design is er opnieuw in 2011/12. De tijdelijke uitvoering Ocean Race, vernoemd naar de door Volvo gesponsorde wereldwijde zeilrace, komt in 2005 voor het eerst voor en komt jaarlijks terug, tot 2011.

Door de lange looptijd van het model, bestaat er voor een grote SUV een flink occasionaanbod van de XC90. Het leveringsprogramma geeft al aan dat de dieselmotoren het grootste deel van de verkopen hebben uitgemaakt. In het occasionaanbod nemen de diesels ongeveer 80% voor hun rekening. Even goed is het verklaarbaar dat veel van de iets oudere exemplaren enorme kilometerstanden kennen. Onder de tien mille is er nauwelijks een te vinden met minder dan twee ton op de teller, het dubbele komt regelmatig voor. Het is bijzonder dat er officiële Volvo-dealers zijn die zoveel vertrouwen in hun product hebben, dat ze ook gerust een XC90 aanbieden die de wereld tien keer is rond geweest. Voor een model dat al zo lang meeloopt, is het trouwens toch opmerkelijk dat ongeveer de helft van het hele aanbod nog steeds bij dealers staat. Bij andere merkdealers komt een XC90 juist zelden voor, bij de algemene occasionbedrijven zijn ze ook wel redelijk te vinden. De V8 is uiterst zeldzaam, maar dat zal niemand verbazen. Uit het voorgaande blijkt wel dat XC90’s in de meeste gevallen echte ‘werkpaarden’ zijn geweest, ook bij de eerste eigenaren. Dat is geen probleem, maar het betekent wel dat de occasionkoper de nodige gebruiksschade voor lief zal moeten nemen. Gezien de opmerking in het kader van de Wegenwacht is het wel zaak gedegen inzage te krijgen in de onderhoudshistorie van de auto. Als daarin aanzienlijke hiaten voorkomen, is het zinvol om achterdochtig te worden, òf gewoon om te draaien. Er staan er genoeg in het land.

Vanaf het moment dat je de XC90 ziet, is het een gróte auto en dat beeld wordt achter het stuur alleen nog versterkt. De zitpositie is op alle plaatsen opvallend hoog. De twee achterste zitplaatsen verdwijnen op vernuftige wijze in de vloer, maar uitgeklapt kunnen ook grote kinderen hier prima zitten. Die zitplaatsen betekenen wel dat de vloer van de bagageruimte heel hoog ligt, wat lastig is bij het inladen van zware dingen. De bagageruimte is niet zo héél groot, vanwege die stoelen, maar een inhoudsmaat is niet gegeven. Om heel lange voorwerpen te vervoeren is het wel handig dat ook de rugleuning van de rechtervoorstoel voorover kan klappen. Met zijn permanente vierwielaandrijving (maar géén lage gearing) mag de XC90 2.250 kilo trekken, dat is wel een héél grote caravan! De ergonomie van het dashboard is dik in orde, al is dat opbergvak àchter de console ook hier zinloos en de voorstoelen zitten fantastisch: beide typisch Volvo. Op de weg voelt elke XC90 nogal ‘looiïg’ aan. De besturing is ook nogal doods, dat onderdrukt dat gevoel van een heel grote auto ook niet. Dat de nadruk in alle opzichten op de diesels ligt, heeft ook te maken met het brandstofverbruik. Met een zescilinder benzineversie moet je serieus rekening houden met 1 op 6 á 7, een netjes bereden D5 moet aan 1 op 11 kunnen komen, dat scheelt nogal.

Ooit was een grote SUV vooral een soort modeartikel, nu kopen vrijwel alleen mensen die de ruimte en andere mogelijkheden echt benutten zo’n auto. De XC90 is dan beslist geen verkeerde keuze en een echte Volvo. Anders gezegd: wie een grote SUV wil, kan niet om de XC90 heen.