Auto Review MINI Mini V (J01)

Je kunt voor zesendertig mille een verstandige EV kopen, maar waarom niet kiezen voor een elektrische auto waarvan je elke rit een glimlach rond de lippen krijgt? Ondanks de praktische bezwaren die aan het model kleven, roept de nieuwe Mini die vraag nadrukkelijk op.

Conclusie

Praktisch zijn Mini’s nooit geweest. De vierde modelgeneratie voegt daar een flinke scheut ergonomisch ongemak aan toe, met software die als gebruiksvriendelijk is bedoeld, maar in de praktijk juist averechts werkt. Toch roept de elektrische Cooper begeerte op. Om hoe de EV er uit ziet, maar vooral door hoe -ie rijdt. Voor dit soort bedragen zijn er verstandiger elektrische auto’s te koop. Maar daar word je lang niet zo vrolijk van als van deze Mini.

Type auto en prijs

Sinds BMW Mini eind jaren ‘90 nieuw leven in heeft geblazen, volgt de ene modelgeneratie haast ongemerkt de volgende op. Dat is ook precies hoe de fabrikant het hebben wil, want het verkoopsucces mag er natuurlijk niet onder leiden.

Om te zien, is de Mini dus meer van hetzelfde. Dat geldt echter niet voor de gebruikte techniek én de typenaam: voortaan heet de kleinste Mini ‘Cooper’, naar de voormalige motorvariant. Hij komt er met drie of vijf portieren en verschillende aandrijflijnen. De elektrische driedeurs versie bijt in ons land het spits af.

Driehoekige achterlichten

De nieuwe Mini is van buiten te herkennen aan zijn driehoekige achterlichten. Van binnen zijn de verschillen groter, hoewel je in de eveneens nieuwe Countryman -zeg maar de Mini crossover- een identiek interieur aantreft. Prijzen beginnen bij € 35.990.

Elke Cooper beschikt standaard over onder meer LED-verlichting, draadloze Apple CarPlay en een af fabriek navigatiesysteem. Voor een dergelijke bedrag koop je ook een Skoda Elroq, Hyundai Kona of MG 5 stationwagen.

Hoewel je in ons land op elke straathoek wel een Mini aantreft, voelt die EV dan toch meer ‘eigen’. Vooral, omdat je de auto nadrukkelijk aan je eigen smaak kunt aanpassen. Mini geeft drie garantie op de complete Cooper, zonder kilometerbeperking. De benodigde batterijen komen in aanmerking voor acht jaar of 160.000 kilometer garantie.

Hoe rijdt de Cooper SE

De grootste aantrekkingskracht van een Mini zijn niet de verregaande personaliseermogelijkheden, maar zijn aansprekende rijeigenschappen. Op dat vlak stelt ook deze vierde generatie niet teleur. Onze testauto heeft een 218 pk en 330 Nm sterke elektromotor. Er mag geen aanhanger achter, maar daar koop je een Mini ook niet voor.

Door de bocht scheuren wil je, en dat kan deze Cooper als geen ander. De besturing biedt veel gevoel en is zeer direct; een verslavende combinatie. Zeker in combinatie met de ‘one pedal drive’-functie, waardoor je de Mini met één pedaal kunt rijden.

Koffie over je broek

De Cooper is stevig geveerd en gedempt. Dusdanig, dat bovengetekende koffie over zijn broek kreeg bij een oneffenheid. Gelukkig valt er ook normaal met de Mini te rijden. De voorruit van de nieuwste generatie staat minder rechtop, waardoor je achter het stuur eenvoudiger het verkeerslicht kunt zien (en dus nóg eerder weg bent; de sprinttijd is 6,7 seconden).

In de Cooper lopen rijstanden en personalisatiemogelijkheden door elkaar heen; niet elke geselecteerde modus is een rijstand. Ergonomisch vormt de Mini sowieso een uitdaging. De fabrikant maakt tegenwoordig gebruik van een app, waarmee je de auto op jouw persoonlijke voorkeuren kunt afstemmen. Instappen is echter niet voldoende; je moet op het infotainmentscherm expliciet aangeven dat jij het bent die achter het stuur kruipt.

Extra ontwikkelingsslag

Gewoon maar gaan rijden maakt, dat de Cooper overschakelt naar de standaard rijmodus. In dat geval moet je alsnog jouw stoel instellen, staat altijd het Mini-rijgeluid aan (een kunstmatig motorgeluid; wat ons betreft geen aanrader) en klappen de spiegels niet automatisch in bij het afsluiten. Daar mag dus nog wel een extra ontwikkelingsslag overheen.

Wat al wel goed werkt, is het aanmaken van jouw eigen ‘submenuutje’ binnen je persoonlijke omgeving. Daarin kun je jouw favorieten samenbrengen uit het overweldigende aanbod bedieningsfuncties op het infotainmentscherm. Anders zijn dat er zoveel, dat je jouw ogen gevaarlijk lang van de weg moet halen om de gewenste optie terug te vinden.

De aanvullende veiligheidsuitrusting van de Mini bestaat onder meer uit dode hoek bescherming, vermoeidheidsherkenning en rijstrookassistentie. Voor zaken als adaptieve cruise control en actieve rijstrookassistentie moet worden bijbetaald. Mini biedt de mogelijkheid een aantal van die rijhulpsystemen in de vorm van een abonnementsconstructie af te nemen. Gebruik je ze niet, dan hoef je er ook niet voor te betalen.

De Cooper SE van binnen

Met zijn vieren op stap met de Cooper? Laat dan de kleinste volwassene rijden: anders kun je niet alle zitplaatsen gebruiken. De hoofdruimte achterin valt alles mee, maar de beschikbare beenruimte schiet hopeloos tekort. Wie het toch probeert, moet het zonder ventilatieroosters of stroompunten stellen. Daarnaast is het uiteinde van de middenconsole gemaakt van kunststof met gemeen scherpe randjes.

Achterin instappen vormt sowieso een uitdaging. De stoelen van onze testauto gingen weliswaar elektrisch naar voren, maar slechts over een korte afstand. Volwassenen zullen zich langs de rugleuning van de voorstoelen naar binnen moeten wurmen.

Gigantische portieren

Bovendien is de Mini laag en zijn de portieren gigantisch. Je hebt een boel ruimte nodig om iedereen aan boord te krijgen. Eenmaal achter het stuur wordt jouw aandacht getrokken door het ronde infotainmentscherm, dat in bijna alle gevallen ook in zijn geheel kan worden gebruikt. Alleen Apple CarPlay ondersteunt de bijzondere afmetingen (nog) niet.

Het interieur is aangekleed met zachte bekledingsmaterialen, in het geval van onze testauto van stof. Het geeft de Cooper een luxe uitstraling; er moet dan ook voor worden bijbetaald. We zetten onze vraagtekens bij het nut van sommige functies van het infotainmentsysteem. Wat heb je bijvoorbeeld aan drie verschillende lichtsignaturen voor de welkomstverlichting aan de achterzijde?

Ondiep en klein

Het enige wat er slechter vanaf komt dan de inzittenden achterin, zijn de door hen meegebrachte spullen. De kofferbak van de Cooper is ondiep en klein: er past minimaal 210- en maximaal 800 liter bagage aan boord. De laadvloer van onze testauto lag hoog, vanwege de optionele dure stereo. Andere uitvoeringen hebben -ietsje- meer laadruimte.

Onder de bagagebodem past nog net een veiligheidshesje: de weinige ruimte die er voor handen is, moet dus ook nog eens worden gedeeld met een rondslingerende laadkabel. De Mini heeft geen frunk.

De Cooper SE en het milieu

De driedeurs Cooper is leverbaar met benzine- en elektromotoren. Zijn vijfdeurs broertje komt er alleen met een brandstofmotor. Wie op stroom wil rijden, zit dus vast aan een carrosserievariant met drie portieren.

Mini biedt twee batterijformaten aan: de eenvoudigste Cooper heeft 40,7 kWh aan accucellen onder de inzittenden liggen, in onze testauto gaat 54,2 kWh aan batterij schuil. Het theoretische rijbereik loopt uiteen van 305- tot 402 kilometer, afhankelijk van de gekozen uitvoering.

Beperkte laadsnelheid

Wij behaalden met de door ons gereden SE een praktijkscore van 14,4 kWh per 100 kilometer; daarmee zou je in het dagelijks leven 375 kilometer moeten kunnen afleggen op een volle lading stroom. Zoals we al eerder aangaven, kun je de Cooper met één pedaal rijden. De EV beschikt ook over een spaarstand.

De maximale laadsnelheid is afhankelijk van de batterijgrootte: de eenvoudigste Mini laadt met 75 kW, de duurste met 95 stuks. In beide gevallen zijn dat geen waarden om over naar huis te schrijven.