Fan van de Wegenwacht

3 fans over hun Wegenwachtpassie

Ze maakten hun eigen Wegenwachtauto, adopteerden een praatpaal en lieten een oud motorpak namaken in Pakistan....

Wie: Tjitte Wassenaar (55)
Woonplaats:
Soest
Mooiste Wegenwacht trofee:
originele Wegenwacht BSA M21
“Deze BSA is tot 1962 door de Wegenwacht gebruikt; 99.992 km stond er op de teller. Mijn vader kocht de oude motoren op om er ijsbaanvegers van te maken. Als hij er weer eentje klaar had op zaterdagochtend, mocht ik als kleine jongen meerijden op de tank. Gewoon met je blote hoofd, dat kon toen nog. Machtig mooi om op zo’n grote gele motor te mogen zitten! Mijn liefde voor de Wegenwacht was geboren. Halverwege de jaren zestig verkocht mijn vader de motor aan de ijsbaan in Vreeland. En bijna 20 jaar later, ik was inmiddels 23, heeft hij het voertuig weer terug gekocht. Samen zijn we de BSA in oude glorie gaan herstellen, compleet met replica zijspanbak, maar wel zo dat hij ook nog op het ijs gebruikt kan worden. Het Wegenwachtlogo op de achterkant heeft mijn vader helemaal met de hand geschilderd. Met een heel klein kwastje, een gepriegel. Ik heb de motor ook in miniatuurformaat. Die staat in een grote vitrinekast, samen met de rest van mijn Wegenwachtverzameling. Schildjes, borden, vlaggen, de single ‘Alie van de Wegenwacht’ van Corrie van Gorp; ik heb heel wat zaterdagen op beurzen doorgebracht. En weet je waar mijn Wegenwachtpak vandaan komt? Uit Pakistan! Een replica, speciaal op maat laten maken. Een handige kennis heeft ’m voorzien van identieke mouwemblemen. Ik mis alleen nog de originele ANWB-knopen.”

Wie: Meint Munning (75)
Woonplaats: Wildervank
Mooiste Wegenwacht trofee: replica Wegenwachtauto (Citroen AK400)
“Ik trek veel bekijks met mijn Citroën. Mensen zwaaien en maken foto’s. Wanneer ik een echte wegenwacht tegenkom, begroeten we elkaar met onze zwaailampen. Zo leuk! En kijk, achter in de auto ligt mijn gereedschap. Voor als iemand met een lekke band staat. Want ik help mensen graag, net als de Wegenwacht. Of ik net zo handig ben? Nou, ik ben niet technisch, maar wel een doorzetter. Deze AK400 is mijn eerste grote klusproject. Ik kocht ’m vorig jaar november, met roestplekken en gaten. Maar technisch was hij nog hartstikke goed. Ik dacht: hier moet ik iets speciaals van maken. Toen herinnerde ik me de Wegenwachtauto’s van vroeger. Geel met zwart, dat contrast vond ik prachtig. Dus ben ik aan de slag gegaan. Het mooie van zo’n Eend is dat het net een bouwpakket is. Ik heb heel de auto uit elkaar gehaald. Vijf maanden ben ik in mijn garage bezig geweest, samen met de buurman. Dagen heb ik staan schuren en plamuren. Toen dat achter de rug was, ging de auto naar een spuiterij. Wegenwachtgeel moest het worden. De kleurnummers had ik van de ANWB gekregen, net als de stickers die ik later op de auto heb geplakt. En van een oud-wegenwacht kreeg ik een originele megafoon. Nu staat er een prachtige Wegenwachtauto. Hierin mogen ze me naar mijn laatste rustplaats brengen. Ik denk dat ik dan lig te trappelen van plezier.”

Wie: Peter Tims (70)
Woonplaats: Schiedam
Mooiste trofee:
bronzen munt van Edo Bergsma uit 1937
“Die praatpaal heb ik via een kennis van Rijkswaterstaat. Geinig hè. Ik was er waarschijnlijk nooit aan gekomen als ik niet bij de ANWB had gewerkt. 40 jaar lang ben ik in dienst geweest als chef van keuringsstations en later als opleider van wegenwachten. Toch was het mijn schoonzoon die mij 25 jaar geleden de ogen opende; er zat een geweldige verzameling in al die ANWB-attributen. Hij spaarde alles wat met Schiedam te maken had en bezocht regelmatig beurzen. Of ik niet eens mee wilde. Toen was het hek van de dam. Schildjes, servies, munten, Wegenwachtuniformen, autominiaturen, suikerzakjes, paddenstoelen, vlaggetjes: alles waar het logo van de ANWB op staat, moet ik hebben. En dan het liefst het oude logo, van vóór 1935. Zonder kroontje en met puntjes tussen de letters. Daar is moeilijk aan te komen. Ik houd alles bij in ordners en maak van elk object een foto. Onderhand begint mijn verzameling wel verzadigd te raken. Zelfs op Marktplaats zie ik nog maar zelden iets wat ik nog niet heb. Misschien maar beter, want in mijn ANWB-kamertje is geen plek meer. Er zijn al zes verhuisdozen vol memorabilia naar de kelder verbannen. Maar mijn waardevolste bezit blijft hier: een bronzen munt die in 1937 werd uitgegeven toen Edo Bergsma aftrad als voorzitter van de ANWB. Die zal ik voor geen goud wegdoen.”