Eerste pech is aan de dienstauto

Zomerblog wegenwacht Stephan Wolzak (Frankijk)

Donderdag ben ik met collega’s Michel en Jacob naar Frankrijk vertrokken. In totaal zijn we dit jaar met z’n twaalven. Voor mij is dit de 2e keer dat ik mijn kunsten ga vertonen, in hetzelfde gebied als vorig jaar, zo’n 180 km onder Lyon in de Ardèche.

Onderweg op de ring van Antwerpen wil de Wegenwachtcaddy van Jacob niet harder meer dan 70 km/u. Hij weet veilig de eerste de beste afrit te halen. De variabele verstelling van de turbo zit vast, maar Jacob heeft het probleem snel opgelost en we kunnen weer verder. Na een lange dag met veel file komen we aan in Lyon, waar collega’s Kees en Gijsbert al op ons zitten te wachten.

Steunpunt Lyon

Wegenwacht Stephan WolzakDe volgende ochtend gaan we naar het steunpunt in Lyon om gedag te zeggen en de laatste dingen door te spreken met de collega’s die ons gaan aansturen dit seizoen. Op een etage samen met de AA en ADAC zit een klein leger aan mensen die alles achter de schermen regelen voor pechhebbend Europa.

Ik hoef vandaag niet ver meer en kan nog even langs mijn vertrouwensgarage om het Franse accupakket op te halen. Belastingtechnisch mogen er in Frankrijk alleen Franse accu’s gemonteerd worden. Ik krijg een warm welkom en heb wat lekkers meegenomen. Dat valt goed in de smaak. Collega Michel werkt voor de 1e keer in Frankrijk en is meegereden om bij mijn garage te kijken. Hij zit in de Drôme, het gebied naast de Ardèche.

Duitse computerproblemen

De garage zit met een diagnose van een gestrande Duitse Ford Mondeo. Of wij even willen kijken. Natuurlijk doen we dat, maar ‘even’ wordt wat langer dan gedacht. Samen met onze helpdesk komen we uit op computerproblemen. Die kunnen hier niet 1, 2, 3 opgelost worden, dus zal de auto teruggehaald worden naar Duitsland voor herstel.

Michel gaat naar zijn eigen gebied en ik rij naar mijn reeds geboekte chambre d’hôtes in de bergen. Mijn stacaravan kan ik pas zaterdagmiddag in en door het feestweekend rond quatorze juillet zijn alle hotels vol. Ik had al gezien op de website dat het adres lastig te vinden is, dus volg ik de navigatie een steil bergpad af met gravel. Al snel bekruipt mij het gevoel dat dit niet klopt, maar ik kan niet keren en ook niet achteruit omdat het te steil is.

De buitenspiegel van mijn bus hangt boven de afgrond en de trekhaak schuurt een paar keer over de grond. Heel zachtjes rol ik naar beneden waar ik kan draaien. Terug op de doorgaande weg, blijkt het chambre d’hôtes 100 meter verder te zijn. Ik ben net op tijd voor het avondeten en kan meteen aanschuiven.

Veel Nederlanders

Zaterdagochtend gaat het echt beginnen. Voor mij is er nog geen werk, dus laat ik mijn gezicht zien op de grootste camping in dit gebied. Met 850 kampeerplaatsen en ongeveer 4.000 mensen, van wie 90% Nederlanders, kan ik vast wel iemand van dienst zijn. Bingo! Een aantal problemen kan ik ter plekke oplossen, maar 2 auto’s zullen naar de garage moeten om kapotte aandrijfashoezen, remmen en banden te laten vervangen. Er ontstaat een heuse wachtrij. Ik kan 6 leden helpen en ga daarna nog even bij een afgesleepte camper kijken met kortsluiting achter het dashboard.

Zondag meteen 2 uur in de auto om bij mijn eerste klant te komen. Op de camping zie je precies wie Nederlander is en wie niet. Buitenlanders kijken niet op, maar landgenoten stoppen met waar ze mee bezig zijn en kijken verbaasd naar de gele bus. Bij mijn laatste klant kan ik pas om 16.00 uur terecht, hij is op ezelsafari. De Alarmcentrale begreep zijn situatie daardoor ook niet helemaal. “Wilt u geen andere auto als vervangend vervoer in plaats van een ezel dan?”

Omdat ik nog een uurtje over heb, rij ik langs een camping waar ik vorig jaar ook een paar keer ben geweest. Voor ik goed en wel stilsta, staan er al 3 mannen bij de bus. Een van hen heeft een caravan die erg schudt tijdens het rijden. Zijn caravandealer zegt dat de bandenspanning waarschijnlijk te laag was, maar oppompen helpt niet. Hoewel de caravan pas 2 jaar oud is, blijkt er een grote bult aan de binnenkant van één band te zitten. Als de klant zo was doorgereden en een klapband had gehad, zou er een hoop schade zijn geweest.

"Mag ik wat vragen?"

Als ik de camping af wil rijden, komt de eigenaresse met gespreide armen aanlopen met een lach op haar gezicht. “Wat ontzettend fijn dat je er weer bent! Dat scheelt mij veel werk en onze gasten veel stress!” Ik ben om half 8 terug op mijn eigen camping en sta nog met de deur in mijn hand, als ik hoor “Meneer de wegenwacht, mag ik wat vragen? Mijn verlichting doet zo gek”. De klant heeft er gelukkig alle begrip voor dat ik eerst even wil eten. Ik ben al vanaf 8.00 uur aan de gang en lust wel wat. Ik neem mijn eerste hap en hoor achter de heg roepen: “Mot je effe an die wegewach vrage of dat hij een krik in de wage heb legge! Misschien ken hij je band wel effe plakke!”

Wegenwacht Europa Service

Met de auto de grens over? Zorg ervoor dat uw vakantie niet in het water valt. Kies pechhulp van de Wegenwacht. Vanaf 83,- per jaar!

Bekijk de pakketten