Pechhulp Zomerblog Stephan

Donderdag 18 juli is een drukke dag. Tussen de bedrijven door belt steunpunt Lyon dat er een Alfa stilstaat. Ik ben in de buurt, maar nog met een klant bezig.

Als ik later bel, blijkt de Alfa al bij een garage geweest te zijn en doet hij het weer. Maar nog tijdens ons gesprek valt hij weer uit. Dus ga ik erheen om pechhulp te verlenen. Als ik aankom blijkt het jonge stel net op weg naar huis te zijn; van de 1.100 km zitten de eerste 30 km erop! Sensor kapot en daar is om half zeven ’s avonds niet meer aan te komen. Een paar dépanneurs zijn via Lyon gevraagd of zij dit snel kunnen oplossen, maar dat wordt volgende week. Dan probeer ik het zelf wel.

Het jonge stel wordt opgehaald door een kennis die nog op de camping verblijft. De auto staat boven op een bergpas en het begint te onweren. Snel kruip ik onder de auto om op een onmogelijke plek de sensor los te schroeven. De bliksem is nu dichtbij, dus wegwezen hier! Onderweg terug krijg ik een melding van een Volvo V50 met een storing. Ik bel de klant en zeg dat ik in de loop van de volgende dag kom, maar hij vindt dat hij sneller geholpen moet worden. Hij is onderweg van Spanje naar huis en moet dit weekend alweer werken. Het is 19.00 uur geweest en het is nog ruim anderhalf uur rijden naar hem toe, en daarna nog een uur naar m’n camping. Het spijt me, maar dat gaat niet.

Vrijdag vroeg op pad

Ik kan de zorg van de klant goed begrijpen, dus vrijdag zit ik al om 7.15 uur in de auto om bij de Volvo te gaan kijken. Een storing op een sensor van het roetfilter, de auto staat in ‘noodloop’ en rijdt niet harder dan 70 km/u. Samen met de Helpdesk in Ypenburg hebben we na heel veel zoeken de oorzaak gevonden. Lyon gaat zo snel mogelijk een nieuwe sensor regelen en ik vertrek veel later dan gehoopt bij de klant. Emile, de collega die naast me staat op de camping, belt. Hij heeft op zijn vrije dag de sensor voor de Alfa geregeld en die ligt klaar! Teamwerk. Thanks Emile.  

Werkplaats uit de jaren '60

Nu moet ik naar een Ford Mustang die het niet meer doet. De auto is al door een dépanneur opgehaald maar deze kan de auto niet uitlezen. Lyon heeft met de dépanneur afgesproken dat ik een diagnose mag komen stellen … dat ligt erg gevoelig hier in Frankrijk. Ik moet mijn dienst- auto boven aan de weg laten staan en ga gewapend met de tester naar de werkplaats. De donkere ruimte stamt uit de jaren '60 met veel onderdelen en gereedschap uit vervlogen tijden. Prachtig. Daartussen staat een vier jaar oude Mustang cabrio met race striping. De motor start, maar slaat niet aan.  

Gevoeligheden

Drie monteurs op leeftijd geven me het gevoel dat ik niet welkom ben. De communicatie verloopt stroef en als ik meer gereedschap nodig heb en vraag of ik de caddy erbij mag hebben, krijg ik een heel verhaal in het Frans over mij heen waar ik weinig van begrijp. Lyon speelt voor tolk. Wat blijkt? Ik ben geen werknemer van de garage en de dépanneur loopt bij controle de kans op een fikse bekeuring. Ik vraag hem of ik de auto naar buiten zal duwen om daar verder te gaan.

Ineens gaat de bloeddruk van de man flink omhoog en de gemoederen lopen op, wat gebeurt mij nu? De sleepwagen wordt achteruit de werkplaats in gereden, de Mustang wordt opgeladen en aan de overkant langs de doorgaande weg afgeladen. Ik krijg nog net niet de contactsleutel naar me toegegooid; met één woordje ‘bye’ vertrekken ze. Daar sta ik dan met de Mustang langs de weg met voorbijrazend verkeer. Snel maar de pylonen uitzetten om niet voor mijn sokken gereden te worden. Lyon begrijpt er ook niets van, dus ga ik maar snel diagnose stellen. Ik bel de klant om te vragen wat er is gebeurd; hij voelde zich ook al niet prettig behandeld in de garage. Ik hoor dat de auto het ineens niet meer deed na een fikse onweersbui. Ik krijg de auto weer aan de praat, maar ik hou een storing op een sensor van de gasklep. Onderdelen voor deze bijzondere auto zullen wel even op zich laten wachten, maar de auto kan hier niet blijven staan.

Na overleg met Lyon wordt besloten de auto op te laten halen door een dépanneur die wel wil meewerken. Net voor deze aankomt valt de auto ineens op slot met de sleutel in het contactslot en de reservesleutel in de middenconsole. Kan er ook nog wel bij! Gelukkig krijg ik hem snel weer open en wordt de Mustang weggesleept.

Onderdeel voor de koffieautomaat?

Het is al 19.00 uur en ik moet nog naar de Alfa toe. Ik ben er om 20.00 uur en twintig minuten later is de Alfa gemaakt en zwaai ik het stel uit. Hun terugreis begint. Weer telefoon. Het onderdeel voor de Volvo is bij de klant aangekomen, kun je het nog even gaan monteren? Ik bel de klant, maar die heeft geen onderdeel gekregen en de receptie van de camping is al dicht. Na veel telefoontjes over en weer blijkt de dame achter de bar het onderdeel in ontvangst te hebben genomen. Hoewel er met koeienletters VOLVO PARTS op het doosje staat, dacht zij dat het iets voor de koffieautomaat was.  

Kinderen wakker van alarm

Zo’n 80 km verderop en twee uur later sta ik, net voor een enorme onweersbui, het onderdeel op de Volvo te schroeven. De storing is met mijn uitleesapparatuur niet te wissen, dus moet de accu losgekoppeld worden. Dan gaat het alarm af en het is met geen mogelijkheid het zwijgen op te leggen. De eerste druppels vallen op mijn rug en de eerste kampeerders komen klagen dat hun kinderen wakker zijn geworden van het alarm! Waarom was ik ook alweer wegenwacht geworden? Nu ben ik er klaar mee. Na 5 minuten sluit ik de accu weer aan en is de storing weg. Hiep hiep hoera!!!

Het onweer hangt nu precies boven me en de hemel gaat open. Ik doe de motorkap dicht en spring in de Volvo. Maar ik ben al doorweekt. De proefrit lijkt meer op een proefvaart. De Volvo doet het en de klant kan morgen naar huis. Nog een uurtje rijden en dan ben ik thuis, maar daar denkt een lokale boer anders over. Die besluit met 15 km/u zijn wagen met hooi over de pas heen te rijden. Ik zit als 20e in de lange rij auto’s achter de trekker en het duurt erg lang voordat ik kan inhalen. Om 23.30 uur rijd ik m’n camping op. Toch wel weer 2 leden die naar huis kunnen.  

De volgende pechklanten staan alweer te wachten

Zaterdagochtend als ik weer vroeg mijn waterfles sta te vullen is de lucht strakblauw. De volgende pechklanten staan alweer te wachten. Achter me vraagt een man verontwaardigd of ik hier voor mijn werk ben, of dat ik tijdens mijn vakantie de Wegenwachtauto heb meegenomen? Hij is ook Wegenwachtlid en wil ‘halleluja’ (lees: bekend scheldwoord) niet aan mijn vakantie meebetalen! Ik heb hem netjes uitgelegd wat we hier doen.

Stephan

"Ik zie het als een uitdaging en heb er veel zin in"

Stephan werkt sinds 2009 als wegenwacht in de regio Utrecht bij team Nieuwegein. “Ik ga van 5 juli tot 19 augustus mijn kunsten vertonen in de Ardèche in Frankrijk en mijn best doen om zoveel mogelijk gestrande leden weer mobiel te krijgen. Voor mij is het de eerste keer dat ik leden ga helpen in het buitenland; ik zie het als een uitdaging en heb er veel zin in.”