Singlereis naar Thailand

Eerder verschenen in Kampioen

Nee, een singlereis is geen datingbureau. De deelnemers aan de singles-groepsreis door Thailand zijn niet op zoek. Ja, naar vriendschappen en avontuur. ‘Bij groepsreizen met stelletjes is iedereen meer op zichzelf. Hier heb je dat niet.’

Tekst Jan-Henk Zandberg Fotografie Ernie Enkelaar

Nauwelijks achttien uur terug stonden we nog als totale individuen bij de incheckbalie op Schiphol, nu zijn we al aan één gesmeed tot een hecht en bont gezelschap. Letterlijk bijna, want de futuristische Skytrain in dit Blade Runner-achtige stadsdeel van Bangkok met z’n neon, asfalt, staal en beton is zo volgepakt, dat we er als groep op z’n Tokio’s letterlijk ingedrukt worden. Reisgenoot Marjan had met haar kittige naaldhakken en chique avondtoilet overigens niet geanticipeerd op deze avondspitshectiek, met trappenstelsels en lange overstapperrons. Maar in plaats van in paniek te raken, beent ze naar een kraampje en schaft acuut handige slippers aan. Klaar alweer. En dat blijkt ongeveer de mindset van al deze frisse avonturiers, die bij FO X Vakanties een singles-rondreis boekten.

Geen partnerjacht

Alle dertien zijn ze bereisd, raken ze niet snel van slag en bovenal: ze zijn sociaal en amicaal. Kortom, iedereen wil er met iedereen een onvergetelijke trip van maken. “Ik ben wel eens met andere groepsreizen mee geweest”, zegt deelnemer Remy Dik, hangend aan een metrostang. “Maar daar zitten vaak veel stelletjes bij, en die zijn toch wat meer op zichzelf. Hier heb je dat niet.” Nee, lacht de Vlaamse reisleider Rudi Sente even later op het traditionele schip, waarop ons welkomstdiner wordt geserveerd, singlereizen staan niet in het teken van een partnerjacht. “In al die jaren heb ik dat nooit meegemaakt. Mensen komen hier voor een fijne vakantie.” Dat ‘single’ slaat vooral op de configuratie, waarin de deelnemers zich melden:lekker in hun ééntje. De achterban (kinderen, partners en ja, beloftevolle dates) hebben ze thuis gelaten. Oftewel: trouwringen geen bezwaar.

Bont gezelschap

Terwijl de lichtjes van Bangkoks imponerende skyline aan de waterkant voorbij glijden, lijkt niemand last te hebben van de jetlag. Achtergronden worden al tafelend uitgewisseld. Qua leeftijd varieert het gezelschap van 25 jaar (net afgestudeerd student toerisme Eline) tot eind veertig. Marjan werkt bij de Koninklijke Luchtmacht en diende in Sarajevo en Afghanistan, vertegenwoordiger Remy klust bij als DJ op feesten, Sandra pakt namens de belastingbetaler frauderende burgers aan, Arianne doet marketing voor cosmetica-producten en Janet is doktersassistent/verpleegkundige, die hier 24/7 in haar tasje een mini-veldhospitaal meetorst. Wat prima van pas komt als Chariff (stuurman in de offshore) een halve week later tijdens een bloedheet fietstochtje bij het paleizen -en tempelcomplex Sukhothai onverwachts crasht en zijn rechterbeen openhaalt.

Van tuktuk tot groepsbus

De dynamiek van deze intensieve Thailand-belevenis is indrukwekkend. Neem alleen al de vele middelen van transport: vliegtuig, trein, fiets, onze eigen groepsbus, de tuktuk (waar heel veel Hollanders tegelijk inpassen, zo zal later blijken), veel boten, logisch in dit rivierrijke koninkrijk. En ja, dan meteen ook in alle nautische varianten; van steekvlotjes bij stroomversnellingen in de rimboe, tot de straaljager-sloepen, die ons de volgende middag door Bangkoks waterwijken knallen. “Joh, we kunnen bij de mensen naar binnen kijken!”, schatert Ageeth uit Emmen.

Valse gitaar

De spectaculairste bestemming per turbo-kano is twee dagen later het Jungle-hotel, stroomopwaarts aan de beroemde Kwai-rivier. Na een smaragdgroene bocht in deze Kwai, duikt in het regenwoud een verzameling hutten op. Ze staan op ijzeren pontons en zijn verbonden met wiebelige plankieren. Aan elektriciteit doen ze hier niet. De kamersleutels hebben een mini-zaklampje en voor de verblijven ruisen authentieke gaslantaarns. Noem het een tropisch sprookje. Ondertussen verkreukelt de zingende uitbater per valse gitaar talloze rockclassics op de veranda door ze hardnekkig door elkaar te halen. Remy: “Oh, dus Hotel California heeft nu ook een Stairway to Heaven en Angie logeert er ook….” De daaropvolgende nacht verloopt enerverend door een losgeslagen olifant naast het Jungle-hotel (heus!) en een Annabel, die ruzie heeft met haar kamerdeur én squadrons aan muggen, die de hele trip al duikvluchten maken op het huidje van de Mokumse. “Als je bij mijin de buurt blijft, word je niet gestoken. Ze pakken mij wel.”

Junglehut

Als we de mentale tussenstand van deze FOX-groep opmaken, kun je stellen dat deze trip een perfecte mix vormt tussen een HAVO 4 werkweek (vanwege de opwinding van verse vriendschappen), het tv-programma Wie is de Mol? (wegens de verrassende groepsuitdagingen, van fietsen tussen de rijstvelden tot Tarzan-achtige klauterpartijen in de jungle) en ja, de hit-comedy The Hangover, want tsja, ’s avonds in uitgaansgebieden rondhangen blijkt aangenaam besmettelijk.

Van een junglehut verkassen we naar een lommerrijk resort in het noordelijke Chiang Rai. Ex-zwemkoningin Miranda crawlt hier in het exotische zwembad iedereen het snot voor de ogen. Reisleider Rudi kwalificeert dit spartelparadijs overigens als ‘een zwembadje’, omdat hij eigenlijk elk zelfstandig naamwoord verkleint, zoals buffet-je (iets waar we ons on the road regelmatig aan te goed doen) en – tot hilariteit van de bus – het ongemak diarree-tje. Een aandoening die allang niet meer wordt veroorzaakt door het voedsel, máár, aldus waarschuwt Rudi, wél door het nuttigen van een ijsgekoeld drankje op de rauwe maag. De jolige Belg introduceert ons de volgende dag aan de boorden van de Mekong in de beruchte Gouden Driehoek dan ook veel liever bij een spontane proeverij, bestaande uit een geelwazige stolp whisky met daarin drijvend een ‘slange-tje’ en een ‘tijgerpenis-je’. “Amai, wie durft een slokje te nemen?”.

Tiger-pintje

In de bus voorziet Rudi ons van grappige kroegfeitjes. Want wist u dat de meervoudig Oscar-winnaar The Deer Hunter grotendeels in Thailand is opgenomen en dat het land voor 15 procent uit regenwoud bestaat? En zo raast het actieve gedeelte van de trip (er volgen nog een paar dagen strand) net zo snel voorbij als onze touringcar langs het opvallend defensieve verkeer in Thailand. “Allez, dankzij onze chauffeur, de Thaise Michael Schumacher”, grijnst Rudi, inmiddels aangekomen in zijn thuisstad Chiang Mai, waar we – snik – alweer het afscheidsdiner vieren en vervolgens losgelaten worden op de avondmarkt. Maar niet voordat Rudi vanachter zijn Tiger-pintje wil weten. “Begrijp je nu, waarom getrouwde mensen zich soms aanmelden voor zo’n singlereis?” Oh, zeker, dat begrijpen we.