Let op waar je je handtekening zet

Eerder verschenen in Kampioen

Reisles van wereldreiziger Iris Hannema

Mijn vader komt binnen met een gigantische papieren wegenkaart voor onze ochtendbespreking: route, bestemming, aantal mijl omgerekend in kilometers, mogelijke lunchplek. Daarna volgt overleg met mijn moeder die met een gebroken pols op de achterbank zit. We zijn wakker geworden in een motel in San Simeon, Californië, pal aan de grande dame van de Amerikaanse kustwegen, de Pacific Coast Highway, de 1.

Het motel beloofde zeezicht en dat hebben we ook, een streepje oceaan vanuit het toiletraampje. Op het rij-menu van vandaag staat de Big Sur: steile kliffen, op het strand luierende Californische zeeleeuwen, panorama’s over de Stille Oceaan, wiegende rietpluimen en heuvels op en af. Mijn vader en ik houden allebei van autorijden, dus rijden we om en om en meestal begin en eindig ik. Sinds ons vertrekpunt, reuzestad Los Angeles, verloopt alles zonder noemenswaardig reisongemak. Het enige wat in het begin stroef verliep was het tanken. Het is hier bij de meeste tankstations zelfservice en dat betekent éérst je credit card in de machine schuiven, dan pas de tankslang van de haak nemen. Maar precies tussen deze twee stappen zit de lastigste voor ons toeristen: de postcode. Eerst dacht ik snugger te zijn en toetste ik de beroemdste Amerikaanse postcode in, 90210 (te Beverly Hills). Werkte niet, de postcode moest natuurlijk ‘matchen’ met de postcode van de credit card (te Haarlem). Maar inmiddels zijn we eruit: éérst naar de kassa, het aantal dollars benzine bepalen, dat bedrag afrekenen en daarna tanken.

Legendarische handtekening

Opgelost zou je denken, maar dan ken je mijn vader niet. Gisteren stonden we weer in een tankstationkantoortje en als een geroutineerde Amerikaan zette hij zijn handtekening op het schermpje van de pinmachine. Bijna goed, behalve dat hij niet zag dat hij een echte blauwe balpen vast had. ‘Néé, op de bon!’, riep de man achter de kassa, maar het was te laat. Mijn vader had zijn handtekening met pen diep doorgedrukt op het schermpje van de pinautomaat. De man mompelde dat we zijn apparaat hadden verruïneerd. ‘Echt?’, vroeg ik, maar hij draaide bij en knikte van it’s okay. ‘Zullen wij het schoonmaken?’, vroegen wij en hij haalde zijn schouders op van lekker laten zitten. Toen we wegliepen, zag ik de handtekening van mijn vader duidelijk in het schermpje gegrift staan. Had hij toch mooi voor elkaar, legendarisch geworden in de enige echte Verenigde Staten.

3 tips voor een prettigere autoreis in de VS:

  1. Je denkt op het wegdek steeds een fonetisch Chinees woord te zien staan: Xing. Dagen dacht ik erover na en toen schoot het me te binnen: X = kruising, Xing = kruising. Bingo!
  2. Rechts afslaan is op de meeste kruisingen vrij, dus je hoeft niet te wachten tot het stoplicht voor rechtdoor op groen gaat (behalve als er een bord staat dat dit niet mag).
  3. Langs de Pacific Coast Highway zijn veel uitzichtpunten, maar ook voldoende uitwijkplaatsen om hardrijders voorbij te laten gaan, zodat wij rustig zonder bumperklevers verder kunnen rijden.

Iris Hannema (1985) is reisschrijver en bezocht in haar eentje meer dan 100 landen. Haar nieuwe reisboek ‘Het bitterzoete paradijs’ ligt nu in de boekhandel. Volg Iris tijdens haar reizen via @irishannema.

Meer reistips van Iris Hannema

Reisles: Regel uw visum tijdig!
Dé tips voor een ergernisloze vliegreis
Koester je paspoort, maar niet té
Reis blij, neem een ei

Bekijk alle reislessen van Iris Hannema