Slapen in Sipahiler

TURKS FRUIT #5 van Kees Lucassen

Kees Lucassen – ANWB-redacteur van REIZ& Magazine en Op Pad - is op vakantie, en haalt daar herinneringen op. In zijn vijfde blog vertelt hij over zijn vijfde reis naar Turkije in 2004 over de St. Paul Trail.

‘En toen?’ vraagt Jelle. 

Met vrouw en kind (12) zit ik nu - juli 2017 – in Kaṣ. Klein plaatsje aan de Turkse kust. Zojuist vroeg Jelle mij om iets te vertellen over papa’s vijfde reis naar Turkije. In 2004.

Dus ik vertelde. 

Over het succes van de Lycian Way (zie TURKS FRUIT 4). En dat Kate Clow hierna haar tweede wandelroute had bedacht: de St. Paul Trail. Zeshonderd kilometer door dunbevolkt Turkije, van Perge of Aspendos naar Antioch. April 2004 was die route klaar, maar al daarvoor had Kate aan Roel en mij, inmiddels goede vrienden, gevraagd of we haar tweede ‘weg’ wilden testen. Waarop wij prompt met nog 3 gevibramzoolde vrienden naar Antalya vlogen. 

De St. Paul Trail rijgt eeuwenoude Romeinse wegen, geitenpaadjes, tractorsporen en Ottomaanse handelswegen aan elkaar tot één langeafstandsroute die, in tegenstelling tot de Lycian Way, geheel door het binnenland loopt. We liepen door ruige, doodstille kloven, zoals de Yazli Canyon, en dromerige dorpjes, waar rook uit de schoorstenen kringelde. En over hoge bergen (zoals de Dravaz Daği, 2631 m), langs bulderende rivieren (zoals de Aksu) en tussen de ruïnes van Romeinse steden (zoals Adada & Perge). 

‘De heilige Paulus liep hier in de eerste eeuw na Christus’, vertelde Kate. ‘Waar precies, dat is onmogelijk te zeggen, maar hij is in elk geval in Perge, Adada en Antioch geweest.’ Dus ook waar we nu liepen, over de Pax Romana. Van de Romeinse ‘straatweg’ tussen Adada en Perge, ligt bij Adada vandaag nog anderhalve kilometer, en daar sjokten wij nu, tussen de resten van een theater en ooit rijk versierd badhuis.

Het markeren en begaanbaar maken van de route is vrijwilligerswerk geweest. Wandelaars uit vijf landen hielpen mee: Engeland (8), Israël (3), Turkije (5), Zwitserland (1) en twee uit Nederland: Michel van Zuylen & Marije van Dam. Marije vertelde: ‘Struiken weghakken, loszittende stenen verwijderen, markeren. Het duurde acht weken. Geld was er niet. Wel eten, tenten, verf en kwasten. Maar we kregen er veel voor terug. Een schitterend pad en eeuwige vriendschap. Met elkaar, het landschap en de bewoners langs de route.’

En Michel zei: ‘Zonder die mensen was het ook nooit gelukt. Door hun vader-op-zoon-kennis wist Kate van het bestaan van geitenpaden en vrijwel onzichtbare doorgangen door de canyons.’

En ja, ook wij werden in alle dorpjes, maar ook in de grotere stadjes als Sütcüler, hartelijk ontvangen. Met kahvé, çay of ayran. Neem wel een tentje mee, want nogmaals, de St. Paul Trail voert door dunbevolkt gebied, en er zijn niet overal pensions. In Sipahiler mochten we, met dank aan de joviale, bolgebuikte burgemeester, slapen in het klaslokaal van de school. Daar, onder de kaart van Turkije, kregen we thee, baklava en meloen. Maar dergelijke burgemeesters en schooltjes zijn er niet overal.

Enfin. 

Uiteindelijk heeft papa Yalvaç bereikt, het eindpunt van de St. Paul Trail. Waar toen een breed grijnzende ‘berber’ een mes op mijn keel zette. Maar dat is weer een ander verhaal Jelle, nu gaan we snorkelen! 

Meer weten? 

Kees Lucassen bereisde de wereld per vliegtuig, auto, motor, kano, fiets en te voet. Hoogtepunten? ‘Een nacht in hechtenis in Almaty (Kazachstan) en de zoen van zangeres Nenny Angelia in New Nickerie (Suriname).’

Lees meer herinneringen van Kees

1982 - Op de fiets naar Istanbul
1990 - Alles komt goed
1997 - Moord in de Oriënt-Express?
2000 - De schorpioen bij de vuurtoren
2004 - Slapen in Sipahiler
2011 - Turkije, met mijn moeder