Op de fiets naar Istanbul

TURKS FRUIT #1 van Kees Lucassen

Kees Lucassen – ANWB-redacteur van REIZ& Magazine en Op Pad - is op vakantie, en haalt daar herinneringen op. In zijn eerste blog vertelt hij over zijn eerste reis naar Turkije in 1982.

Foto: Hans, Bart en het plaatsnaambordje. Inmiddels zijn er 15 miljoen inwoners.

‘En toen?’ vraagt Jelle. 

Met vrouw en kind (12) zit ik nu - juli 2017 - in Kaṣ, een klein plaatsje aan de Turkse kust. Zojuist vroeg Jelle mij om hem iets te vertellen over papa’s eerste reis naar Turkije. In 1982.

Dus ik vertelde. 

Over Bart (goede vriend) en Hans (dito broer), met wie ik toen naar het IJzeren Gordijn fietste. Via de Hut van Mie Pils, de Brücke von Remagen, de Abdij van Melk en Café Landtmann in Wenen. En over hoe we, met wat list en bedrog, onder dit gordijn door kropen, en verder oostwaarts trapten. Richting Istanbul. Via Bratislava, Hódmezóvásárhely, Lipova, Boekarest en Созопол. 

Foto: Nog maar 334 kilometer

Een droom van drie weken. Europa was tien keer groter dan de wereld nu. Er bestond nog geen Lonely Planet Romania & Bulgaria. Van internet had niemand gehoord. Wel hoorden wij hoe dictator Ceausesco, in ons land soms geprezen, in eigen land werd gevreesd en gehaat. Bij gebrek aan iets anders aten we schimmelbrood met aardbeienjam, twee jaar na de houdbaarheidsdatum die op de potjes vermeld stond. We sliepen op sobere campings, die ’s nachts werden bewaakt door pitbulls met boulemia. Ze vlogen naar je strot zodra je een teen buiten je tentje zette, wat enigszins fnuikend is bij een volle blaas. En we vierden onze vrijheid, fietsend over de craquelé teerstrook van Malko Tarnavo naar Kirkareli. 

Foto: Hagia Sophia, ex-kathedraal, destijds moskee en nu museum

Türkiye in! Daar was eten (dolma’s, manti & çiğ köfte) in overvloed. Er werd gelachen & gezwaaid. Vanaf hoge hooiwagens, vanuit shabby Chevrolets en door veelkoppige families op ronkende Jawa’s. We hoefden ons tentje niet meer op te zetten, maar sliepen onder gastvrije daken. Bouwvakkers, met koppen als de kaart van de Karpaten, boden ons eten aan. Vers brood met gesmolten chocolade, en als we iets terug wilden geven, huichelden ze beleefd buik- of tandpijn te hebben. Hoşçakal!, Güle, güle! (Tot ziens!), we hebben het 1001 keer gehoord. In Istanbul staken we de Bosporus over om in Üsküdar voet in Azië te zetten. Ook hier: gastvrijheid alom. Of we een perzik wilden? Een glaasje çay? Of liever kahvé? Een Anatolische herdershond schonk mij kwispelend zijn bot. Weigeren was geen optie.

Enfin. 

Uiteindelijk fietsten we terug via Καβάλα, Ohrid, Crna Gora en Dubrovnik, waar toen iemand met de beste bedoelingen een mes in papa’s buik stak. Maar dat is weer een ander verhaal Jelle, nu gaan we zwemmen!

Kees Lucassen bereisde de wereld per vliegtuig, auto, motor, kano, fiets en te voet. Hoogtepunten? ‘Een nacht in hechtenis in Almaty (Kazachstan) en de zoen van zangeres Nenny Angelia in New Nickerie (Suriname).’

Lees meer herinneringen van Kees

1982 - Op de fiets naar Istanbul
1990 - Alles komt goed
1997 - Moord in de Oriënt-Express?
2000 - De schorpioen bij de vuurtoren
2004 - Slapen in Sipahiler
2011 - Turkije, met mijn moeder