De schorpioen bij de vuurtoren

TURKS FRUIT #4 van Kees Lucassen

Kees Lucassen – ANWB-redacteur van REIZ& Magazine en Op Pad - is op vakantie, en haalt daar herinneringen op. In zijn vierde blog vertelt hij over zijn vierde reis naar Turkije in 2000 waar hij een ware moord heeft moeten plegen.

‘En toen?’ vraagt Jelle. 

Met vrouw en kind (12) zit ik nu - juli 2017 – in Kaṣ. Klein plaatsje aan de Turkse kust. Zojuist vroeg Jelle mij om iets te vertellen over papa’s vierde reis naar Turkije. In 2000. 

Dus ik vertelde. 

Over Kate Clow. De Britse vrouw die door de telefoon lachend had gezegd: ‘Let maar op, jij gaat het licht zien!’ En over het eerste Turkse langeafstandswandelpad: The Lycian Way. Ruim 500 kilometer over de zuidkust, langs vele graftombes van de in de Oudheid zo machtige Lyciërs. Deze route, bedacht en uitgestippeld door Kate & Co, was in 2000 af. En de eerste wandelaars aan wie Kate toen vroeg om haar pad uit te proberen, waren Frits Meyst (vriend & fotograaf), Roel van den Eijnde (vriend & journalist) en papa.

Welnu, de Lycian Way was heet, zwaar en mooi. Erg mooi. We doorkruisten doodstille vlaktes en liepen langs halfwilde paarden, tussen ontelbare vlinders en onder hoogbejaarde notenbomen. We kampeerden in stille baaien, waar we ’s ochtends als dollemannen de zee instormden. Of we sliepen in een klein pension, schommelend onder citroenbomen, zoals bij Yustafa in Üçağiz. Dan aten we aubergine en inktvis van de grill, besprenkeld met citroen, mint & rozemarijn. En dronken wijn uit Cappadocië, starend naar de lichtjes van in zee dobberende vissersboten. Ook zagen we Theimussa, rijk aan necropolen en rotstempels, de verzonken stad en Byzantijnse ruïne van Kekova, nu een verlaten eiland, en het kasteel van Simena in Kalekoy. 

‘Arkadaşlar otur!’ (Zit vrienden!), rochelde een boertje. Met pretoogjes en grijs besnord. Tussen zijn geiten, op een handgeknoopt tapijt, zette hij schaaltjes neer met jonge geitenkaas, olijven, tomaten en knoflookyoghurt. Zijn vrouw bracht jasmijnthee. Tussen onze rugzakken weef een spin zijn web en ook die avond, bij Ҫayagazi, kampeerden we aan zee. 

Maar twee dagen later, op het meest zuidoostelijke puntje van Lycië, mochten we niet kamperen. Hier, waar eeuwen geleden zeerovers schip na schip lieten zinken, staat een kleine, eenzame, witte vuurtoren, naast een dito huisje en een put. En vuurtorenwachter Mustafa stond erop dat we in zijn toren zouden blijven slapen. Binnen lagen Turkse tapijten op de vloer en vergeelde familiekiekjes sierden de muren. ‘Als wij het eten mogen maken’, bood Frits aan. Waarna ik water voor de rijst uit de put takelde, Roel een salade (yoghurt met bosuitjes, komkommer, groene pepers & citroensap) toverde en Frits lamskoteletjes op een kampvuurtje grilde.

Plotsklaps gilde Mustafa: ‘Ölü oluşturun!’ (‘Maak dood!’) Pal naast mijn hand trippelde een schorpioen. Fluks vermorzelde ik het gifstekelige carnivoortje onder mijn linker profielzool. Jawel beste lezer, tot u blogt een moordenaar. Mustafa gaf mij echter, goedkeurend gnuivend, een schouderklopje. Na het eten gebaarde hij hem te volgen. Een gietijzeren wenteltrap op, naar een lamp uit 1936. Van Franse makelij, draaiend dankzij een ingenieus radarstelsel en brandend op flessengas. Om de zoveel tijd moest Mustafa de lege flessen vervangen door volle. ‘Belangrijk, want anders knallen in het duister de schepen op de rotsen’, verklaarde hij ernstig.

Niet veel later lagen we in onze slaapzakken op de tapijten. Terwijl Frits al snurkte, mijmerde Roel hardop: ‘We sliepen al op kerkhoven en hooizolders, en in kastelen, kloosters en bivakhutjes, hoog in de bergen. Maar nooit, nooit eerder in een vuurtoren.’ De volgende dag stormden we weer de zee in. Doller dan ooit. Want wij hadden het licht gezien.

Enfin. 

Uiteindelijk zijn we toen, via de 2366 meter hoge Tahtali Daği in het hart van Antalya beland. In een badhuis. Waar een 150 kilo zware masseur knipogend aan papa vroeg of hij de ‘special massage’ wenste. Maar dat is weer een ander verhaal Jelle, nu gaan we zeekajakken!

Meer weten?

Kees Lucassen bereisde de wereld per vliegtuig, auto, motor, kano, fiets en te voet. Hoogtepunten? ‘Een nacht in hechtenis in Almaty (Kazachstan) en de zoen van zangeres Nenny Angelia in New Nickerie (Suriname).’

Lees meer herinneringen van Kees

1982 - Op de fiets naar Istanbul
1990 - Alles komt goed
1997 - Moord in de Oriënt-Express?
2000 - De schorpioen bij de vuurtoren
2004 - Slapen in Sipahiler
2011 - Turkije, met mijn moeder