Alles komt goed

TURKS FRUIT #2 van Kees Lucassen

Kees Lucassen – ANWB-redacteur van REIZ& Magazine en Op Pad - is op vakantie, en haalt daar herinneringen op. In zijn tweede blog vertelt hij over zijn tweede reis naar Turkije in 1990, welke helaas niet vlekkeloos verliep...

‘En toen?’ vraagt Jelle. 

Met vrouw en kind (12) zit ik nu - juli 2017 – in Kaṣ. Klein plaatsje aan de Turkse kust. Zojuist vroeg Jelle mij om hem iets te vertellen over papa’s tweede reis naar Turkije. In 1990. 

Dus ik vertelde. 

Over het dozijn fietsers (m/v), waaronder Ynke (goede vriendin) en Menno (toen reisbegeleider, inmiddels vriend), met wie ik op een veerboot van Istanbul naar Yalova voer. Want wat was het geval? In Nederland was de ATB (mountainbike) ontdekt en reisorganisatie Cycletours had speciaal voor dit type fiets een 17-daagse reis uitgestippeld. In West-Turkije. Over asfalt-, puin-, zand- en modderwegen. Naar steden als Kütahya, Afyon en Mugla. En ook: Hierapolis, Aphrodysias en Ephesos. Langs de Zwetende Pilaar, de Gouden Hoorn en het Orakel van Didyma.

Via konijnen die de toekomst voorspelden, klepperende ooievaars en ontelbare rode papavers, juichend in de berm. Plus: koperslagers, vleeshouwers en fietsenmakers, hulpvaardig hakkend en plakkend. In elk gehucht met een theehuis waar we stopten, werd prompt een dozijn stoelen vrijgemaakt, ging de ketel van het vuur en verscheen er thee op tafel. ‘For you!’ Waarna we werden uitgezwaaid als we, draaiend tussen kuikens, kippen en kalkoenen, verder fietsten. In Cihangazy, over de Kazibeli-pas en door het Kavak-gebergte, rijk aan gebloembroekte boerinnen, vriendelijk zwaaiend, herders met gerimpelde koppen onder wollen mutsjes, die ons brood met honing schonken, en balkende ezels.

En toen ging het mis. Op een rotspad in een kloof, ergens tussen Mugla en Güllük. Ynke en ik verdwalen. Plus: maagkramp. ‘Verkeerde geitenschedel gegeten?’, informeerde mijn goede vriendin. Ik kotste, trapte mezelf naar Nergenshuizen, kreeg daar çay en domates, en fietste weer door. Tot waar, driehonderd meter verder, ik witbleek thee en tomaat terug aan de natuur gaf. Weer verder, weer stoppen, weer… inderdaad. En zo voort.

Tot ik, geplaagd door visioenen van ijlende zeelui met scheurbuik, Ynke hoorde schreeuwen: ‘Daar!’ Voor ons schitterde de Baai van Gökova. En kronkelde een puinweg. Met daarop, stofstuivend hobbelend, de eerste auto sinds het ontbijt. Een truck. Mogen wij mee?, vroeg ik met handen & voeten. Geen probleem, gebaarde de chauffeur. Zwaar bestoppeld, goedlachs en luisterend naar de naam Kerem. En Kerem had zijn wagen volgeladen, vol met allerlei artikelen, van lavendelshampoo tot jarretelgordels. In elk dorpje stopte ‘ie voor het theehuis, alwaar de waard ons steevast een hand en thee gaf, en alle plaatselijke bestellingen in ontvangst nam. Ondertussen gaf Kerem ons een spoedcursus Turks. Schaterlachend. Hasta = ziek. Kusmuk = kotsen. Her şey iyi olacak! = Alles komt goed! En dat kwam het ook. 
Teşekkürler Kerem!

Enfin. 

Uiteindelijk zijn we toen via Μίλατος, Priëne en Ephesos naar Izmir gefietst, in de sporen van de apostel Paulus. Niet voor het laatst overigens, maar dat is weer een ander verhaal Jelle. Nu is het tijd voor canyoning!

Bovenstaande fietsreis bestaat niet meer.

Kees Lucassen bereisde de wereld per vliegtuig, auto, motor, kano, fiets en te voet. Hoogtepunten? ‘Een nacht in hechtenis in Almaty (Kazachstan) en de zoen van zangeres Nenny Angelia in New Nickerie (Suriname).’

Lees meer herinneringen van Kees

1982 - Op de fiets naar Istanbul
1990 - Alles komt goed
1997 - Moord in de Oriënt-Express?
2000 - De schorpioen bij de vuurtoren
2004 - Slapen in Sipahiler
2011 - Turkije, met mijn moeder