Welkom in Bogotá!

Reisblog 1 van Solo Traveler Doris Furcic

¡Bienvenidos a Bogotá, Colombia! Na een 20-uur-durende reis van Amsterdam naar Bogotá met een tussenstop in Atlanta beland ik laat in de avond op het vliegveld van de Colombiaanse hoofdstad, Bogotá. Na wat onderhandelen, zit ik in een taxi op weg naar mijn hostel in de toeristische wijk La Candelaria. Vanuit mijn taxiraam naar buiten kijkend, observeer ik de kolossale stad. Na 23:00 uur oogt de stad verlaten, de muren versiert met graffiti en lugubere types paraderen op straat. Si, de verdad.

Met klotsende oksels, ogen die op kwart voor drie staan en een lijkbleek gezicht (met dank aan de winter in Nederland) arriveer ik om 12 uur 's nachts in m'n hostel Sue Candelaria. Met barstende hoofdpijn, misselijkheid en vermoeidheid. De Colombiaanse hoofdstad ligt op 2600 meter hoogte en bij mij leidt dit tot de beruchte hoogteziekte. Welkom in Bogotá! 

Hoogteziekte

“Ah, mijn hoofd!” Het is alsof iemand met een hamer op je hoofd slaat. Boem, boem, boem! In de ochtend heb ik zelfs het gevoel dat er een Colombiaan met zijn forse billen op mijn hoofd zit en maar niet wilt opstaan. De eerste paar dagen doe ik dan ook tranquila. Meteen in de eerste ochtend ontmoet ik Fernando en Iosu tijdens het ontbijt in het hostel Sue Candelaria. 2 Baskische heteromannen die voor een aantal maanden door Costa Rica en Panama backpacken, maar naar Colombia zijn gevlucht omdat het in het Caribische gebied te duur is.

We lopen door de smalle straten van La Candelaria met nog steeds de aanwezige op-mijn-hoofd-zittende-Colombiaan. Om een hoekje zie ik voor mijn neus 5 politieagenten, die getatoeëerde tieners fouilleren. Que pasa? Geen flauw idee, maar op klaarlichte dag vind je de politie overal. Zodra de zon ondergaat, neemt het aantal politie af. Na 22:00 uur zijn ze nergens meer te bekennen.

Hostel Sue Candelaria

De Baskische mannen brengen me naar pittoreske, kleurrijke en beschilderde cafeetjes als Cafe Casu en Nativo waar we lunchen, aan onze koffie nippen of aan de vers gemaakte lulo limonade lurken. “1 Euro!”, wordt met blijdschap tegen me geroepen als ze iets rond de 3.000 COP (= 1 euro) bestellen. Samen met de mannen bezoek ik Museo del Oro, het goudmuseum van Colombia. Als je omringd wilt worden met pre-Spaans goud en je wilt meer weten over de oorspronkelijke inheemse volkeren van Colombia, dan is dit de plek.

“Hey zombie, ga naar bed!”, zegt Fernando tegen me als ik na 3 uur als een halve gare met hangende oogleden door de straten van La Candelaria slenter. Mijn bed in de slaapzaal van Sue Candelaria roept me. Ik strompel terug naar mijn hostel waar Vivian me met een lieve glimlach ontvangt. Ze is betrokken en helpt me graag. In de avond vervangt Patricia haar. Kleiner dan zangeres Shakira, maar haar corazón overtreft haar lengte. Ze zorgt voor me, ze geeft me kusjes en knuffels en ze haalt het Zuid-Amerikaanse wondermiddel tegen hoogteziekte uit een van de keukenkastjes te voorschijn: cocabladeren. Een aantal cocabladeren prop ik in mijn mond. Na wat gezuig op de cocobladeren begin ik me weer normaal te voelen.

Salsa en vreemde taferelen

Op een avond in mijn hostel heeft de salsalerares Carolina me in het vizier en door haar goede energie en leukgekke manier van doen overtuigt ze me om haar salsales te volgen. De scholing start met diverse dansbewegingen op merengue, salsa, champeta, dancehall en de nieuwe hype in Colombia: salsa choke. Maar na een paar stappen start de hoogteziekte weer. De Colombiaan met flinke derrière is weer terug.

Mijn slaapzaal deel ik met 6 andere backpackers. Je weet eigenlijk nooit met wie je je slaapzaal gaat delen. Maar het is goedkoop, simpel en een mooie manier om andere reizigers te ontmoeten. In de nacht slaap ik mijn roes uit. In de ochtend open ik net mijn ogen, terwijl een Canadese jongedame mijn deken opendoet. Met mijn bruine kijkers kijk ik haar aan en ze schrikt zich te pletter. In shock laat ze plotseling mijn kleed vallen en ze verontschuldigt zich, terwijl ze uit de slaapzaal rent. Wat zocht ze? Mijn tieten of mijn mobiele telefoon die onder me lag?

De ontwakening

Door het gebruik van de cocabladeren begin ik na de 4e dag in Bogotá te ontwaken. Mijn hoofdpijn en vermoeidheid verdwijnt, mijn bambi-ogen zijn weer groot en helder en ik krijg weer de drang om te ontdekken en op avontuur te gaan. Op zoek naar Colombiaans voedsel, een fietstour door de wijken van Bogotá, tejo, graffititour en meer musea. Dit in de volgende blog. Houd je me in de gaten? 

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris