Maximaal avontuur in San Gil

Reisblog 4 van Solo Traveler Doris Furcic

In de Santander regio vind je hét outdoorwalhalla van Colombia, San Gil. De stad is omsingeld met bergen, rivieren, grotten en watervallen die het mogelijk maken om te gaan raften, mountainbiken, caving, paragliden, canyoning, zwemmen, hiken en watervallen abseilen. Als adrenalinejunkie mag ik deze plek niet overslaan. 

In San Gil overnacht ik in La Mansion hostel waar ik mijn batterij oplaad om van het ene avontuur naar het andere te gaan. De ene dag ren ik van een berg en hang ik paraglidend in de lucht boven het Chicamocha ravijn, waarna ik uit het niets mijn zojuist georberde empanada met sterke wind in een zakje probeer te mikken. De volgende dag donder ik 70 meter naar beneden met een bonzend hart in mijn keel, richting Rio Fonce omringd met talloze bomen. Met een raftingteam als publiek, dat gillend en applaudisserend mijn val van beneden beleeft.

Paragliding boven Chicamocha ravijn

Lieve Fred van Parapente Chicamocha haalt me op van het La Mansion hostel en met een groep van 10 man rijden we richting de Chicamocha kloof met een tussenstop bij een winkel waar ik een empanada met carne (oftewel een rijstenbom met 4 stukjes vlees als vulling) en het Colombiaanse Hit braambessendrankje scoor. Anderhalve uur later arriveren we op het start- en landingspunt waar onze paraglide-instructeurs op ons wachten. Het gaat in een raptempo en nadat mijn voorbijgangers aan hun instructeur vastgeklikt zijn, zie ik ze één voor één van de berg afrennen zodra ze “Core, core!” (ren, ren!) horen. Vervolgens zie je hun benen nog trappelen als ze al in de lucht zijn. “Doris, tu vas ahora!”, zegt Fred tegen me en ik houd mijn spiegelreflexcamera om mijn nek en ik bind mijn GoPro om mijn pols om optimale foto’s en video’s tijdens de paragliding te schieten.

Flashpacker met een luier

Sergio, mijn paraglide-instructeur met 10 jaar ervaring wacht op me. Ik sta voor hem terwijl ik met gespen aan hem vastgemaakt wordt. Onder mijn billen heb ik een forse, soort van hangende luier, waar je als je in de lucht hangt met je kadetten erop gaat zitten. “Core! Core”, wordt naar me geroepen en ik neem de benen, de berg af. Ik hoor dat de parachute door de wind opgevangen wordt en we zoefen hoog de lucht in. Tranquila zit ik in mijn pamper, terwijl ik het uitzicht van het Chicamocha ravijn tot me opneem. Aasgieren vliegen om ons heen, terwijl we een hoogte van 2000 meter bereiken. “Hoger, hoger!” en “Wil je trucjes doen?”, roep ik tegen Sergio. We knallen omhoog en uit het niets begint hij harder aan zijn linkertouw, dan rechtertouw, dan weer links te trekken. De parachute en ons eronderaan bungelend gaat zigzaggend de rondte in.

Kotsend de lucht in

We zijn al meer dan 20 minuten in de lucht, totdat ik ineens een raar gevoel krijg. Moet ik een boer laten of..? De komende seconden observeer ik mijn status, totdat ik voel dat het menens is. “Ik voel me niet goed, Sergio!”, en hij tovert een plastic zakje uit mijn luier. Naar het zakje kijkend, dat door de wind alle kanten opgaat, vraag ik me af hoe ik het ga klaren, zonder dat het over mij of in Sergio’s gezicht beland. Ik gebruik mijn beide handen om het zakje te spreiden. Goal! Ik mik precies in het zakje, Sergio achter me gniffelend. Ik voel me weer ok, de bergen ogen mooi, het briesje voelt lekker aan, maar plotseling komt het gevoel weer terug. Sergio zorgt ervoor dat we weer terugvliegen naar het startpunt. Slechts 4 meters voor de landing moet ik weer. Ik houd het net vol, ik land op mijn voeten, vervolgens lig ik op mijn zij met mijn gezicht in het zakje. Ik werp een blik omhoog en één van de assistenten staat paraat met natte doekjes en een fles water. Fijn.  

Sams hostels

Met het busje keer ik weer terug naar mijn La Mansion hostel in het centrum van San Gil. Eduard staat achter de receptie en hij is erg benieuwd naar mijn paraglidingervaring. Hij heeft een glimlach op zijn gezicht als ik het begin en middenstuk van mijn paraglidemoment beschrijf, maar zijn mond verandert in een O-vorm zodra ik vertel dat ik mijn empanada eruit heb gespuugd. Aangezien mijn maag nog steeds van slag is, wandel ik naar de eerste verdieping waar ik van links-naar-rechtsschommelend in een hangmat ga liggen. Gelukkig is La Mansion hostel geen partyplek waarbij harde knallende muziek uit de boxen komt. Als ik trek heb, dan pak ik de trap naar benee voor een lekkere steak bij Sam’s Gastro Pub & Streakhouse, dat middenin het hostel is gevestigd. Eigenaar Sam is goed bezig, want niet alleen heeft hij Tinto Hostel in Barichara, een paar meter van La Mansion vandaan vind je Sam’s VIP hostel met een sauna en een zwembad uitkijkend op de bergen en aan de top een blauwlichtgevende kruis. 

Bungeejumpend de rivier in

De volgende dag bungel ik aan één dik speciaal bungeetouw, slechts 2 kilometer van San Gil vandaan. Juan, de eigenaar van Bungee klikt mijn bungeegespen vast. Mijn bergschoenen mogen uit en hij bindt hevige klittenbanden om mijn voeten vast. Hieraan wordt het bungeetouw vastgeklikt. Juan wijst naar de kooi, waar ik van af mag springen en die met één druk op de knop omhoog gaat en 70 meter boven Rio Fonce stilstaat. Langzaamaan gaan we omhoog en ik ben opgetogen. Ik kan niet wachten om voor het eerst in mijn leven te gaan bungeejumpen. Ik mag aan het uiteinde van de kooi gaan staan. Nog een stapje verder en nóg een stapje, totdat mijn tenen de rand niet meer voelen en op dat moment racet er een angstgevoel door mijn lichaam. Ik kijk naar beneden en ineens voel ik mijn hart bonken in mijn keel. Ik dien mijn armen volledig te spreiden, mijn benen te sluiten en een verre sprong te nemen na 3,2,1, maar ho, STOP!

“Weet je zeker dat het bungeetouw daadwerkelijk aan mij én aan de kooi vastzit, Juan!?” Hij verzekert het me tot 3x toe en ik maak mijn sprong, mijn armen intens gestrekt, mijn benen gesloten en ik val naar beneden. Verkrampt en nadenkend over mijn positie heb ik niet door wat ik aan het doen ben. Totdat het bungeetouw heftig aan mijn benen trekt en ik resoluut weer omhoog vlieg met Rio Fonce, de joelende raftingteam omringd met groen als prachtig uitzicht. Door de eerste val word ik wakkergeschud en krijg ik een spontane, harde lachkick die pas ophoudt als ik weer aan de kant sta. Beste lezer, paragliden en bungeejumpen, dat moet je een keer in je leven gedaan hebben! Wat denk jij?

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris