Panama-Stad: wild getoeter

Reisblog 14 van Solo Traveler Doris Furcic

Doris Furcic is inmiddels in Panama-Stad beland, de hoofdstad van Panama. Vanuit een prijswinnend hotel bezoekt ze onder meer de Casco Viejo, de historische binnenstad, en het beroemde Panamakanaal. 

Vanuit het taxiraampje staar ik naar buiten. De avond valt donkergrijs, enkele sterren sieren de hemel, waarbij zich tientallen lichtgevende wolkenkrabbers voegen zodra de taxi Panama-Stad nadert. Eenmaal in het centrum aangekomen, verblijf ik in het hostel & hotel in één: Magnolia Inn. Uiterst charmant, prijswinnend én welgelegen in Casco Viejo: het historische centrum (Werelderfgoed!). Kortom: in één van de bezienswaardigheden van Panama-Stad, waar ik elke dag aan Panamese koffie nip en het kolossale, indrukwekkende Panamakanaal bezoek.

Het voelt wat onwennig weer in een stad te zijn. In Panama’s hoofdstad nog wel, na bijna een week in een zeilboot op zee bij de San Blas-Eilanden te hebben gedobberd, omringd door palmen, een blauwtransparante zee en vallende kokosnoten. Daar was ik zen. Hier, in de stad, ben ik onrustiger. Klopt mijn hart sneller. Tussen hordes mensen, lopend in de straten, en met de soundtrack van ingedrukte gaspedalen en wild getoeter.

Als herboren in de Magnolia Inn

In het oud-koloniale hart Casco Viejo vind ik Magnolia Inn, een hotel met 16 kamers én een hostel met 6 slaapzalen. In wat ooit een Frans herenhuis was en dat tot op de dag van vandaag zijn statig-charmante karakter heeft weten te behouden. Bij de receptie zit Joeri, een vriendelijke, werklustige Amsterdammer die een aantal jaren geleden ‘vaarwel’ zei tegen zijn Mokum, en hier nu als General Manager werkt. Met hangende oogleden luister ik naar zijn introductieverhaal, terwijl hij met begeleidt naar een slaapzaal met 4 bedden, die ik deel met de Brabander van de zeilboottour naar San Blas.

De slaapzaal ziet er schoon & gelikt uit, en is voorzien van grote lockers en airco. De Brabander en ik zijn uitgeput van de reis, maar snakken tegelijk naar avondeten en een warme douche. Dus laat ik eerst heerlijk heet water het Caribische zeezout van mijn zongebruinde huid spoelen, om daarna, schoon, fris & herboren, bij Pizzeria Calicanto mijn knorrende maag het zwijgen op te leggen. Prompt na de, overigens zeer smakelijke, laatste hap hoor ik daar m’n bed in Magnolia Inn mijn naam roepen.

Hemelse bedden & Lethal Weapon

In dat bed vlieg ik binnen 1 seconde naar dromenland. Het beste bed in een hostel/hotel waarin ik ooit heb geslapen! Joeri lacht, zodra ik dit aan hem vertel. ‘Snap ik. Ik heb ook zo’n orthopedisch matras’, verklapt hij. De dagen erna overnacht ik in een privékamer met een, ook weer hemels, tweepersoonsbed. Ook zit ik af en toe in de keuken, de woonkamer of op het balkon, waar backpackers koken & eten, wijn drinken, iets met hun mobieltje doen of samen naar Lethal Weapon in het Spaans op tv staren.

Vernieuwd: het Panamakanaal!

Een jaar geleden is de Panamakanaal-renovatie afgerond. Het kanaal biedt nu ruimte voor containerschepen met 12.000 containers en de sluizen kunnen nu zeereuzen van 366 meter lang en 49 meter breed verwerken. Forse getallen, maar mijn mond valt pas open als ik het ook zie. Immens grote schepen passeren het kanaal despacito (langzaam), boot na boot, stapje voor stapje. In het museum van het Miraflores Visitor Center kom ik van alles te weten over het kanaal. Bijvoorbeeld dat de avonturier Richard Halliburton in 1928 door het kanaal zwom en destijds 36 cent tol betaalde.

Koffie in Casco Viejo

In Casco Viejo ben ik omringd door o.m. het Presidentiële Paleis, de Metropolitan kathedraal, het Inter-Oceanic Canal Museum en Nationaal Theater. Toeristen bewandelen de historische straten, kinderen spelen buiten, meisjes vlechten elkaars haren. Een groepje free-runners rent & klimt trappen, hekken en gebouwen op, zwiept benen in de lucht en landt dan weer netjes met alle voeten op de grond. De zon straalt, het is intens warm. Enkele Panamezen proberen wat toeristen in hun restaurants te lokken. Ik geniet. Zowel van het uitzicht als van de verrukkelijke koffie en het dito eten bij Casa Sucre en Saquellea Espresso, maar smacht tegelijk alweer naar een rustgevend eiland. 

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Latijns- en Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en dorisfurcic.nl.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris