Palomino, de Colombiaanse rust zelve

Reisblog 8 van Solo Traveler Doris Furcic

In een rij vliegen de pelikanen boven je hoofd. De Caribische Zee vormt krachtige golven. Wapperende rode vlaggen waarschuwen je voor de sterke stroming. Je voelt het zand tussen je tenen. Op de achtergrond weerklinken de vallenato-melodieën uit een muziekboxje van een strandhutje. Frisse fruitsappen en cocktails gaan als warme broodjes over de toonbank. Ruisende palmbomen met vallende kokosnoten sieren het strand. Straathonden lopen rond, smekend om geaaid te worden. Hippies met zelfgemaakte sieraden en proberen je te charmeren om wat te kopen. Af en toe passeren de naar de grond kijkende inheemse Kogi-mensen, gehuld in witte kleding. Sommige backpackers lopen je met een rubberen band voorbij. Er is geen ruimte voor haast, want hier is het tranquilidad ten top. Welkom in Palomino, een stadje dat je niet mag missen in het Colombiaanse Caribische gebied. Het is dé bestemming waar ik mijn 30ste verjaardag vier.

Prima Luna Beach Hostel

Wie vanuit Santa Marta met een collectivo (verzameltaxi) richting oostwaarts rijdt, staat binnen 2 uur in het centrum van Palomino waar al een taximotor op je wacht om je naar jouw hostel te vervoeren. Ik heb een reservering bij Prima Luna Beach Hostel, slechts 150 meter van het strand vandaan. Een jaar geleden geopend door een lieflijk Italiaans koppel, die paar jaar geleden verliefd werden op dit stadje.

La dueña Chiara is een schat van een vrouw die, samen met receptionisten Louis en Wilfred, ervoor zorgt dat ik me thuis voel. De vriendelijke, lachende Luz is degene die graag een cocktail voor je in elkaar flanst. Het hostel is een schone houtenglorie met smakelijk Italiaans eten, fijne bedden inclusief klamboes, zwembad, pooltafel, chill-ruimte, zalige hangmatten en een relaxte sfeer. Ah, mede door de leuke en lieve mensen van het Prima Luna Beach Hostel blijf ik een week in Palomino plakken.

Tuben met Bogotanen

Meteen de eerste avond ontmoet ik de Bogotaanse broers Santiago en Sebastián, die beiden uitgeput in de hangmatten zwiepen. Ze hebben net de bruiloft van een neef achter de rug. Na diepgaande gesprekken met Santiago word ik de volgende dag uitgenodigd om mee te gaan tuben. Met een rubberen band dobber je op een rustige wijze minimaal 3 uur lang op de Rio Palomino of Rio Diego. Daarvoor wordt je dan eerst met de motortaxi aan de rand van de bergen afgezet, vanwaar je ongeveer een half uurtje met je tube moet lopen. Nestel vervolgens je billen in de tube en het dobberen kan beginnen.

Goed gezelschap, zonnebrandcrème en water maakt de rit door de rivier een gezellige boel. Onderweg ben je omringd door een massa groen, fluitende vogels, zwemmende Colombianen en de kans bestaat om apen te zien. Een paar uur later weerklinken de krachtige zeegolven. We naderen het einde, waar we uiteindelijk op het strand uitkomen. Rechts van ons een simpel, klein restaurantje waar we vers gevangen vis op ons bord krijgen met een goed Chileense Cabernet Sauvignon uit 2012 die de eigenaar bij één van zijn buren vandaan heeft gevist. Na het eten zien we dat de lucht oranje begint te kleuren. We wandelen richting de zonsondergang met een uitzicht op de rivier, de palmbomen en de aasgieren die boven ons hoofd cirkelen.

Happy birthday!

Palomino geeft me zo’n rustgevend en blij gevoel dat ik besluit om hier voor mijn 30ste verjaardag te zijn. Na een diepe nachtrust open ik mijn bruine ogen in het Prima Luna Beach Hostel. Mijn pyjama ruil ik in voor mijn bikini en ik huppel naar het strand waar straatverkoper Betty met haar buurman Miguel met watermeloenen en fruitsapjes op me wacht. “Pas op voor de vallende kokosnoten!”, zegt Betty tegen me, als ik precies onder een palmboom sta.

“Oh-oh!”, zeg ik tegen mezelf en ik doe drie grote stappen van de palmboom vandaan. Boem! Er valt een kokosnoot naar beneden. Precies daar waar ik 2 seconden geleden stond. Met schrik, een watermeloen en jugo de lulo sjok ik richting het strand, Betty, Miguel en de gevallen kokosnoot achterlatend. Ik plant mijn voeten in het zand en ga voluit liggen bakken. Met de zee, vallenato-klanken en luid kwinkelerende vogels als achtergrondmuziek.

Na een tijdje voelt het alsof ik in een grillpan lig. Ik keer weer terug naar de straat, waarvan de ene kant naar het strand leidt en de andere naar het centrum, dat prettig weinig voorstelt. Richting centrum wandelend, kom ik armbandenverkoper Mariano en zijn vrienden tegen, waarmee ik elke keer grapjes maak. Ik loop naar Terranova-café waar David en Maren op me wachten. De gloednieuwe én enige spot om lekkere cappuccino in Palomino te scoren. Ineens staat er een brownie met een kaarsje voor mijn neus, terwijl David en Maren “Happy birthday to you!” zingen. Negenentwintig kaarsjes te weinig, maar dat zie ik als een compliment.

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris