Medellín in Colombia: dé herboren stad

Reisblog 9 van Solo Traveler Doris Furcic

Medellín: ‘stad van de eeuwige lente’, en daarna moordhoofdstad van de wereld, onbetwiste centrum van de wereldwijde cocaïnehandel én de werkplaats ‘El Patron del Mal’: drugsbaron Pablo Escobar. Maar inmiddels is Escobar alweer 23 jaar dood en begraven, en is Medellín het nieuwste én veilige toeristencentrum van Colombia, met de Pablo Escobar Tour als populairste uitje.

Dag teenslippers!

Het lentezonnetje laat zijn stralen het gehele jaar op de stad vallen. Kom ik, vallen er bakken regen naar beneden. Regen, zon dan weer regen. Vier weken lang hangt er een regendeken over Medellín. Ook de Colombianen zijn verbaasd. Ik open mijn backpack. Dag teenslippers, hallo alpacatrui! Na het tropische klimaat in Palomino moet ik, met een constante rilling over mijn rug, weer wennen aan de wat koudere temperatuur in Medellín. Maar het mag de pret niet drukken.  

El Poblado, de meest welgestelde en veilige wijk van Medellín, is misschien wel de makkelijkste en beste plek om als backpacker te verblijven. Met moderne en hippe restaurants, goede koffietentjes, fancy boetieks, en parken om de hoek. Neem plaats in een gezellige (koffie)bar en voor je het weet ben je omringd met digital nomads en hun laptops. Inderdaad, El Poblado is een walhalla voor de reizende freelancers. In de avond trekt Parque Poblado de jongeren aan om samen te drinken en babbelen.

YOLO Hostel & kaasballen

Van de Brabantse Caro, die ik eerder in San Gil heb ontmoet, krijg ik de tip om bij het kersverse YOLO Hostel in El Poblado te overnachten. Eenmaal daar aangekomen, verwelkomt de hartverwarmende yogadocente annex receptioniste Cami mij. Ze geeft me een tour door het hostel. Als eerste naar mijn slaapzaal, waar een schoon, zacht bed en grote locker op me wachten. Altijd fijn. Hierna zie ik een grote keuken en 2 chill-ruimtes met een hangmattenverzameling, waar ik al vrij snel schommel. Met de laptop op schoot, de stroming van de rivier beluisterend.

Cami vertelt aan mij de beste plekken voor een goedkoop, smakelijk ontbijt en verrukkelijke cappuccino. Gedurende mijn verblijf in dit hostel is mijn vaste ochtendriedeltje om ontbijt bij Buenello te eten en een cappuccino bij Café Duarte of Velvet te scoren. Buenello is een simpel eettentje met de lekkerste buenellos (kaasballen) van El Poblado. Huevos revueltos (roereieren) en een kaasbal maakt mijn ochtend! Terug in het hostel werp ik een blik op het activiteitenbord, mijn oog valt op een ‘dagje naar la escuela San Nicolas’.

La Escuela San Nicolas

YOLO is niet alleen een schoon, sfeervol en relaxt hostel, het doet ook wat voor de maatschappij. El Poblado is een welgestelde wijk, die beslist niet heel Medellín illustreert. Er schuilt armoede in de stad (en het land). YOLO Hostel is betrokken met de Nederlandse stichting Kinderen in Colombia die o.m. de school San Nicolas tegen een berghelling in het Bello district heeft opgestart. Voor arme kinderen, die vaak een of beide ouders missen. Voor een dag kun je meedoen in de klas, waarbij de kinderen je nieuwsgierig aankijken, met je willen praten, lachen en knuffelen. Cariño krijg je ervoor terug en dan denk je: ‘Waarom klagen Nederlanders toch zo veel?’

Free Walking Tour

Als je in Medellín bent, dan hoor je algauw goede verhalen over de Real City Free Walking Tour. Ik regel een tour met Julio als gids. Het is een tour waarbij de naam Pablo Escobar niet hardop wordt gezegd en de geschiedenis van Medellín, de belangrijkste locaties en de metamorfose van de stad wordt uitgelegd. We stoppen o.m. bij het oude treinstation, het Alpujarra administratiecentrum, de Vasquéz en Carré gebouwen, het Boteroplein, murals en Berrio park, Metropolitan Cathedral en tot slot San Antonio Park, dat het meeste indruk bij me achterlaat. Hier vind je 2 standbeelden van Botero’s vogel, waarvan één in 1995 werd gebombardeerd, met 20 doden tot gevolg. Inmiddels hét symbool van de vrede met als boodschap: ‘we mogen het leed niet vergeten, maar we moeten ervan leren en met positieve blik vooruitkijken’, aldus Julio. 

Comuna 13

Samen met Lotte gaan we via een kabelbaan naar Comuna 13, een grote volksbuurt met 130.000 inwoners in Noordwest-Medellín. Niet al te lang geleden was dit de meest gevaarlijke wijk van Medellín, waarin de rebellen van FARC en guerrillabeweging ELN de macht hadden. Het geweld heeft de wijk verlaten, een 400 meter lange roltrap is geplaatst, muren zijn versierd met fleurige graffiti. De wijk is een trekpleister geworden, die van een afstand gezien een kleurrijk hart lijkt. Een oud vrouwtje droomt weg, uitkijkend op haar buurt, een groepje wannabe bad boys kijkt ons geïnteresseerd aan en twee kinderen maken foto’s met onze camera’s.

Pablo Escobar Tour

‘Doris, ik organiseer de Pablo Escobar Tour, ga je mee?’, vraagt Federico, de eigenaar van het YOLO Hostel, aan mij. Ik knik enthousiast. Al in de bus zit het Nederlandse koppel Merijn en Sonja, ik en de Zwitserse Fabienne sluiten aan. We rijden als eerste naar La Catedral, de luxueuze privégevangenis van Escobar, waar je op dit moment een bejaardenhuis naast nog een deel van de gevangenismuur vindt. Later passeren we het Monaco-gebouw waar Escobar kantoor hield en zijn familiegraf met o.a. zijn moeder, vader en lijfwacht. Uiteindelijk belanden we bij het huis waar Escobar op 2 december 1993 is neergeschoten. Inmiddels uiteraard ook een trekpleister, die op foto vastgelegd dient te worden. Wie goed kijkt, ziet een grijzende Escobar met zijn gevangenisnummer op de muur.

You Only Live Once

Volgens Federico is de bekende Netflixserie ‘Narcos’ op-en-top op Hollywood wijze gefilmd met veel drama, sensatie en het is niet gebaseerd op feiten. Wil je het echte verhaal van Pablo Escobar kennen? Bekijk de serie: ‘Pablo Escobar, el patrón del mal’. Federico zat vroeger in de klas met de zoon van Pablo Escobar. Maar zoals vele Colombianen, wil hij niet meer aan het verleden denken. Hij wil niet verbitterd raken door wat ooit was, hij leeft in het nu en geniet van mooie momenten. Ondertussen rijden we terug naar het YOLO Hostel. Zodra we daar  aankomen, opent hij de deur, en nu pas vallen mij de woorden op die daar in fluorescerend roze de muur sieren: ‘You only live once’. Inderdaad, waarom zou je het ‘nu’ door het verleden laten verpesten?

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris