Guatape en San Rafael in Colombia

Reisblog 10 van Solo Traveler Doris Furcic

Vanuit Medellín, in grootte de tweede stad van Colombia, maak je makkelijk een uitstapje naar twee bijzondere dorpjes, Guatapé en San Rafael. Stap in de stad op de bus naar Guatapé en wordt onderweg dan verrast door een gigantische rots: La Piedra alias El Peñon. Na twee dagen in dit kleurrijke dorp is San Rafael de volgende halte. Met hét plein met de San Rafael kerk en omringd door groen, rivieren en otters. 

Vrolijk Guatapé 

Guatapé is vooral bekend om zijn fleurige gebouwen, traditionele eten, de Colombiaanse cultuur en de kolossale La Piedra rots. Doordeweeks is het rustig en slenter je hier met gemak door straten. De Nuestra Señora del Carmen kerk is net te missen. Op het Guatapéplein ontmoet ik een Colombiaanse kunstenaar, Raymond Jaimes Sarmiento, die hier zijn eigen schilderijenwinkeltje heeft. Een blik werpend op zijn werk, valt het me op dat Don Quichot geregeld in zijn schilderijen terugkomt. Volgens hem is het een prachtig verhaal dat iedereen zou moeten lezen. Enthousiast schatert hij lachend: ‘Doris, ook wij zijn hartstochtelijke avonturiers, net als Don Quichot!’

Lake View Hostel

Ik verblijf in het Lake View Hostel, het eerste backpackershostel van Guatapé. Rustig gelegen voor het La Represa de Guatapé meer. Na bijna 2 maanden mijn nachten in slaapzalen te hebben doorgebracht, is het erg fijn om nu een keer een kamer voor mezelf te hebben. Een mooie kamer in koloniale stijl, met een privébalkon en uitzicht op het meer. In de avond diner ik op de zolder van het hostel waar het Aziatische restaurant Thai Terrace is verborgen. Na een diepe slaap word ik gewekt door zingende vogels en vanaf mijn balkon zie ik paarden grazen bij het meer. Het is een kalme, bijna droge ochtend. Een mooi moment om de 750 treden van El Peñón de Guatapé te beklimmen!

I love my wife!

Ik waag een gok en ik reis op een zaterdag met de bus van Guatapé naar San Rafael, alwaar ik voor de San Rafael kerk uitstap. Op een plein tjokvol locals die kriskras door elkaar lopen of bij een van de vele barretjes zitten, nippend aan bier of aguardiente. Vergeleken met Guatapé is San Rafael warmer, maar ook meer benauwd. Ik neem plaats aan een van de tafels in een bar en wordt bekeken door een getrouwd stel uit Medellín. Beiden dragen petten, zij met de tekst ‘I love my husband!’, hij met ‘I love my wife!’ Ze nodigen me uit om bij hen te gaan zitten en voor ik het weet heb ik in het Spaans uitvoerige gesprekken over Medellín, hun jeugd, liefde en leven. Met shotjes aguardiente om 14:00 uur ’s middags. Por que no? Fiesta!

Enige buitenlander

Het flesje aguardiente is leeg en het resultaat is zichtbaar. De man is op zijn stoel in slaap gevallen. Af en toe wordt hij wakker en brabbelt hij dat ik op hun finca (landgoed) in San Rafael mag verblijven en dat we samen de volgende dag weer terug naar Medellín zullen rijden. Puik idee, maar mijn gevoel zegt dat ik vanavond al in Medellín wil zijn. Samen met I love my husband zet ik hem achter in hun auto. Vervolgens loop ik naar de rivier waar ik samen met een meisje vanaf een brug otters spot. Dan wandel ik weer terug richting kerkplein, nog steeds als enige extranjero (buitenlander). Fleurige chivas (rustieke bussen) worden volgepropt met mensen, aardappelen en kippen. Vlak voordat ik in de bus naar Medellín stap, voel ik enkele druppels en zodra ik in de bus zit, regent het pijpenstelen.

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris