Dora la Exploradora in Bogotá

Reisblog 2 van Solo Traveler Doris Furcic

De hoogteziekte is uitgewerkt en als Dora la Exploradora sta ik weer te trappelen om avontuur. De komende dagen kom ik in contact met Colombianen, voor een praatje, flirterige wisselende blikken en er wordt naar me gefloten. Daarnaast proef ik de beste ajiaco van de wereld, doe ik een graffitirondleiding, van exotisch fruit naar de hoeren fietstour, en een trekking door Páramo de Sumapaz. Een neotropisch hooggelegen graslandenecosysteem in het hoge deel van de Andes, slechts 2 uur ten zuiden van Bogotá vandaan.

Fiet fieuw!

Bogotaanse Lina, de liefde van Groningse Bram die ik paar jaar terug in Bolivia heb ontmoet, haalt me op en neemt me mee naar een topplek om te lunchen. Waar? Dat is een verrassing. Ik doe het hek van het hostel Sue Candelaria open en we lopen de straat Carrera 3 uit, langs café Contraste waar een aantal latinos naar ons fluiten, nádat we ze voorbij zijn gelopen. Ah, dit doet me denken aan mijn stadje, Den Haag, de bouwvakkers en mannen met gelikte pijpenkrullen. Lina negeert ze, dat is de normale gang van zaken hier, maar ik ben te laat om iets bijdehands te zeggen.

Beste ajiaco van de wereld

We arriveren bij pittoresk restaurant Antigua Santa Fe. Ze zeggen het zelf: de beste plek van de wereld om ajiaco te proeven. Een soep van kip, graan, aardappels, guascas, kappertjes met witte rijst en avocado ernaast. Elk ingredient proef je en je maag zit dan helemaal vol. Wel even wat anders dan een tosti met ham en kaas. We lopen verder in La Candelaria en ik stop bij de straatverkopers met handgemaakte sieraden en smaragd erin verwerkt. Eén van de straatverkopers heeft een oogje op mij en hij laat me niet gaan, voordat hij één van zijn zelfgemaakte ringen aan me geeft. Es un regalo para ti. 

Bogotá Bike Tours

Ik wil meer van Bogotá zien dus ik regel een 5-uur durende fietstour bij Mike, eigenaar van Bogotá Bike Tours, die al 12 jaar de fietstours in de hoofdstad organiseert. Verstandig, want? Je kunt hier verdwalen en in een straat belanden waar je nog niet dood gevonden wilt worden. 15 Anderen, onze reisbegeleider Laurent en ik verzamelen ons bij Parque de los Periodistas bij het standbeeld van Simón Bolívar, dé held van Zuid-Amerika. We fietsen van het goudmuseum richting Carrera Séptima naar het noorden van Bogotá, het moderne gedeelte van de stad. Gaten in de weg ontwijkend en automobilisten erop los toeterend.  

Van exotisch fruit naar de hoeren

Onderweg brengt Laurent ons naar de Paloquemao markt waar we exotisch fruit proeven. Lulo, pitaya, feijoa, maracuyá, guanábana etc. De één werkt perfect om je stoelgang te blokkeren, de ander doet het poortje juist open. We rijden door naar een graffitigalerij, een koffiefabriek en passeren Botero’s sculptuur. Laurent vertelt ons interessante verhalen over de Colombiaanse historie en de situatie nu, mensenrechten en de drugs aangewakkerde burgeroorlog. We trappen weer terug naar La Candelaria. Twee tellen later rijden we door een gevaarlijke buurt: het red light district van Santa Fe. Met prostituees die in korte rokjes voor de deur wachten, daklozen die in vuilniszakken graaien en anderen die door lijmgesnuif high rondlopen.

Páramo de Sumapaz

Hoe meer ik door de straten van Bogotá slenter, hoe meer ik behoefte krijg om in de natuur te zijn. Met UAIA, een Colombiaanse ecotoerisme organisatie, regel ik een trekking naar Páramo de Sumapaz, ‘de spons van de Andes’. De grootste páramo van de wereld, 333.000 hectare met een hoogte van 3700 meter. In de bus raak ik aan de praat met mijn Colombiaanse buurman Oscar en zijn maat Camilo. Tijdens de trekking zijn we omringd met frailejón, een yucca-achtige plant met gele bloemen, los pajonales, het chisaca meer, de lagunes La Balda, La Negra, en La Encantanda. Boven ons hoofd vliegt een condor van de Andes. Aanrader! 

Vaarwel Bogotá

De trekking heeft mijn hartje doen sneller kloppen. Niet alleen vanwege de hoogte, maar ook vanwege het groen. Dora La Exploradora is pas wakker geworden en ze wilt meer. In Bogotá doe ik de gratis graffititour met Carlos, de antropoloog als reisbegeleider. We buurten weer door La Candelaria, volop met graffiti versierd. De graffitiartiesten LikMi, Crisp, Toxicomano en Rodez willen gehoord worden en uiten hun meningen en gevoelens over economie, politiek en mensenrechten issues. De laatste dag in Bogotá ga ik met een kabelbaan zoefend omhoog, richting de berg Monserrate. Dé plek om over de hoofdstad te gluren en met een bakkie van het uitzicht te genieten. Voor nu: dag Bogotá. Op naar Villa de Leyva!

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris