Carnaval in Barranquilla, Colombia

Reisblog 5 van Solo Traveler Doris Furcic

Stralende, verklede Colombianen, heupwiegende billen, van links naar rechts hardbonkende cumbiamuziek waar je een tikkeltje doof van wordt, maismeelgegooi, schuim in je mond, aguardiente en rum, dieven, dronkenschap, een vermiste Ier én prostituees. Welkom in de wereld van carnaval in Barranquilla, de op 2 na grootste carnaval ter wereld. 

Carnaval in Colombia

Na een rit van 16 uur met luidruchtige cumbia weergalmend in de bus, naderen we het busstation van Barranquilla. Onderweg zie ik vrolijke en lachende Colombianen, die zin hebben in de carnaval en al verkleed door de straten struinen. Zodra we op het busstation aankomen, klappen de deuren open en de wind blaast de hitte van de kolossale stad Barranquilla in mijn gezicht. Ik heb het Caribische gebied van Colombia bereikt.

Wel/geen matras

Backpackers om me heen hebben al maanden van tevoren een slaapplek voor de carnaval geregeld, vaak voor een belachelijke prijs. 2 Dagen voor de carnaval vind ik op Airbnb een spotgoedkope halfgemeubileerde studio in het noorden van de stad. Foto’s laten de keuken, woonkamer en toilet zien, maar waar is het bed? Om geld te besparen, boek ik het samen met Ierse backpacker Shane die ik in het La Mansion hostel in San Gil heb ontmoet.

Na de busrit komen we bij de studio aan en we hopen op tenminste een matras voor 2 personen. Maar we worden verrast. De huiseigenaar opent de deur, een intense hitte geeft me een klap in mijn gezicht en ik krijg een tweede pets erachteraan, zodra ik het bed zie. Een eenpersoonsbed, waar Shane én ik krap naast elkaar in de benauwde studio onze schapen mogen gaan tellen.  

Geen romantiek

Shane en ik kijken elkaar stilletjes aan. Ik weet niet wat er in zijn hoofd omgaat, maar ik zie hem alleen als een (reis)maat en van mij hoeft hij geen romantiek of andere spannende taferelen tussen ons verwachten. Letterlijk zonder poespas vertel ik het nieuws aan hem. Een tikkeltje teleurstelling lees ik af van zijn gezicht, maar hij begrijpt in ieder geval de boodschap.

We kleden ons om, eten een kippetje om de hoek en ontmoeten daar een Colombiaanse familie, een broer en zus met haar 3 kinderen. Ze adviseren ons om naar La 8 in het zuiden te gaan, de uitgaansgelegenheid voor de Colombianen. Wij, dus 7 man, zitten op elkaars schoot in een taxi en we rijden het huis van Shakira’s vader voorbij en arriveren in een discothekenstraat met keiharde house- en cumbiaklanken waar je oren door de hardheid bijna ervan af vallen. Na een drankje keren we terug voor een frisse ochtendstart de volgende dag: de straatparade.

Folkloreparade

Voor 11:00 uur arriveren we bij Via 40 waar de carnavalsparade plaatsvindt. Een taxichauffeur laat ons achter bij het einde van de parade, waar Colombianen sombreros, opgedirkte T-shirts en andere carnavaltierelantijnen, kokos, snacks en palco-kaarten voor de show verkopen. Wij onderhandelen tot op het bot en wij lopen weg met tickets van 20.000 COP in plaats van 50.000 COP per stuk voor een tribune, aan het begin van de parade waar de paradelopers nog volle energie hebben mét de cumbiaanse band Milo die ons in een swingende feeststemming brengt.

De tribune raakt vol en de drankverkopers halen een mooie omzet: het ene na het andere bier gaat over de toonbank. Met volle enthousiasme speelt de 4-koppige band Milo zijn cumbianoten en de Colombianen gaan los. Heupwiegend en joelend, zelfs oma’s voelen de ritme en kunnen niet achterblijven. Er heerst een geweldige energie en een bulk van jonge en oude paradelopers met kaarsen op hun hoofd, dansend en glimlachend passeren ons in kleurrijke, folklore jurken en kostuums.

Avondfeest

De straatparade is bijna voorbij en rond 18:00 uur daalt de zon schuin voor ons en ze kleurt de stad warm oranje. Tijd om de camera’s in de studio op te bergen en ons klaar te maken voor het avondfeest. Er zijn meerdere opties zoals La 8, calle 84, calle 50 en La Troja om met je voetjes van de vloer te gaan. Van meerdere locals horen we dat de club La Troja dé plek is voor jongeren zoals wij.

Irish goodbye

Een andere taxichauffeur laat ons achter in de straat naast La Troja, waar een grote menigte danst, met elkaar praat, bier, aguardiente en/of rum drinkt, maismeel naar elkaar toegooit, schuim in elkaars gezichten spuit en dronken wordt. Zo ook Shane. En voor ik het weet is hij pats, boem! verdwenen. Irish goodbye. Ik maak me geen zorgen, totdat de locals om me heen zeggen dat er vaak van een dronken buitenlander misbruik wordt gemaakt. De man denkt dat hij beet heeft als een dame met hem naar huis gaat, daar drogeert de dame hem, hij valt vervolgens in slaap, zij neemt alle waardevolle spullen mee, laat de man zijn roes uitslapen, sluit de deur en vertrekt met zijn geld, paspoort en camera’s.

De Barranquillanen kijken om zich heen en herhalen dat ze Shane niet kunnen vinden. Waar is Shane? We lopen een rondje en keren weer terug naar onze plek, tegenover de toiletten. Shane, hallo? Nada. We besluiten om naar de studio te gaan. Misschien is hij daar en wacht hij voor de deur, want ik heb de sleutels. We arriveren, maar Shane is nergens te bekennen. Een uur later stopt een taxi voor de deur, inclusief Shane en 2 Bogotaanse dames, volop opgedirkt met torenhoge hakken. De Barranquillanen waarschuwen ons, noemt ze prostituees en de dames gaan in hun hakjes geforceerd met de taxi naar huis. Zonder Shane.

Fantasieland

De Francaise Anne, die ik eerder in Bogotá heb ontmoet en samen Villa de Leyva heb verkend, komt voor een dagje naar Barranquilla om carnaval dag 3 met eigen ogen te ervaren. Hup, weer naar Via 40. Deze keer geen folklore, maar de grote fantasieparade en het orkestfestival. Kleurrijke vleugels, minuscule broekjes en bikinitopjes met een muziekmix van samba, salsa, reggaeton, champeta, cumbia, porro, mapalé en merecumbé staan centraal vandaag. Hierna wil ik de drukte en hectiek ontlopen en aan het einde van de dag pak ik samen met Anne de bus naar Santa Marta. De belangrijke havenstad en de plaats waar de Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder Simón Bolívar in 1830 stierf.

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en Twitter.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris