Adios Colombia, hola San Blas-eilanden!

Reisblog 13 van Solo Traveler Doris Furcic

Doris ruilt Colombia in voor de eilanden van San Blas. Waarbij ze moet overgeven, een eng beest voelt glibberen en duizenden sterren ziet. En volleybalt met knappe kuna’s, wat niet iedereen kan waarderen.

Een archipel van 357 eilanden, vlak voor de kust van Panama, ten oosten van het Panamakanaal. Met de zeilboot Koala 3 cruise ik 5 dagen lang richting deze bewoonde archipel, met ruisende palmen en op de grond ploffende kokosnoten. De Caribische Zee is helder en warm, alsof alle kuna’s - de inheemse bevolking van de San Blas-eilanden - er zojuist in hebben gepist. Grote, oranjekleurige zeesterren schitteren op de bodem. De kuna’s proberen een extra centje te verdienen door zelfgemaakte sieraden te verkopen of hun handje op te houden zodra ze de ‘klik’ van een camera horen.

Cartagena, romantisch werelderfgoed

Mijn laatste dagen in Colombia vertoef ik in Cartagena, een pittoreske plaats aan de Caribische kust van Colombia. Met mooie stranden, een historische oude stad tjokvol koloniale architectuur, een groot fort, knusse koffietentjes & boetiekjes en straatverkopers die fleurige sleutelhangers, tassen & sandalen aan toeristen proberen te slijten. Want ja, er leggen hier ook grote cruiseboten aan.

Anya, eigenaresse van Mystic Hostel verwelkomt me vriendelijk en geeft prima tips over wat te doen, waar koffie te drinken of  lekker te eten. In haar hostel, een groot, koloniaal pand, tref je tal van boeddhabeelden en muren met foto’s van India naast kleurrijke tekeningen. Mystic Hotel heeft een rustgevende vibe, én een mooi balkon, waarop ik ontspan en naar mensen kijk.

Hierna loop ik zelf Cartagena in, de dikke stadsmuur bewandelend en de in zee zakkende zon bewonderend. Voor een bakkie/sapje/drankje ga ik zitten bij o.m. Café del Mural, Café San Alberto en La Brioche. Vervolgens lik ik (na het eten in het vrij luxueuze restaurant Cande) mijn vingers af en dan ontdek ik reisbureau Blue Sailing, gespecialiseerd in de zeilboottours tussen Colombia en Panama. Snel en goed. Ik kan met kapitein Fabian mee.

Een glibberbeest op de Koala 3

Op de avond van vertrek komen de reizigers en bemanning van de Koala 3 in de haven bij elkaar. De Nederlanders zullen tijdens deze zeiltocht in de meerderheid zijn. Een Nederlands stel, twee Nederlandse soloreizigsters die in Bogotá hebben besloten om samen te reizen, een backpackende Brabander en ik. En dan is er nog een Australisch koppel en een 25-jarig van origine Mexicaan, opgegroeid in Los Angeles.

De bemanning: Fabian, Colombiaan, kapitein & eigenaar van de Koala 3. Edwin, alleskunner. Ety, Venezolaan & kok. En Jenny van kantoor, die deze zeiltocht voor het eerst ervaart. De eerste 40 uren op open zee besteed ik aan ontbijten, lunchen, dineren, slapen, zonnen, lezen, muziek beluisteren én overgeven. De rest heeft nergens last van, op 1 vrouwelijke soloreiziger na. En ik dus, door alle misselijkheid mis ik de springende dolfijnen en de, naar verluidt, heerlijke hamburgers.

‘s Avonds begin ik me beter te voelen, ik ga aan de voorkant van de boot zitten. Naar de zee kijkend, zie ik de golven tegen Koala 3 kletteren, schitterend als sterretjes. Ik sluit mijn ogen en ik luister naar de golven, terwijl de boot de zee verovert. Ik ben volledig ontspannen en ik droom weg, totdat ik plotseling iets tegen mijn rechterbeen voel glibberen. ‘Iek!’ Iemand pakt zijn zaklamp en schijnt op het glibberbeest. En zie, een vliegende vis, naar adem snakkend en woest wapperend  met zijn vleugels. Snel gooi ‘m terug de zee in.

Land in zicht!

Sommigen beginnen zich te vervelen. Al veertig uur lang zien we alleen maar de zee. Dus nergens land, totdat we aan de horizon vage vlekken zien, die zich uiterst traag ontpoppen tot eilanden, versierd met palmbomen. Vanuit een hel van misselijkheid, met daarbij de nodige overgeefsessies, kom ik weer bij mijn zinnen. Eenmaal voor het eiland Maoki aangekomen, nemen we een duik in zee. Sterren op de bodem verwelkomen ons, terwijl het water ons met warmte begroet. Na een alcoholverbod voor de eerste dagen, gaan nu de eerste blikjes bier open en krijgen we een zeer smakelijk kreeft op ons bord.

Met een Zodiac worden we op het Banedup-eiland gedropt, waar we bij Chico bar een drankje doen terwijl we het Chicheme-eiland voor ons bewonderen, het mooiste eiland van de San Blas-archipel, waar we zo gaan barbecue-en. Zittend op een boomstronk, starend wat zeilboten, een ander eiland en de zonsondergang die nu alles een vuurrood laat glanzen.

Karbonaadjes op San Blas mooiste eiland

We smikkelen spareribs, chorizo, kruidige karbonaadjes en ander vlees, met groente, salade en tropisch fruit. Na het eten werpen we een blik op de sieraden en handgemaakte molas, kleding waarop zigzag patronen of o.m. papegaaien zijn afgebeeld. Binnen enkele seconden staan er kuna-dames met hoofdlampen en baby’s in hun handen naast me. Een breed lachende baby kijkt ons met twinkelende ogen aan. Ook de kuna-dames moeten hierom lachen, de mini-kuna laat ons de handgemaakte molas compleet vergeten.

Door de hitte in de boot slaap ik buiten op het dek, naast de stuurwiel. En onder de hemel wordt dit verlicht door duizenden sterren, bijgestaan door, een uurtje later, bliksems. Waarna het ook nog dramatisch begint te donderen. Ondanks dat tuimel ik in slaap en pas de volgende ochtend word ik gewekt door de zonsopgang. Waarna we voor een paspoortcontrole meteen naar de douane in Porvenir vertrekken. Hier wachten we in de boot op onze kapitein, terwijl we door kwallen worden omsingeld. Klik! De Amerikaan maakt een foto van twee kuna’s in hun bootje. Prompt peddelen ze recht op onze boot af, vragend om geld.

Rimpelige vingers & een dodende blik

Na de paspoortcontrole keren we terug naar het Chicheme-eiland, waar we de rest van de dag mogen vertoeven. Ik spendeer een tijdlang in de warme zee, totdat al mijn vingertoppen heftig rimpelen. Hierna struin ik samen met de Brabander een rondje over het eiland, vallende kokosnoten ontwijkend. Aan de andere kant zien we de plastic flessen, zakken, doggie bags en babydoekjes op een hoop bij elkaar. Aangespoeld op dit paradijs.

Aan het einde van de middag volleyballen we met wat kuna’s. Kerels met een Speedy Gonzales-achtige snelheid, die ons dan ook gemakkelijk inmaken. Ik krijg er dorst van, en ik vang op dat er een barretje is. Deze bar zoekend, sta ik voor een hutje waarvan ik me afvraag of dit ‘m al is. Geen kuna te bekennen. Maar iets verderop staan enkele vrouwen. Ik vraag of iemand mij kan helpen, waarna  een vrouwelijke jonge kuna mij een cola overhandigt, maar dit dan wel met een gezicht waarvan je denkt ‘ja, als blikken konden doden…’

Snorkelen tot slot

Het einde nadert. In de ochtend vertrekt het eerste deel van de groep naar Panama City. Het Nederlandse stel, de Brabander en ik vertrekken later vandaag richting de hoofdstad van Panama, maar eerst snorkelen we nog even om felgekleurde vissen te spotten. Als de kwallen weer verschijnen, besluiten we om uit zee te gaan. Even later brengt een watertaxi ons aan land, waar een jeep al op ons wacht om ons naar Panama City te brengen. De wuivende palmbomen, de Caribische zee, de prachtige zeesterren en de soms vriendelijke kuna’s achterlatend.

Doris Furcic (1987) reisde in 2012 voor het eerst solo door Latijns- en Zuid-Amerika en vond daar haar passie voor schrijven terug. Sindsdien is ze ontpopt tot een avontuurlijke soloreiziger en naast tekstschrijver is ze storyteller, socialmedia- en SEO-specialist. Je volgt Doris op InstagramFacebook en dorisfurcic.nl.

Meer reisblogs van Doris

#19: Stinkend naar de hemel!
#18: Een week in San Juan del Sur in Nicaragua
#17: Corcovado National Park in Costa Rica
#16: Pavones, Costa Rica’s legendarische surfspot
#15: Panama: Isla Taboga & Santa Catalina

Bekijk alle reisblogs van Doris