Dit zijn jullie mooiste autoliefdesbrieven

Leden en hun dierbare autoherinneringen

We vroegen in de Kampioen naar jullie mooiste autoherinneringen en dat hebben we geweten, honderden mails, brieven en foto's kregen we toegestuurd. Een kleine greep uit de mooiste liefdesbrieven aan de heilige koe.

Winnaar van de mooiste autoliefdesbrief: Ruud Doorn

"Mijn vader en ik waren op weg naar Raamsdonksveer. Bestemming: de plaatselijke Audi/NSU dealer Van Zwol. Er stond een droom van een auto in de showroom. Een Audi 100 Coupé S. Of ik erin mocht zitten? Natuurlijk. Ik rechts en vaders links. Ik had de vaste overtuiging dat het daar wel bij zou blijven. Prijzig en niet praktisch. Maar een aantal weken later stonden we weer voor de deur bij Van Zwol en wisselde de Audi van eigenaar. De mooiste auto ooit door mijn vader gereden!

Ik werd 18, haalde mijn rijbewijs en de Audi was de eerste wagen waarin ik legaal alleen mocht rijden. Van Tilburg naar Rotterdam over de A16. Wat voelde ik mij het mannetje! Vele kilometers later werd de Coupé ingeruild voor een ook niet onaantrekkelijke Citroën CX. Stuk praktischer, maar in mijn ogen bij lange na geen 100 Coupé S. Ruim dertig jaar later tik ik het kenteken van de Audi in op de RDW-site. Tot mijn grote verrassing leeft de auto nog! Ik schrijf een briefje naar de RDW met het verzoek of ze dit willendoorsturen naar de eigenaar met de vraag of hij contact met mij wil opnemen. Ik hoor jarenlang niets.

Dan ineens een belletje uit het oosten van Nederland. De eigenaar had in zijn verhuisdozen een briefje van de RDW gevonden met mijn telefoonnummer. Fijne auto! Hij was bezig met restaureren. Verkopen? Daar moest hij niet aan denken. Afijn, lang verhaal kort. Weer enkele jaren later: hij kreeg het restaureren niet voor elkaar en bood mij de hele handel aan. Deal! Na nog een aantal jaren van restauratie rijd ik sinds 2010 weer in mijn droomauto van inmiddels 48 jaar oud."

Hein Bavel: "Mijn grote autoliefde is mijn Simca 1000 Rallye 2"

"Het was 1986. De Simca-club organiseerde een circuitdag op het circuit van Zandvoort. Daar sloeg de vonk over tussen een hele leuke Nieuw-Vennepse meid en deze Brabantse knul. Drie jaar later trouwden we in dezelfde, inmiddels gerestaureerde Simca waarmee ik toen de 1ste prijs (en het hart van mijn vrouw) won. De auto is nog altijd in mijn bezit. Mijn vrouw is helaas overleden. Deze auto loopt door een groot deel van mijn leven en gaf me veel mooie, warme herinneringen. Ik zit nu aan het zwembad in Frankrijk dit te typen. Voel ontroering. Helaas geen Word op de telefoon."

Maurice Schellekens: "Met mijn Opel Corsa TR was het geen liefde op het eerste gezicht..."

"Ik vond het een lelijke auto, toen ik hem in 2000 kocht van mijn toenmalige stiefmoeder. De auto was bijna 17 jaar oud. Ik was 24 en had vervoer nodig. Langzaam ging de liefde tussen ons groeien. In ruil voor regelmatig poetsen en in de was zetten, startte de auto altijd. En sleepte hij menig jongere auto naar huis, zelfs een Audi A3. Ondertussen werd de auto er niet jonger op, maar in mijn ogen wel steeds mooier. Ondanks de gebruikelijke leeftijdspukkels, die provisorisch werden hersteld.

Al snel werd het streven om de 25ste verjaardag van mijn Corsa samen te vieren. Dat werd gehaald. Maar een week later was het bijna over toen het verkeer op een uitvoegstrook plots sneller stilstond dan ik en mijn Corsa. Een klein kusje kon niet vermeden worden en was net iets te heftig voor de linkerkoplamp. Gelukkig was dit eenvoudig te repareren.

Zelfs toen de motor het begaf in 2010, kon ik geen afscheid nemen. Een vervangende motor werd geplaatst. Daarna kwamen de weggewerkte leeftijdspukkels terug en kwamen er nieuwe bij. In 2013 besloot ik om het koetswerk te laten restaureren. De Corsa kreeg toen ook z’n eigen stenen huisje en hoefde niet meer buiten te staan in weer en wind. Tja, en dan rijd je 20 jaar later nog steeds in dezelfde auto … vol liefde en trots!"

Anna van der Sloot: "Mijn eerste auto was een Saab 96, Baas Krentenbol..."

"In de zomer van 1977 haalde ik mijn autorijbewijs. En op 4 december van dat jaar kon ik mijn allereerste auto ophalen. Een Saab 96. Ik voelde mij de koningin van Rotterdam. De volgende dag lag er een aardige laag sneeuw en was de straat spiegelglad. Dat weerhield mij er niet van om te gaan rijden. En die dag kreeg mijn prachtige donkergroene Saab 96 zijn eerste deuk.

Die heb ik nog laten repareren. Later heb ik ze laten zitten. Dat zorgde ervoor dat dit mijn enige auto werd die een naam kreeg: Baas Krentenbol … Rond, met deukjes. De daaropvolgende zomer heb ik echt leren rijden. Ik maakte een reis van ruim 10.000 km naar Zuid-Turkije en terug. Er is heel veel gebeurd met de auto tijdens die reis. Ik beperk me tot een voorval op de terugweg in Griekenland.

Bij Thessaloniki klonk er plots een vreselijk kabaal onder de motorkap. Bij een benzinestation bood ene Michaelis aan om te helpen. Wat bleek: de remblokkenwaren tot op het metaal versleten. Maar  geen nood: we gingen samen naar de Saab-dealer. In de ‘manual’ stond dat bij vervanging van de remblokken slechts die ene soort gebruikt mocht worden. Bij de Saab-dealer was de mededeling: die hebben we hier niet.

Michaelis liet het er niet bij zitten en we bezochten verschillende garages, waar hij remblokken vergeleek met die van de Saab. Op een gegeven moment had hij er een paar die er op leken. Ik deed blij, maar de moed zonk mij in de schoenen. Ik dacht, dat wordt de ANWB bellen, en dat gaat allemaal heel lang duren. In de stad begon ik een beetje om mij heen te kijken. En wat schetste mijn verbazing … schuin achter mij stond exact hetzelfde model Saab 96, ook een groene net als de mijne.

Ik rende ernaartoe en legde het probleem uit aan de bestuurder. Hij beaamde dat de Saab-dealer ze inderdaad nooit meer had. ‘Even kijken’, zei hij en opende de kofferbak. Helemaal leeg, één plastic zakje. Hij pakte het zakje en schudde het leeg: ALLEMAAL REMBLOKKEN! Hij duwde er vier in mijn handen. Vervolgens sprong hij in zijn Saab, roepend ‘Goede reis’ en ‘Saab forever!’"

Ilustraties: Koen de Vreeze, Fabriekshuys Tekenstudio