'Welkom in mijn Parijs'

Cityexpert Marjolein van Rotterdam

'Mijn allereerste zelfstandige buitenlandse reis ging naar Parijs. Zestien jaar was ik, en mijn reisgenoten eveneens. Het was een schoolreis. Maar: gelukkig hadden de leraren die mee waren wel wat beters te doen dan ons begeleiden. Zo zwierven we door de stad, snoven de geur van de Métro op, beklommen we de Eiffeltoren, waar net iemand met een versdoorbrekende hoogtevrees niet meer afdurfde, en bezochten we een nachtclub waar de dochter van Charles Aznavour buitengewoon vals en met buitengewoon klotsende oksels voor ons zong. Natuurlijk gingen we naar Mont Martre, naar het Louvre en Lafayette, maar uit zuinigheid aten we bij het Leger des Heils. De hele reis was achteraf gezien niets bijzonders, maar het voelde als iets adembenemends. Natuurlijk vroeg dat om (veel) herhaling. Dat zou gebeuren. Maar genoeg was het nooit. Van Parijs héb je nooit genoeg. Er is te veel, en elke keer iets nieuws. Voor mensen die, zoals ik, bang zijn iets te missen, eigenlijk een crime. Maar wat zou het leven zijn zonder zulke lekkere crimes?

Favoriete museum: Moeilijk. Hoe kun je níet kiezen voor het Louvre, het Centre Pompidou of het Musée d’Orsay? Maar Parijs heeft zoveel meer. Elke keer ontdek je weer iets nieuws. Musea en tentoonstellingen komen en gaan (een vrij nieuw museum bijv. is het Musée du Quai Branly – over niet-westerse kunst en met terras met uitzicht op de Eiffeltoren). Waar ik altijd wel even ga kijken is Musée Jeux de Paume, Parijs’ grote fotomuseum.

Favoriete terras: Jaaaa. Veel dus. Bij het hotel twee stappen naar links of rechts zit meestal al een leuke.

Parijs moet je nooit: lekker goedkoop doen met een 24 uursbusreis. Een hel. Hoewel ik dankzij zo’n verschrikking ’s ochtends vroeg in een wijnbar belandde (gezellig) én een kerkje ontdekte waar ze muziek maakten waar je zomaar, gratis naar kon luisteren.  

Heeft u vragen over de stad, aarzel niet en mail de cityexpert, onder vermelding van uw abonneenummer of adresgegevens, via cityexpert@anwb.nl