Terugkeer van kartonnen brilletjes

Na een lange periode van afwezigheid lagen ze onlangs ineens weer in de bioscoop, de kartonnen rood- blauwe brilletjes. Ze bleken bestemd voor The Final Destination 4, een horrorfilm waarbij je -volgens een enthousiaste kijker- ‘gewoon niet kunt stilzitten, want er komen regelmatig gevaarlijke onderdelen en stukken vlees op je af’. Juist ja.

Wat veel mensen niet weten is dat 3D al in de jaren ’50 een enorme rage was. Films als ‘Bwana Davil’ en ‘House of Wax’ kluisterde het brildragende bioscooppubliek aan de stoel, al werd er na afloop wel geklaagd over hoofdpijn en zere ogen. Toen het nieuwe er eenmaal af was, ebde de belangstelling langzaam weg. Maar in de jaren ‘80 deed 3D opnieuw een gooi naar succes, toen de eerste IMAX-bioscoop haar deuren opende.

Mijn eerste bezoek aan IMAX was meteen ook mijn laatste. Ik ging naar Titanic met hooggespannen verwachtingen. Leonardo DiCaprio die voor even heel tastbaar zou worden, bestond er iets mooiers? Wat ik me niet had gerealiseerd, was dat ook de barre tocht op zee wel heel levensecht werd. Ik verliet de bioscoop net zo groen als mijn 3D-brilletje.

Binnenkort komt er een nieuwe driedimensionale sciencefictionfilm uit: Avatar. De film onderscheidt zich van andere 3D-films door het gebruik van de nieuwste filmtechnieken die nog meer diepte geven en de beleving daardoor nóg intenser maken. Maar de film bevat voor mij ook een heel slecht voorteken: de maker is dezelfde als die van Titanic.

Claudia Feldmann