Op de bres voor Tania

Telegraaf vroeg haar lezers om een reactie en die liegen er niet om. ‘Laat dat beest toch zitten waar ze zit. Al dat gesjouw met die beesten, bah.’ En: ‘Tanja moet blijven. Ze is er geboren en getogen. Dat ze geen kinderen kan krijgen is dan jammer. En als het dan toch echt moet (wat ik me niet voor kan stellen) geen mij maar geld en dan bouw ik wel een prettig onderkomen voor haar. Helemaal gek geworden zeg.’ Nog zo’n menselijke benadering: ‘Belachelijk! Je doet je vrouw toch ook niet zomaar weg als ze onvruchtbaar is?’

Het zal niet lang duren of Tania ontstijgt de status van Bokito. Ik voel de eerste petities al aankomen, misschien volgen er zelfs Kamervragen. De Partij van de Dieren zet het lot van Tania bovenaan de politieke agenda, en de onderhandelingen over een real life soap waarin we de ijsberin zien worstelen met een identiteitscrisis, zijn al in volle gang.

Alle grappen ten spijt, vind ik het toch wel een beetje triest. Een dierentuin is überhaupt geen natuurlijke omgeving voor een dier, maar als het er geboren is, is het er wel vertrouwd. Je kunt een dier toch niet zomaar aan de kant zetten vanwege een fysiek mankement? Of moeten we een dier dan toch vergelijken met een werknemer die, als de werkgever vindt dat zijn functioneren niet aan de eisen voldoet, de laan uit wordt gestuurd. Wat de overwegingen ook zijn, ik wens Tania een lang en gelukkig pensioen in Wenen.

Claudia Feldmann