Koopjesjagen

Er zijn twee periodes in het jaar die mijn begroting drastisch in de war schoppen. De eerste is december. Probleemmaand bij uitstek, veroorzaakt door de slangenkuil die Albert Heijn heet. De erfgenamen van 'Appie'  zitten er tijdens de feestdagen warmpjes bij, dankzij mijn overbeladen boodschappenkar die een 8-gangendiner voor een compleet weeshuis doet vermoeden. Ik vermijd daarbij consequent de Europshopper producten, maar laat me verleiden door prijsverhogende predicaten als 'Excellent',  'premium' of 'speciaal voor u geselecteerd, van de beste kwaliteit!'. Vervolgens ontaardt het spreekwoordelijke 'kleinigheidje onder de kerstboom'  ieder jaar weer in een eindeloze optocht van exorbitante kado’s die de ontvanger doen blozen van schaamte, omdat hij zich wel aan het maximum bedrag van 20 euro heeft gehouden.  

Als we het nieuwe jaar inluiden met goedkope bubbels en een overgebleven stokbrood van het kerstdiner is de maat vol: het komend jaar ga ik het echt anders doen. Er volgen een paar magere maanden, waarin ik met de wilskracht van een topsporter mijn banksaldo boven de nulgrens houd. Maar dan: de zomer. Een volgend obstakel, en dat begint al bij het vakantiegeld. Dat geld heb ik namelijk al uitgegeven voordat het überhaupt de weg naar mijn bankrekening heeft gevonden. En zo puilt mijn kledingkast uit met de laatste zomermode, maar ontbreekt het exotische strand waar ik mijn nieuw aangeschafte goed ook daadwerkelijk kan dragen. Tenzij er ineens een hittegolf uitbreekt op Texel, de enige bestemming waar ik op dat moment financieel draagkracht voor heb.  

Gelukkig is daar altijd nog de spaarrekening. Een kapitaal dat ongeveer gelijk staat aan de inhoud van het spaarvarkentje van mijn nichtje.Dat komt niet altijd door mijn eigen financiële blunders. Ook externe partijen hebben het vaak op mijn buffertje gemunt. CV-ketels geven in mijn bijzijn ineens de geest, de belastingdienst verrast mij regelmatig met volstrekt onduidelijke aanslagen, en een auto die ik drie jaar geleden nieuw kocht in de illusie dat ik er de komende jaren geen omkijken naar zou hebben, blijkt ineens een stuk onderhoudsgevoeliger dan ik dacht.

 Een troost: het kan altijd erger. Zoals in Amerika, een land dat op het randje van de financiële afgrond balanceert. Zolang ik nog geen bedrag hoef te lenen dat niet op het scherm van mijn rekenmachine past, valt het best mee. Toch?  

Nóg een troost: de uitverkoop. Hoe vaak ik mijn laatste tientje niet verzilverde voor een H&M tas mét inhoud (topje, sokken, ketting, vestje… ja, het kan écht!). Deze koopjesjager mocht voor de Kampioen een paar dagen naar Milaan. Kun je in de Italiaanse modestad met een klein budget ook volle tassen scoren? Je leest het in de Kampioen van september!