Heldenstatus

Al drie jaar op rij hijst mijn vriend zich in zijn heldenkostuum om zich vol overgave in het zuidelijke feestgedruis te storten. Het pak bevat inmiddels een indringend aroma van bier, is aan alle kanten aangevallen door sigarettenpeuken en ook de naden zijn al meerdere malen bezweken onder het hossen en springen. Toch lapt hij het ieder jaar weer op. Want: ‘Je ziet er bijna niemand in. Ik word altijd aangesproken!’

Nee, dan zijn vriend. Die had er werkelijk niets van begrepen. Een konijnenpak, hoe verzin je het! Het pak was bloedheet en liet geen vleugje frisse lucht toe. Deed je de konijnenkop even van je hoofd om naar adem te happen, dan zag geen hond meer welk dier je nu precies moest uitbeelden. Toppunt was het pijnlijke oordeel van een 7-jarig jongetje, dat het pak eens goed in zich opnam, zijn wenkbrauwen fronste en toen afgemeten concludeerde: ‘Ook saai.’

Maar Spiderman, die was natuurlijk helemaal te gek. Wildvreemde kinderen keken vol ontzag naar zijn verschijning, riepen hem na en voelden bewonderend aan zijn spierballen. Zijn heldenstatus groeide met de minuut. En zijn ego ook.

Of het niet eens tijd werd voor iets anders? Welnee. Want waarom zou je je heldenstatus verruilen voor een afgezaagde boerenkiel, een onflatteuze imitatie van een tirolermeisje of, dé rage van het moment- de Haagse matjes van de New Kids on the Block. Nee, als er ooit een nieuw kostuum zou komen, dan toch op zijn minst een gedaante van soortgelijk kaliber. Dus hoor ik mijn vriend over vijf jaar al roepen: ‘Schat, waar is mijn Batmancape?’

Claudia Feldmann