Weblogs<

Bekijk ook de iKampioen ons digitale magazine

De magie van een pretpark

24 september 2009 - Pretparken halen het kind in de mens naar boven. Zet mij in een achtbaan en ik gil als een speenvarken, trek gekke bekken tijdens het camera-moment en ren als een dolle langs de poortjes om opnieuw aan te sluiten voor een minuutje misselijkmakende g-krachten.

Ik heb dat kinderlijke plezier wel een geprobeerd te onderdrukken, maar dan is zo'n dagje ineens veel minder leuk. Want wat is er bevrijdender dan even uit het gareel van volwassen burger te stappen en schaamteloos gehoor te geven aan je 'innerchild'. Het wordt ook algemeen geaccepteerd, want iedereen doet het! Zelfs vrienden en familieleden van wie je het niet verwacht. Zo kan het nog een hele openbaring zijn om die anders zo stoere vriend nu met allerlei loze beloftes te moeten verleiden tot een ritje in de Goliath (' ah joh, het is echt niet eng, echt niet!'). Of om te constateren dat je partner tijdens een onstuimige tocht in een rubberen boot vooral bezig is met het veroorzaken van een waterballet bij zijn vriend in het andere bootje.

In de Kampioen van deze maand lees je een reportage over MoviePark Germany. Kids Muriel en Jerke testen De High Fall ('echt kicken!'), gaan met animatieheld Shrek op de foto en scheuren al spetterend door de bochten in de Pier Patrol Jet Ski Ride. Zelf ben ik nog nooit in Moviepark geweest. Hij staat wel op mijn lijstje. Ik heb nu eenmaal een zwak voor guitige tekenfilmhelden die mij vanuit hun veel te grote schuimpak toelachen. Sterker nog: ik ga zelfs met ze op de foto! En al weet ik dat er een onderbetaalde uitzendkracht in dat pak zit, toch wil ik voor heel even geloven in de magie van de tekenfilmheld.

Maar van alle parken blijft de Efteling mijn absolute nummer één. Toen ik heel jong was, kreeg ik eens een parkgids. Die heeft een hele tijd op mijn nachtkastje gelegen. Hele avonden heb ik besteed aan het bestuderen van de Pegasus, het tellen van elfjes in de Droomvlucht en het verkennen van de duistere wereld die Fata Morgana heet. Om nachtmerries te voorkomen, sloot ik mijn Efteling-studie af met de guitige clowns van het Carnaval.

Ik ben onlangs op de kermis geweest en hoewel aan spectaculaire attracties geen gebrek, voelde het toch anders. Een kermis mist de magie die in een pretpark zo nadrukkelijk rondwaart. Een goed pretpark vertelt een verhaal, herbergt een mythe of een sprookje. En al ben ik geen kind meer, als ik voor heel even voet zet in die fantasiewereld, wil ik er graag in geloven.

Claudia Feldmann