Blasé

En nu ik die ervaringen een voor een opschrijf, krijg ik alleen maar meer met mezelf te doen. Er schuilt namelijk een groot gevaar in werken voor de Kampioen: je wordt blasé. Sinds ik terug ben haal ik mijn neus op voor huiswijntjes, kijk ik afkeurend naar het goedbedoelde ontbijt-op-bed van vriendlief (‘wat, geen champagneontbijt?’). En ook die puik verbouwde, ultramoderne badkamer met bubbelbad van mijn schoonzus kan rekenen op een schamele ‘goh, aardig’(in ons Franse chateau vleide ik me in een authentiek model met gouden pootjes, en ik overdrijf niet als ik zeg dat de douchekop een diameter had van wel 30 centimeter).

Gelukkig zijn er tijdens zo’n reportage ook momenten dat deze verwende redacteur weer met haar beide beentjes op de grond wordt gezet. Zo moest ik voor een idyllisch fototafereel temidden van glooiende wijngaarden wel twintig keer dezelfde heuvel op met mijn fiets. En snel een beetje, want het licht was juist nu zo mooi, prevelde de fotograaf.

En geloof me: als je bij iedere wijnboer getrakteerd wordt op zijn beste bubbels, gevolgd door een driegangenlunch met diezelfde bubbels en de dag afsluit met een viergangendiner met, hoe kan het ook anders, bubbels, dan wordt het verlangen naar een glas cola bijna moordend. En als je dan zo enorm kunt genieten van dat langverwachte flesje prik, dan weet je dat je toch heel gewoon bent gebleven.

Claudia Feldmann