Volkje pesten

Is het spreekwoordelijke (ene) koekje bij de thee, ons geflirt met b-merken, of het kwartje fooi dat we de serveerster royaal toewerpen, niet één grote hoax? Misschien denken de Belgen: screw you, jullie zetten ons als domme patatvreters neer, wij roepen lekker dat 'den Ollander' herkenbaar is aan de vier rietjes in zijn glas cola.

Vorige week was ik in La Bella Venezia, en ik dacht bij mezelf: laat ik hier eens checken of mijn landgenoten associaties oproepen met Mister - en Misses - Scrooge. Ik bevond me toevallig in een souvenirshop waar ze gillend dure voorwerpen van Murano glas verkochten. 'Slijt u nog weleens wat aan Nederlanders?' vroeg ik op de man af aan de verkoopster.

Haar reebruine ogen scanden de schappen met het wereldberoemde glaswerk. Nee, niet die paardenkop van drieduizend euro, hoorde ik de souvenirdonna inwendig ratelen, en ook niet dat wandbord van honderdvijftig euro. Ik opperde de glazenset van twee geeltjes. Maar die bleek zojuist verkocht aan een Belgisch stel, of all people.

Uiteindelijk kwam het erop neer dat de modale Hollander tevreden was met een miniatuurolifantje van vijf euro. Maar er was een volk dat nog minder kocht. De Fransen inspecteerden al het moois alsof ze in het Louvre waren, maar de stokbroodeters gaven geen sou uit.

Hoogste tijd voor de Belgen om een ander volk te pesten...

Inge Mink