Steekpenningen?

We laten ons niet verleiden door kloeke kortingen op fonkelnieuwe auto's, gratis cruises en picknickmanden waar een weeshuis een weekje van kan smullen.

Zo zijn wij niet opgevoed. Als wij schrijven dat de royale asbak het enige positieve aan Automodel X is, dan vinden wij dat. Omgekeerd kunnen wij ook lyrisch zijn over een nederige taverne aan een Grieks haventje. 'Eerst Dimitra zien en dan sterven', schreven we zuchtend met de malste souvlaki ter wereld op ons bord.

Maar hoe zit het als een presentje dat wordt geleverd nadat het artikel is verschenen? Dan zijn we - ik moet het eerlijk toegeven - heel wat minder streng in de leer. Een taart van een Rotterdams koffiehuis (die koffie serveert, mind you) dat we in een route hebben opgenomen? We hebben de vorkjes al gepakt voordat de zoete lekkernij de vijfde verdieping heeft bereikt.

Het moet natuurlijk niet te gek worden. De grens ligt bij de genoemde taart. En het mooiste is als die van een lezer afkomstig is. Direct nadat we ons artikel over Ticino hebben gepubliceerd, kregen we een telefoontje van de beveiliging.

'Meneer Kramer was zo ontroerd door jullie verhaal dat hij een vlaai voor alle redactieleden heeft gekocht. Hij kreeg tranen in zijn ogen toen hij de plek terugzag waar hij altijd met zijn vrouw op vakantie ging. Vorig jaar is mevrouw Kramer helaas overleden.'

Het is een one-liner die je als journalist niet zou mogen gebruiken, maar ik doe het lekker toch: hier doe je het allemaal voor.