Passie voor het vak

Ik zal geen plaatsnaam noemen, maar het begint met een G en eindigt twee letters later met een T. Ja, daar dus. Er stond een rotweiler achter de balie die bars b'jour gromde, aan z'n Belgische aars krabte en ons gedachteloos de sleutel van een 'kot' toewierp. Da's Vlaams voor kamer, behalve in deze Fawlty Towers, waar kot gewoon kot betekent. Of krot, want aan onderhoud brandde de eigenaar zijn vingers niet.

Sinds onze rendez-vous met Mr. Rotweiler zijn we heel wat boertige/kwaadaardige/onbuigzame hotelemployees tegengekomen. Breek me de bek niet open. In San Francisco heb ik op een haar na geen dubbele moord gepleegd op twee zeer irritante receptionisten. Dat krijg je ervan als de frontdesk je na twee uur zeuren nog geen sleutel verstrekt omdat je naam bij de reservering verkeerd is gespeld. 'Zeg nou zelf Sally,' argumenteerde ik nog, 'lijkt L I N K niet verdacht veel op mijn paspoortnaam M I N K?' Op mijn verzoek om mij nu de kamer te geven, antwoordde Sally: 'Only if Mrs. Link doesn't show up'. Kijk, daar heb je wel achttien jaar isoleercel voor over.

Waarom ga je in hemelsnaam in de horeca werken als je een hekel aan klanten hebt? Waar is - anders gezegd - de passie gebleven? Alleen door liefde voor het vak spring je om zes uur 's ochtends fluitend uit je bed als de wekker rinkelt.

Zelf heb ik een collega die een enorme passie heeft voor Live Action Roleplaying, een rollenspel zonder script met vaak tientallen - even hartstochtelijke - deelnemers. Ik heb daar bewondering voor. Of het nu je hobby is of je werk, zonder passie is alles even dof en kleurloos. Voor je het weet hang je in je Lazy Boy met Max Geheugentrainer op de buis.

Inge Mink